พู่กันเนรมิต

บทที่ 30 

ทะลวงชีพจรและหลิงเหอ

การฝึกฝนของเซียวหลงนั้น ได้มาถึงระดับที่สองของอาณาจักรถงซวน ในที่สุดเซียวหลงก็สามารถใช้พลังของระดับอาณาจักรถงซวนได้ตามความแข็งแกร่งของเขา

ในความเป็นจริงแล้ว สำหรับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ การเลื่อนระดับทุกอย่างในอาณาจักร ย่อมนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติ

อาณาจักรแห่งการต่อสู้ทั้งหมด อาณาจักรฝานอู่ อาณาจักรเหลียนตี้  อาณาจักรถงซวน  อาณาจักรกงหวู่ และอาณาจักรหยูคง

อาณาจักรทั้งห้านี้ เป็นตัวแทนของความแตกต่างทางด้านพลังของแต่ละอาณาจักรที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

อาณาจักรฝานอู่: สิ่งที่เรียกว่า "ฝานอู่" หมายความว่า คือ นักรบธรรมดา

อาณาจักรเหลียนตี้: การขัดเกลาร่างกาย: ตามชื่อเรียก "การกลั่นร่างกาย" หมายถึงการทำให้ร่างกายสงบลง เพื่อให้มีความแข็งแกร่งมากขึ้น

อาณาจักรถงซวน: ร่างกายและจิตวิญญาณสามารถสื่อสารกับธรรมชาติ และสามารถพัฒนานำพลังจากธรรมชาติมาใช้ได้ สำหรับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ที่ก้าวเข้าสู่อาณาจักรนี้ พวกเขาจะสามารถแสดงพลังที่แท้จริงของพลังศักดิ์สิทธิ์ และทักษะการต่อสู้ได้ นอกจากนี้ สิ่งมีชีวิตใดที่เลื่อนระดับแล้ว ยังสามารถปลดปล่อยพลังลึกลับ และปรากฏ "เกราะซวนกวง" บนร่างกายได้

อาณาจักรกงหวู่: พลังปราณจะถูกแยกออกจากร่างกาย และถูกควบคุมโดยอากาศ ผู้อาวุโสในอาณาจักรนี้ สามารถควบคุม "หอกบิน" และ "ดาบบิน" เพื่อสังหารศัตรู!

อาณาจักรหยูคง: หลังจากการเลื่อนระดับสู่อาณาจักร หยูคง ตามชื่อเรียกของมัน คือร่างจักรพรรดิ สิ่งมีชีวิตในดินแดนนี้ สามารถควบคุมอำนาจลึกลับที่ยอดเยี่ยม ใช้พลังปราณเพื่อควบคุมร่างกายได้อย่างง่ายดาย  เพื่อที่จะเหาะเหินเดินอากาศ!

หลังจากรับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างอาณาจักร... เซียวหลงก็ไม่ได้นิ่งเฉย เซียวหลงตั้งใจที่ทำความคุ้นเคยกับความสามารถใหม่ ที่เขาได้รับมาหลังจากที่บุกทะลวงไปถึงอาณาจักรถงซวน

เซียวหลงสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า มีเส้นสีน้ำเงิน อยู่ภายในร่างกายของเขา ในเส้นเหล่านี้ดูเหมือนจะมีของเหลวสีฟ้าบางส่วน ซึ่งกำลังไหลอย่างช้า ๆ และสุดท้ายก็ไหลกลายเป็นกระแสน้ำวนสีเงิน

เซียวหลงรู้ทันทีว่า เส้นสีน้ำเงินเหล่านั้น เป็นเส้นลมปราณภายในร่างกายของเขา ของเหลวสีฟ้านั้น เป็นพลังลึกลับที่ไหลเวียนอยู่ภายในชีพจร

สำหรับกระแสน้ำวนสีฟ้า ท้ายที่สุดแล้ว มีแก่นกลางของการฝึกฝนตนเอง – นั่นคือ สิ่งที่เรียกว่า แก่นวิญญาณ!

หนึ่งปีที่ผ่านมาเซียวหลงถูกทำลายแก่นวิญญาณของเขาไป และเส้นลมปราณก็แตกซ่าน ซึ่งเป็นเหตุทำให้เขาสูญเสียการฝึกฝนทั้งหมดไป สุดท้ายแล้วจาก "อัจฉริยะ" ที่หายากในรอบหนึ่งร้อยปี

ก็ถูกผู้คนสมเพชในชะตากรรม จนทุกวันนี้เหลือเพียงความ "ระอาใจ"! ต่อเขา

ในที่สุดเซียวหลงก็สามารถก่อกำเนิดแก่นวิญญาณและชีพจรใหม่ และก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกฝนอีกครั้ง

"สิ่งที่เรียกว่า" เกราะซวนกวง"คือการปลดปล่อยพลังลึกลับภายในร่างกาย และสร้างเกราะป้องกันบนผิวกายมนุษย์ผู้ฝึกฝน!" เซียวหลงครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน 

จากนั้นจิตใจก็เริ่มเคลื่อนไหว และเริ่มทดสอบความสามารถของตนเอง ในไม่ช้ากระแสความร้อนก็เริ่มพลุ่งพล่านภายในร่างกาย

เปลวไฟอันรุ่มร้อนนี้ ค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และรู้สึกราวกับว่ามีแมลงตัวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนในร่างกาย พยายามที่จะดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการของกล้ามเนื้อ

และโลหิต เพื่อออกมาสู่ร่างกาย เซียวหลงสามารถรับรู้ได้ทันทีว่า นี่เป็นภาพลวงตาของ "พลังปราณ" ที่ช่วยเร่งการถ่ายเทภายใน"ชีพจร"

"เปรี๊ยะ!" ในร่างของเซียวหลงไม่นาน เกิดเสียงเบา ๆ ดังออกมา มันคล้ายกับตัวอ่อนที่ทำลายเปลือกเพื่อที่จะโผล่ออกมาสู่โลกภายนอก

ร่างกายของเซียวหลงก็สั่นสะท้าน เขารู้สึกว่าทั้งร่างกายของเขา ทุกรูขุมขน นับร้อยล้าน ดูคล้ายว่าจะถูกเปิดกระชากออกมาทั้งหมด!

"พรวด..." ทันใดนั้นพลังลึกลับในร่างกายของเซียวหลง เช่นเดียวกับกระแสน้ำที่ทำให้เขื่อนแตก พุ่งไปทุกรูขุมขนทันที จากนั้นรีบพุ่งออกไป สร้างชั้นเกราะแสงสีฟ้าอ่อนอยู่บนผิวกายของเขา

"นี่คือ" เกราะซวนกวง"ฮ่าๆ ข้าทำสำเร็จได้ภายในครั้งแรกหรือ?" เซียวหลงตะลึงเล็กน้อย ราวกับว่ามันเป็นอุบัติเหตุ

ตามสามัญสำนึกของผู้ฝึกตนธรรมดา หลังจากที่เพิ่งเข้าสู่อาณาจักรถงซวน หากต้องการที่จะสร้าง "เกราะซวนกวง" จะต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก เพื่อบรรลุความสำเร็จ

แม้แต่เซียวหลง ผู้ซึ่งเคยรู้จักกันในนาม "อัจฉริยะ" ของ   ลั่วหยุน ครั้งหนึ่งในรอบศตวรรษก็ล้มเหลวหลายสิบครั้ง ก่อนที่เขาจะประสบความสำเร็จ

แต่ตอนนี้เซียวหลงกลับประสบความสำเร็จเพียงการพยายามป็นครั้งแรก!

“ ตอนนี้ข้าเป็นอัจฉริยะที่หายากในรอบพันปีหรือไม่?ข้าต้องเป็นอัจฉริยะในรอบหนึ่งล้านปี ด้วยพรสวรรค์ตามธรรมชาติของข้า ฮ่าๆ

จากนั้นเซียวหลงทดลองใช้ดาบเขี้ยวพยัคฆ์เพื่อฟัน "เกราะซวนกวง" ของเขา หลังจากการทดสอบอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเซียวหลงก็ได้ข้อมูลที่น่าพอใจ:

จากการทดสอบและการตัดสินใจของเซียวหลง พลังป้องกัน "เกราะซวนกวง" ของเขามีค่าอย่างน้อย 30 เท่าของความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขา!

"ฮ่าฮ่าฮ่า...ข้าสมควรเป็นอัจฉริยะจริงๆ" "เกราะป้องกันซวนกวง" ของผู้อื่น มีความสามารถในการป้องกันของตัวเองจะเพิ่มขึ้น 10 เท่า แต่ไม่เกิน 20 เท่า! แต่ข้าสามารถเพิ่มพลังป้องกันได้ 30 เท่า เซียวหลงหัวเราะอย่างไม่สามารถจะอดกลั้นไว้ได้ เขาพอใจมากกับระดับความแข็งแกร่งของ "เกราะซวนกวง"ของเขา

ต่อมาเซียวหลงพยายามอีกครั้งที่จะใช้พลังลึกลับในร่างกายของเขาเพื่อกระตุ้น "หมัดหมาป่าสงคราม" และ "ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์สงคราม"

ก่อนหน้านี้ เซียวหลงนั้นไม่มีพลังลึกลับในร่างกาย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถควบคุมทักษะระดับกลางทั้งสองนี้เป็นที่น่าพึงพอใจเท่าใดนัก

แต่ในตอนนี้เซียวหลง กลายเป็นผู้ฝึกตนในอาณาจักรถงซวน ในที่สุดเขาก็สามารถใช้พลังเลื่อนลอยเพื่อกระตุ้นพลังที่แท้จริงของทักษะระดับกลางทั้งสองนี้!

“หมัดหมาป่าสงคราม!” เซียวหลงรวบรวมพลังลึกลับในร่างกายของเขา มือขวากำหมัด และเหวี่ยงกำปั้นอกไป! ในช่วงเวลาหนึ่งที่ด้านบนของหมัดของเซียวหลง เกิดภาพมายา

ปรากฏศีรษะหมาป่าขนาดใหญ่ โดยไม่คาดคิด! และสามารถได้ยินเสียงคำรามของหมาป่าร่างยักษ์!

"ฮ่าฮ่า...มันเป็นความสำเร็จ...ครั้งแรกอีกครั้ง!"

เซียวหลงรู้สึกประหลาดใจมาก เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าครั้งนี้ "หมัดหมาป่าสงคราม" นั้นร้ายกาจมากกว่าเดิม

"ย่าห์ เซียวหลงคำรามตรงไปยังก้อนหินสีน้ำเงินที่มีความสูงมากกว่าหนึ่งเมตร ระดมรัวกำปั้นออกไป!

"ตูม ด้วยเสียงดัง ก้อนหินยักษ์แตกออกเป็นร้าว แต่ยังไม่พังทลายลงในทันที

“ ดาบเขี้ยวพยัคฆ์!” เซียวหลงกระตุ้นให้พลังปราณอีกครั้ง

“ ฮึบ!” ทันใดนั้นดาบเขี้ยวพยัคฆ์ก็ระเบิดเสียงดังออกมา ระลอกคลื่นในอากาศ ที่เกิดจากใบมีดของดาบเขี้ยวพยัคฆ์ เกิดเป็นลมปราณเยียบเย็นที่น่าหวาดกลัว

“ ฉับ!” เซียวหลงโบกดาบที่อยู่ในมือของเขา และสับลงบนหินสีน้ำเงินเบื้องหน้า

"ปัง!" คราวนี้ก้อนหินระเบิดโดยตรง และกลายเป็นก้อนกรวด!

"โอ้ๆ..." เมื่อมองยังเบื้องหน้า ทันใดนั้นเซียวหลงก็สูดอากาศเย็น และแทบกัดลิ้นของตนเอง

"หมัดหมาป่าสงคราม" และ "ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์สงคราม" ถูกขับเคลื่อนโดยพลังลึกลับ และพลังที่แท้จริงของพวกมันนั้น อยู่เหนือกว่าความคาดหมายของเซียวหลง!

"มันเป็นทักษะการต่อสู้ระดับกลางจริง ๆ ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง"

ในความเป็นจริง การเก็บเกี่ยวโดยรวมของเซียวหลงในวันนี้ยังคงยิ่งใหญ่มาก ในวันนี้เขาไม่เพียง แต่ทะลุอาณาจักรแต่ยังได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่สาม 

และปลดล็อก "พู่กันเทพเจ้าแห่งวิญญาณทั้งปวง"       เซียวหลงมั่นใจว่า ตนเองมีความแข็งแกร่งในการป้องกันตนเองเพียงพอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พลังศักดิ์สิทธิ์ "ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า" ทำให้เซียวหลงเหมือนเสือติดปีก และโบยบินได้อย่างอิสระ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าผู้อาวุโสใหญ่ จะมาด้วยตนเอง เขาก็ไม่อาจจะสังหารเซียวหลงได้

น่าเสียดายที่ตอนนี้ ป่าเฮยเฟิงและสัตว์อสูรทั้งหมด หายไปหมดแล้ว และกองกำลังต่างก็ถูกสังหารลงไป

"ไร้ค่าประสบการณ์ในป่าเฮยเฟิงถึงเพียงนั้นเลยหรือ?"

เซียวหลงถอนหายใจ......ในสายตาของเขา เต็มไปด้วยความผิดหวัง