นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 104

เงื่อนไขความดีร้อยครั้ง

งานเหนื่อยเหน็บมาทั้งวันซูฉีเดินทางกลับมาที่บ้านของนาง กลิ่นอาหารส่งกลิ่นหอมมาจากด้านใน ลี่ถังเตรียมอาหารเอาไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว

บ่าวรับใช้คนสนิทจัดเตรียมอาหารพวกนี้เอาไว้ เพื่อที่ว่าเมื่อคุณหนูเดินทางกลับมาแล้วจะได้เริ่มทานอาหารพวกนี้เลย 

ซูฉีเองก็คิดว่าตอนนั้นโชคดีเช่นเดียวกัน เพราะว่าถึงแม้ว่าจะโดนเนรเทศมาที่ชายแดน

มาอยู่ภายในร่างกายของนางร้ายผู้นี้แต่ก็ยังมีคนที่คอยดูแลตนเองอยู่ตลอดเวลา

จากการใช้ชีวิตในร่างกายของนางร้ายผู้นี้มาเป็นเวลานาน

มันทำให้ซูฉีรู้สึกราวกับว่าลี่ถังเปรียบเสมือนครอบครัวของนางไปเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องที่ดี นางมีคนที่ไว้ใจได้อยู่รอบตัว

“ อาหารเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ” ลี่ถังส่งเสียงอย่างดีใจเมื่อเห็นคุณหนูของนางเดินทางกลับมา 

“ เฮ้อ~ ” เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ทำขึ้นหลังจากเดินเข้ามาภายในบ้าน

ซูฉีเป็นคนถอนหายใจเพราะความเหนื่อยล้าที่ตนเองต้องประเชิญมาทั้งวัน

มันเป็นเพราะว่างานในวันนี้หนักหนาแม้ว่านางจะดูแลงานเลี้ยงอยู่อย่างห่างห่าง แต่นางเองก็เหนื่อยไม่น้อย

มันเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้นางเป็นคนที่ทุ่มเทแรงในการจัดงานนี้ขึ้นมาด้วย

มันเป็นสภาพการเหนื่อยสะสมตั้งแต่ก่อนหน้านี้หลายวันที่เร่งจัดงานต้อนรับหรือขึ้นมาจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน

ในยามนี้เห็นงานต้อนรับผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนางเองก็รู้สึกโล่งใจ

เดินตรงเข้ามาใจกลางบ้านหย่อนก้นนั่งลงตรงโต๊ะกลมที่มีอาหารจัดเตรียมเอาไว้

“ เหนื่อยมากเลยสินะเจ้าค่ะคุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง ”

“ ไม่คิดว่าผู้คนที่เป็นแขกจะมีมากมายขนาดนั้น ในยามนี้ งานผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแต่ว่าต่อจากนี้คนพวกนั้นก็จะอยู่ที่เมืองแห่งนี้อีกหลายวัน ”

“ เกรงว่าคนภายในร้านเองก็คงจะวุ่นวายเช่นนี้อยู่อีกสักพักใหญ่ใหญ่ ” 

“ รวมไปถึงตัวของข้าด้วย ” ซูฉีเพียงแค่คิดนางก็รู้สึกร่างกายแตกสลายแล้ว

ก่อนหน้านี้นางรับหน้าที่เป็นคนดูแลบัญชีภายในโรงสุรา การดูแลบัญชีไม่จำเป็นจะต้องใช้แรงกายให้เหนื่อย

นางก็สามารถทำงานได้อย่างสบาย แต่ในยามนี้เมื่อมีงานนี้เพิ่มเข้ามามันทำให้นางรู้สึกราวกับว่าร่างกายและจะโดนฉีกกระชาก

นี่ผ่านไปเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นยังไม่นับอีกหลายวันที่คนพวกนั้นจะอยู่ที่เมืองแห่งนี้อีก คนที่อยู่ภายในร้านคงจะยุ่งวุ่นวายแล้วก็ปวดหัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก

แต่ว่านายหญิงจื่อก็ไม่ใช่คนใจร้ายอันใดเช่นนั้น แน่นอนว่าเมื่องานหนักขึ้นนางก็ให้ค่าแรงที่เยอะขึ้นเป็นสองเท่า

แต่ถึงว่าจะให้ค่าแรงเยอะขึ้นเป็นสองเท่ามันเองก็ไม่ได้ช่วยเกี่ยวกับเรื่องความเหนื่อยล้าเลย

ซูฉีดูสภาพกาลของพวกเหล่าคนงานภายในร้าน โรงสุราในยามนี้มีแต่คนที่แสดงท่าทางเหนื่อยล้าเพราะต้องต้อนรับแขกจำนวนมาก

นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีที่ผ่านมาที่นางมีความรู้สึกว่าตนไม่อยากจะไปทำงานเลย

“ เอาเถอะเจ้าค่ะคุณหนูมันก็เป็นเพียงแค่ในช่วงนี้เท่านั้น อย่างไรเสียคนเหล่านั้นเองก็ไม่ได้คิดจะมาอยู่ที่เมืองแห่งนี้ยาวอยู่แล้ว ”

“ เพราะแบบนั้นอีกไม่นานพวกเขาเองก็คงจะไปจากสถานที่แห่งนี้ ”

“ พวกเราเองก็เหนื่อยกันเพียงแค่ในช่วงนี้เท่านั้น ” ลี่ถังพูดปลอบใจคุณหนูของนางที่กำลังเหนื่อยล้า

“ ข้าเองก็หวังเช่นนั้น เอาเถอะในยามนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้แล้วได้แต่เฝ้ารอเท่านั้น ”

“ แล้วเจ้าลูกแมวนั่นล่ะเจ้าให้อาหารมันหรือยัง ”

“ เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะข้าให้ผัก มันกินไปยามนี้มันไปนอนหลับอยู่บริเวณด้านใน ”

“ แต่ว่านะเจ้าคคุณหนูมันเป็นตัวอะไรกันแน่เหตุใดลูกแมวจึงโตเร็วขนาดนั้น ”

“ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาข้ามองเห็นว่าร่างกายของมันใหญ่มากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ถึงสองเท่า ” 

บ่าวรับใช้รู้สึกสงสัยกับการเจริญเติบโตอันรวดเร็วของเจ้าลูกแมวน้อยตัวนั้น

มันเติบโตรวดเร็วกว่าปกติจนน่าเหลือเชื่อนางเองก็ได้แต่สงสัยว่ามันคือลูกแมวจริงๆอย่างนั้นหรอ

ซูฉีเองก็ได้แต่แสยะยิ้มแล้วก็หลบตา พยายามไม่ตอบเกี่ยวกับเรื่องคำถามนั้น

เพราะว่าเจ้าสิ่งนั้นมันไม่ใช่ลูกแมวจริงๆนั่นแหละอย่างไรเสียมันเองก็เป็นสัตว์วิญญาณ

แต่ว่าความลับนี้นางก็จะไม่สามารถเปิดเผยให้กับผู้ใดรู้ได้เพราะแบบนั้นเลยได้แต่ยิ้มแห้งเพื่อกลบเกลือน

“ ว่าแต่สวนผักเป็นอย่างไรบ้าง ”  ซูฉีหาเรื่องเปลี่ยนบทสนทนาอย่างรวดเร็ว

ลี่ถังจะสนใจเกี่ยวกับเรื่องเจ้าสัตว์อสูรตนนั้นมากไม่ได้ ไม่เช่นนั้นมันคงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน

นางไม่ได้เดินทางไปตรวจตรางานในวันนี้ เพราะว่ามีงานมากมายที่ต้องจัดการภายในโรงสุรา ลี่ถังจึงรับหน้าที่ไปตรวจตาสวนผักของนางแทนถูก

และดูเหมือนว่าลี่ถังจะโดนดึงดูดความสนใจจริงๆนางหันมามองคุณหนูของนางก่อนที่จะรายงาน “ ดีเจ้าค่ะในยามนี้คนที่รับเข้ามาใหม่ก็เริ่มเรียนรู้งาน ”

“ มองดูจากการพัฒนาแล้วอีกไม่นานพวกเขาคงจะเรียนรู้งานได้ทั้งหมด”

“ ไม่เพียงเท่านั้นนะเจ้าคะหน้าที่ที่คุณหนูจัดแบ่งเอาไว้ให้ ดูเหมือนว่าจะเข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี ” 

“ ในยามนี้มันเลยทำให้ภายในสวนผักดูเหมือนว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ดีเป็นอย่างมาก ”

“ คุณหนูไม่มีอะไรจำเป็นจะต้องกังวลแล้วเจ้าค่ะ ” บ่าวรับใช้คนสนิทรายงานออกมาด้วยใบหน้าแจ่มใส 

ในยามนี้ดูเหมือนว่างานภายในสวนมันจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี มองดูจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในยามนี้

เมื่อได้ยินว่าทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ซูฉีเองก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าอย่างไรเสียตัวของนางเองก็คิดว่าการเรียนรู้งานจำเป็นจะต้องใช้เวลา

แต่เมื่อเห็นทุกคนเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ นายจ้างอย่างนางก็รู้สึกพึงพอใจเป็นธรรมดา

เพราะมันจะทำให้การพัฒนาที่ดินที่นางซื้อมารวดเร็วขึ้น คนงานที่รับมาใหม่ 10 คนนางกระจายตำแหน่งที่พวกเขานั้นจำเป็นจะต้องจัดการออกไป

มันทำให้พวกเขานั้นมีหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย โดยคนเก่าแก่ที่อยู่กับนางมาหลายเดือน อย่างพวกคนงานชุดแรกนางก็ให้พวกเขาที่มีประสบการณ์ในการทำงานสอนคนใหม่ที่เข้ามา

การจัดการในรูปแบบธุรกิจแบบนี้ดูเหมือนว่าจะได้ผลดี ซูฉีพยักหน้าขึ้นลงด้วยความพึงพอใจ “ เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว”

“ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นตัวของข้าเองก็ไม่มีอะไรที่ต้องกังวลแล้ว ”

“ ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณหนูถ้าไม่มีอะไรที่ต้องกังวลแล้ว ” ลี่ถังเองก็แสดงท่าทางดีใจ เมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางไม่ต้องมีเรื่องที่ปวดหัวอีกแล้ว 

แต่ผู้ใดจะคาดคิดในขณะที่กำลังนั่งดื่มชาอย่างสบายใจ เตรียมทานอาหารในรอบค่ำอยู่ๆเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นภายในหู

ตึ้ง!!! เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นภายในหูของซูฉี ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้น ถ้วยชาภายในมือแทบจะกระเด็นหลุดมือ 

ภาพความทรงจำบางอย่างปรากฏขึ้นมาภายในหัว 

[ ภารกิจความดี ช่วยเหลือผู้คนที่อดอยาก 100 ครั้ง ]

[ ของรางวัลที่จะได้รับ แต้มความดีทั้งหมด 10000 แต้ม ]

ภาพพวกนั้นปรากฏขึ้นภายในหัว ดวงตาของซูฉีเบิกกว้างขึ้น ผู้ใดจะคาดคิดภารกิจความดีจะปรากฏขึ้นในตอนนี้

ใบหน้าของนางเปลี่ยนสีไปในทันที การทำความดีร้อยครั้งไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นเลย แต่ว่าตอนนี้ปัญหาเกี่ยวกับเรื่องคนที่อดอยากภายในเมืองก็น้อยลงไปแล้ว 

นางสงสัยว่าเหตุใดมันจึงปรากฏภารกิจเช่นนี้ขึ้นมาด้านหน้าของนาง ในขณะที่ตั้งคำถามอย่างงุนงงภายในใจ

เสียงบางอย่างจากด้านนอกก็ดังขึ้น

“ คุณหนูซูอยู่หรือไม่ขอรับ!!! ” เสียงตะโกนจากด้านหน้าตังขึ้น 

จบบท