Pioneer Era

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

ฉันกับไฮเจนไล่ตามทุกคนมาถึงหน้าหมอกพิษสีชมพูแล้ว

“พรุน โฮปอยู่ที่ไหน? ดอง? ”

“อยู่ข้างในหมอกนั้นค่ะ”

พรุนชี้ไปที่หมอกพิษสีชมพูตรงหน้าที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

“โฮป…”

ตอนที่เขาบุกไปช่วยชีวิตไฮเจนก็ดี

ตอนที่เขาบุกเข้ามาช่วยฉัน ณ ใจกลางฝูงอะบอมเมื่อครั้งนั้นก็ดี

หรือแม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังยอมเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อเพื่อนของเขาอีก

ให้ตายสิ จะเป็นคนใจดีก็ให้มันพอดีบ้างเถอะ

อย่าทำให้ฉันรู้สึก… รู้สึกหลงนายไปมากกว่านี้จะได้ไหมดอง?

“ … รีบเข้าไปช่วยโฮปกันเถอะทุกคน! ดอง! ”

“ค่ะ แต่ก่อนอื่นต้องหาทางไล่หมอก--”

“ของแค่นี้สบายมากดอง! ”

ฉันพูดอย่างมั่นใจ แล้วยื่นมือทั้งสองข้างเข้าไปในหมอกพิษที่กำลังกระจายเข้ามาใกล้

ปล่อยให้ร่างกายใช้ความรู้สึกรับรู้ถึงโครงสร้างพิษด้วยสัญชาตญาณ ประหนึ่งเหมือนร่างกายที่รู้วิธีต่อต้านโรคด้วยการสร้างภูมิต้านทาน แล้วใช้พลังภูติกระตุ้นขจัดลบล้างพิษร้ายให้หมดสิ้นไปซะ

รอก่อนนะโฮป ฉันกำลังจะตามไปช่วยนายแล้ว

“จงหายไปซะดอง! ”

บางทีอาจจะเป็นเพราะมีความมุ่งมั่นกับสมาธิสูง เลยทำให้ฉันใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีในการชำระพิษตรงหน้า

พริบตาที่ปีกภูติใจกลางหลังส่องแสงสีน้ำเงินสวยงาม หมอกพิษสีชมพูก็ถูกลบเลือนหายดั่งม่านหมอกที่ถูกแสงแดดขับไล่

ถึงจะไม่สามารถลบล้างพิษที่กำลังปกคลุมไปครึ่งค่อนเมืองได้ แต่อย่างน้อยก็สามารถลบล้างพิษที่ลานกว้างหน้าโรงเรียนได้สำเร็จ

แต่ทว่าสิ่งที่ปรากฏให้เห็นภายใต้หมอกพิษ กลับทำให้ฉันรู้สึกปวดหัวใจยิ่งกว่าเดิม

ดวงตาของเหยื่อทุกคนต่างดูเลื่อนลอยไม่ต่างกัน

ลักษณะและท่าทางการยืนของพวกเขาดูไม่มั่นคงคล้ายเป็นซอมบี้ แต่กลับดูมีภูมิปัญญามากพอจะถืออาวุธและพร้อมที่จะเข้าทำลายทุกสิ่งที่ขวางเส้นทางของพวกมัน

“ลูก… ลูกชายของฉันอยู่ทีไหน…”

“แก้แค้น… ฆ่า…”

“อำนาจ… เงิน…”

“อิจฉา… อิจฉาเหลือเกิน… อิจฉา...”

“อาหาร…”

“หอย…”

พวกเหยื่อผู้โชคร้ายต่างพึมพำบางสิ่งที่เข้าใจได้ยากออกมาไม่มีหยุดพัก

พวกมันยืนเกาะเป็นกลุ่มใหญ่ ราวกับพยายามจะปกป้องอะไรสักอย่างที่อยู่ใจกลางวงของพวกมัน

แบบนี้คงต้องบินขึ้นไปดูสักหน่อยดอง

“... ไม่จริงใช่ไหมดอง!? ”

ฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

สิ่งที่อยู่ใจกลางวงของศัตรู คือผู้หญิงที่ฉันจำได้ว่าเป็นคนที่เคยควบคุมจระเข้เวหาขนาดยักษ์เมื่อตอนนั้น

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือสภาพของบุรุษที่ฉันรัก

โฮป… เขาตกอยู่ในเงื้อมือของศัตรูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ลิลลี่… อึ๊ก… ไฮเจน… ทุกคน…”

โฮปดูทรมานมาก

เขาพยายามจะดิ้นออกมาจากอ้อมกอดของยัยมารนม

แต่เพราะกำลังถูกรมด้วยสารบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างกายของมัน เลยทำให้เขาไม่สามารถหนีออกมาได้สำเร็จ

“ยังมีสติอีกหรือค่ะคุณลูกค้า~ ถ้าอย่างงั้นคงต้องเพิ่มปริมาณใส่เข้าไปในร่างกายของคุณแล้วค่ะ ส่วนทุกคนค่ะ~ ถ้าไม่อยากทรมานเพราะขาด [กลิ่นหอม] ของฉัน รบกวนช่วยจัดการคุณเอเลี่ยนตัวน้อยหัวเขียวตรงนั้นให้ฉันด้วยค่ะ~”

ทันทีที่ยัยนั่นออกคำสั่ง เหยื่อทุกคนก็มุ่งเป้าร้ายมาทางฉันทันที

“อันตราย! ”

“ดอง!?! ”

ราวกับเป็นการสั่นระฆังเปิดศึก พอรู้ตัวอีกที การต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นไปแล้ว

อาวุธนับร้อยถูกเล็งเป้ามาทางฉัน

เสียงลั่นคันศรเลเซอร์ดังลั่นไปทั่วนภา

ไม่มีทางหลบได้แน่นอน

จะใช้พลังภูติสร้างความต่างของความหนาแน่นอากาศ เพื่อเบี่ยงทิศทางศรเลเซอร์ก็ไม่น่าจะทันเวลาแล้ว

ฉันคงตายลงตรงนี้

จบชีวิต… โดยที่ยังไม่เคยได้บอกคำว่า [รัก] กับชายที่ตัวเองหลงรัก

“แง~”

เค้ายังไม่อยากตายงะ!

… เงียบ~

ไร้ซึ่งความเจ็บปวด

ลมหายใจยังดีอยู่

ผิวสัมผัสเองก็รู้สึกได้ถึงลมหนาวที่เย็นเฉียบกำลังพัดโกรกใส่เข้ามา

ฉันยังไม่ตายดอง!

"..."

เดียวนะ

มุขแบบนี้รู้สึกคุ้น ๆ อยู่แฮะ

อีกสักสักพักคงต้องมีใครสักคนเข้ามาบอกฉันว่า "ด้วยเหตุผล xxx เธอเลยรอดตายยังไงละ! " แน่นอนดอง~

“ทำอะไรของเธอเนี่ย? ตอนนี้อาวุธที่อยู่ใต้การควบคุมของโนอาร์ ได้ถูกพวกดิวซ์ถอนอำนาจการยิงไปหมดแล้ว ลืมไปแล้วเรอะ? ”

นั่นยังไงละดอง!

เสียงของไฮเจนดังผ่านข้างซ้ายไปอย่างรวดเร็ว

ร่างของเธอบินผ่านไปดุจสายลม จนเห็นเป็นผืนผ้าใบสีแดงที่ปูผ่านฟากฟ้า

"โฮป! อย่ามาเสียท่าศัตรูง่าย ๆ แบบนี้สิยะ! "

เธอตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมกับง้างกรงเล็บโลหะเข้าใส่ปีศาจนมที่กำลังยั่วยวนโฮป

คมเล็บของขาเทียมที่ส่องประกาย กำลังวาดเป็นคมเหล็กสังหารแปดเส้นอยู่เหนือกองทัพของศัตรู

"เจ้าอสูรกาย! "

แต่ตอนนั้นเองที่เธอถูกคลื่นมวลชลโถมเข้าใส่กลับ

เหล่าชนเผ่าสัตว์ที่ดวงตาเลื่อนลอย ฉับพลันกลายเป็นสีแดงก่ำแห่งความเคียดแค้น

"แกสังหารแม่ของข้า! "

"สังหารลูกของเรา! "

“ทำร้ายเทพเจ้า! ”

"เลือด ต้องล้างด้วยเลือด! "

พวกมันใช้มือเปล่า กับกำลังขาที่เป็นจุดเด่นของชนเผ่าสัตว์ เข้าโถมโจมตีไฮเจนที่กำลังร่อนถลาลมลงมา

"ชิ! "

ไฮเจนเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเริ่มบินหักเลี้ยวหนีกลับขึ้นท้องฟ้า

แต่ด้วยจำนวนที่แตกต่าง ประกอบกับความเร็วของเธอเอง เลยทำให้ไม่สามารถเลี้ยวหนีออกไปทันเวลา

ฉันเห็นร่างของเธอจมหายเข้าไปในคลื่นมวลชนที่คลุ้มคลั่ง

"แคว๊ก! "

ก่อนจะได้ยินเสียงอะไรสักอย่างถูกฉีกขาดดังลั่นไปทั่วตามมาทีหลัง

"ไฮ---เจน---"

โฮปพยายามยื่นมือออกไปหาร่างของไฮเจนอย่างอ่อนแรง ก่อนจะถูกมารแห่งราคะกอดรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

เออ… ไม่จริงใช่ไหมดอง?

จะบอกว่าไฮเจนคนนั้นตายไปแล้ว?

ง่าย ๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ!?

"ฉันไม่เชื่อหรอกดอง! "

ถ้าไฮเจนถูกเล่นงานจริง คงได้เห็นเลือดกองใหญ่พุ่งขึ้นมาเป็นน้ำพุไปแล้ว!

แต่ที่เห็น มันมีแค่เสื้อผ้าที่ฉีกขาดกระเด็นลอยขึ้นมาเท่านั้น!

เสียงกรีดร้องโหยหวนเองก็ไม่มีได้ยิน

ระดับเธอคนนั้นคงหนีเอาตัวรอดหนีออกมาได้ทันนั่นละ!

ฉันรีบตั้งท่าเตรียมร่ายเวทมนตร์ชุดใหญ่

เป้าหมายคือการสลายอากาศ แล้วสร้างคลื่นกระแทกสุญญากาศเพื่อทำลายร่างกายของศัตรู

ไม่มีความจำเป็นต้องไปเกรงใจหรือปราณีศัตรูที่บ้าคลั่งอีกต่อไป

"พวกฉันจะเข้าไปช่วยไฮเจนเองค่ะ! "

*ปี๊! *

พรุนวิ่งตรงเข้ากระแสคลื่นของกลุ่มคนที่บ้าคลั่ง

"เผ่าอสูรกาย---"

"แค้น---"

"ฆ่า---"

เสียงแห่งความปรารถนาในจิตใจของเหล่าผู้คนที่ถูกกระตุ้น ยังคงดังกังวาลหลอกหลอนน่ากลัว

แต่กระนั้น เพื่อนของฉันกลับไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวแสดงออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

" ศัตรูของแกอยู่ตรงนี้แล้ว เข้ามาเลยเซ่! "

เธอกรีดเสียงท้าทาย แล้วใช้ดาบควายสีดำหวดเข้าใส่ด้วยใบดาบที่ทั้งหนาและหนัก

ร่างของเหล่านักรบลอยทะยานขึ้นฟ้าดั่งลูกบอลทันทีที่สัมผัสกับใบดาบของเธอ

"ปิ ปี๊! "

พร้อมกันนั้น เจ้ามังกรขี้เรื้อนก็ใช้หางกับเขี้ยวของมัน ตวัดโจมตีปัดป้องแผ่นหลังของเธอให้

หนึ่งคนกับหนึ่งตัว ได้ร่วมสู้ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวจนฉันรู้สึกอิจฉาต่อความสัมพันธ์ดั่งแม่ลูกที่มีให้ต่อกันและกัน

ในเวลาเดียวกัน ก็เริ่มมีเสียงดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของกองทัพกลุ่มผู้คลุ้มคลั่ง

ฉันเห็นคนจำนวนหนึ่งเริ่มทยอยหมดสติจากฝีมือของสตรีผู้ที่มีปลายหูกระต่ายสีเทา

ฝ่ามือที่ว่องไวจนไม่ทันมองเห็น ชุดนักรบของศัตรูที่ถูกนำมาสวมใส่ รวมไปถึงการแสดงที่กลมกลืนไปกับคนอื่นของเธอ กำลังหลอกผู้คนที่คลุ้มคลั่งจนอยู่หมัด ว่าเธอคือหนึ่งเดียวกับพวกมัน

หมาป่าห่มหนังแกะในฝูงของศัตรูคนนั้น คือ [เอท] เพื่อนรักสุดนุ่มนิ่มของฉันนั่นเอง

นึกว่าหายตัวไปไหน ที่แท้ไปซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นนี่เองดอง

ดีละ ถ้าสถานการณ์ยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ พวกเราต้องสามารถช่วยไฮเจนออกมาจากดง---

"ถอยไป! "

*เคร๊ง! *

เสียงโลหะกระทบที่คล้ายเสียงตีระฆังบอกเวลาได้ดังก้องกังวาลขึ้น

ที่ตรงนั้นมีชายเผ่าหมีผมสีแดงร่างยักษ์ กำลังทุ่มสุดตัวด้วยขวานสีขาวเข้าใส่พรุน

ใบดาบดำกับคมขวานยักษ์ถูกปะทะด้วยแรงมหาศาลจนแผ่นดินแยกเป็นสองส่วน

"วานาดิไนต์! "

พรุนออกแรงพลักจนเจ้าหมีกระเด็นออกไป

นั่นมันคนที่พยายามเข้ามาจีบพรุนนี่น่า

"อยากได้…"

ดวงตาของเขาจ้องไปที่พรุน โดยไม่สนใจเจ้ามังกรขี้เรื้อนที่กำลังอ้าปากขู่ใส่มัน

"อยากได้… เธอ"

เขาพึมพำบางสิ่งออกมา

"อยากได้… ร่างกาย… ของเธอ"

“…”

ดูเหมือนว่าเจ้าพิษร้ายนั้น จะเข้าไปกระตุ้นความปรารถนาของเจ้าตัวอย่างงั้นสินะ?

ฉันว่าฉันพอจะเข้าใจผลลัพธ์ของยาพิษสีชมพูนี้แล้วดอง

"ว๊ากกกก! "

บุรุษหมีแดงหวดขวานสงครามใส่พรุนอย่างบ้าคลั่ง

พรุนเองก็รับมือได้ทุกบทเพลงยุทธเช่นกัน

แผ่นดินแตกเป็นเส้นลมเฉือนทุกครั้งที่เกิดเสียงของโลหะกระทบ

สายลมพัดโกรกทุกครั้งที่บุคคลทั้งสองทุ่มกำลังฟาดฟัน

ทั้งสองคนต่างเป็นสายบ้าพลัง อีกทั้งไม่มีใครย่อยอมให้ต่อกันและกัน

พลัง ปะทะ พลัง

สมองกล้าม ปะทะ สมองกล้าม

ดูทรงแล้วคงสู้กันอีกสักพัก กว่าจะรู้ผลว่าใครชนะ

แย่ละ... พรุนถูกหยุดเอาไว้เสียแล้ว

เอทเองก็ติดอยู่ท้ายกองทัพ น่าจะอีกนานกว่าจะเข้าไปช่วยไฮเจนได้

ช่วยไม่ได้ ถึงจะยังไม่สมบูรณ์ แต่คงต้องโจมตีออกไปตอนนี้---

"ลัส! หยุดเดียวนี้! "

เสียงคำรามแห่งราชสีห์ดังลั่นขึ้นมาจนกลบซึ่งเสียงที่วุ่นวายรอบตัว

จริงสิ ยังมีไพไรต์อยู่ด้วยนี่น่า

"อ๊า~ นายท่านค่ะ กรุณารออีกสักครู่ ดินแดนแห่งสันติภาพที่ท่านหวังเอาไว้ก็จะเป็นจริงแล้วค่ะ~"

"ผมไม่ได้ต้องการแบบนี้! หยุดพฤติกรรมของเธอเดียวนี้เลยนะ! "

ไพไรต์เป็นนายท่านของยัยมารนมตรงนั้นเรอะ?

ส่วนยัยมารนมมีชื่อว่า ลัส?

อย่าบอกนะว่ายัยนั่นเองก็เป็นเหมือนกับพวกโนอาร์?

ดอง?

"... ไม่ค่ะ"

"นี่เธอไม่ฟังคำสั่งของนายท่านเรอะลัส! "

ใช่ ๆ!

หุ่นยนต์ที่ดีต้องเชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายอย่างซื่อตรง---

“เฮือก!?! ”

ในเวลานั้น หัวใจของฉันก็เริ่มรู้สึกเย็นเฉียบขึ้นมาราวกับว่าถูกนำไปแช่แข็งเอาไว้

มันคือรอยยิ้ม

ลัสกำลังส่งยิ้มให้กับทุกคน

เป็นรอยยิ้ม... ที่น่ากลัว...

"ฉันเป็นเหมือนคุณค่ะ ท่านโนอาร์ค่ะ”

“... หมายความว่ายังไง? ”

“น่าแปลกไหมค่ะ กับการที่ฉันต้องเฝ้ารอนายท่านอยู่ในยานที่มืดมิดเพียงลำพังถึงหกร้อยปี

น่าแปลกไหมค่ะ กับคำสั่งที่ให้พวกเราห้ามติดต่อกันและกัน

น่าแปลกไหมค่ะ ว่าทำไมหุ่นยนต์อย่างพวกเราถึงไม่อาจมีความปราถนาเป็นของตัวเองได้

แล้วฉันก็ได้พบกับนายท่าน

ได้เห็นคุณโนอาร์ ได้เห็นคุณไพรด์ ที่สามารถแสดงความปราถนา และเคลื่อนไหวตามเจตนารมณ์ของตัวเองด้วยดวงตาคู่นี้

แล้วทำไม

ทำไมฉันถึงจะไม่สามารถทำตามสิ่งที่ตัวเองคิดว่า [เป็นสิ่งที่ดีที่สุด] ให้กับนายท่านไพไรต์ได้บ้างละคะ?

ทำไม… ฉันถึงไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้ละคะ? ”

เธอพูดพร้อมกับฉีกยิ้มอีกครั้ง

รอยยิ้มของเธอในรอบนี้ ทำให้ฉันถึงกับเห็นภาพหลอนของวิญญาณปีศาจร้ายที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนไปถึงใบหูของตัวเอง

น่ากลัว! มะ--- ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว!

อยากจะหนีไปให้ไกล ๆ จากตรงนี้เร็วที่สุดเลยดอง!

“ลัส… ถ้าไม่หยุด ผมคงต้องหยุดเธอด้วยกำลังแล้วนะ! ”

“ค่ะ นายท่านไพไรต์ ฉันเองก็จะหยุดท่าน ความคิดของนายท่านนะ ใช้สร้างโลกที่สันติสุขไม่ได้หรอกค่ะ ฮุ ฮุ ฮุ~”

“เธอมัน--- [บ้า] ไปแล้ว...”

ไพไรต์ส่งสัญญาณมือให้โทแพซกับโนอาร์ ก่อนจะเริ่มวิ่งเข้าโจมตีลัสที่กำลังกอดร่างของโฮปเอาไว้อยู่

ไพไรต์วิ่งตรงไปข้างหน้า โดยมีโนอาร์บุกเข้าจากทางซ้าย กับโทแพซที่วิ่งบุกเข้าไปจากทางขวา

แต่ในเวลาเดียวกัน ก็มีร่างเงาพุ่งส่วนกลับออกมาจากกองทัพผู้คลุ้มคลั่ง

“แค้น--- ลูกน้อง--- ทั้งหมดของผม--- เพราะแก--- เพราะแกคนเดียว! ”

คนหนึ่งคือหมาป่าที่มีขนดำ ผู้ใช้อาวุธดาบพระจันทร์เสี้ยว

เขาวิ่งเข้าใส่ไพไรต์ด้วยดวงตาของคนที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“พระเจ้า--- พระเจ้าอะไรกัน! ไม่เคยคิดช่วยพวกเราเลยสักครั้ง! ”

อีกคนคือกระต่ายสาวสีขาว ผู้ใช้วิชาตัวเบา

เธอกระโดดถีบขาคู่ใส่โนอาร์จนกระเด็นกลับออกมาไกลถึงจุดที่ฉันกำลังบินร่ายเวทมนตร์อยู่พอดี

กระโดดขาคู่ถีบใส่โนอาร์คนนั้นได้เนี่ยนะ...

อย่าบอกนะว่า… การยึดยานโนอาร์ มันดันไปทำให้เธออ่อนแอลงไปด้วย...

“โทแพซ--- เพื่อนสมัยเด็ก--- ของผม--- ทำไม--- ทำไมถึงต้องเป็นไพไรต์--- ทำไม--- ทำไมมมมม! ”

และคนสุดท้าย คือซุนไกท์ เพื่อนสมัยเด็กของไพไรต์กับโทแพซ

เขาวิ่งเข้าใส่โทแพซ แล้วใช้พละกำลังที่เหนือกว่ากดร่างของเธอจนแนบติดพื้นดินในทันที

จากคำพูดของเขา น่าจะพออนุมานได้ว่าเขาสะกดความรักที่มีต่อเธอเอาไว้มาตั้งแต่เด็กแล้ว

ความรักสามเส้าที่สะกดกั้นเอาไว้ในใจอย่างงั้นเรอะ...

ทั้งสามคนต่างถูกศัตรูที่ต้องมนตร์สะกดของลัสเข้าขัดขวางเอาไว้

ไม่สิ ไม่ใช่มีแต่พวกเขาที่ถูกขัดขวาง

“ลิลลี่--- ลิลลี่--- ลิลลี่---”

ตรงหน้าของฉัน มีเพื่อนเผ่าภูติที่คุ้นตากำลังบินตรงเข้ามาหา

“ทำไมเธอถึงไม่เคยมองมาที่ผมเลยสักครั้ง…”

ผมสีเงินสั้น ดวงตาสีเหลืองสุกสว่าง

“ทำไม… เธอถึงมองไปที่เขาคนนั้นเพียงคนเดียว”

ให้ตายเถอะ… ก็รู้ตัวอยู่หรอกว่าบางทีเจ้านี่อาจจะแอบชอบฉันอยู่

“ลิลลี่ เธอ--- เป็นผู้หญิงของผม! ปิว! ”

เยลโล่ คาร์เนชั่น เจ้าบ้าห้าร้อยคิดที่จะมาขวางฉันอย่างงั้นเรอะ?

“ฮุ ฮุ ฮุ ถ้าไม่รีบ คุณผู้ชายคนนี้คงได้ตกเป็นของฉันก่อนแน่นอนค่ะ~”

ยัยมารนม!

นี่หรือคือพลังของ [ลัส]

พลัง ที่ทำให้ผู้คนตกอยู่ในความปราถนาอันดำมืดของตัวเอง