บทที่ 23 น้ำยาไขกระดูกพยัคฆ์ร้าย
ฉางชิงถามอย่างงุนงง "ตาของเ้าเป็อะไร? มีอาการชักอย่างนั้นหรือ?"
"ข้าหรือ?" กวนเซี่ยงอยากจะกลอกตา เขาบ่นในใจว่ากว่าตนจะหลอกเซียวนั่วได้สำเร็จ อย่าทำให้ความแตกด้วยคำพูดไม่กี่คำ
อย่างไรก็ตาม เซียวนั่วยังคงมีท่าทีนิ่งสงบ และไม่แสดงความผิดปกติใด ๆ
ในเวลานี้ โหลวชิงได้ก้าวออกมา สมกับเป็ผู้ที่รับผิดชอบสิ่งต่าง ๆ ภายในตำหนักนิพพาน เขาให้ความรู้สึกที่นิ่งสงบกว่าคนอื่น ๆ มาก
“รองจ้าวตำหนักมักไม่ค่อยอยู่ หากเ้า้าสิ่งใดในอนาคต เ้าสามารถมาหาข้าได้โดยตรง”
"อืม!" ร่างผอมสูงพยักหน้า
"เ้าฝึกฝนอะไร?"
"เขาใช้ดาบ" กวนเซี่ยงตอบอย่างรวดเร็ว
"เป็ผู้ฝึกดาบหรือ?" โหลวชิงถาม
เซียวนั่วส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าฝึกฝนกายเนื้อเป็หลัก"
คนทั้งหมดประหลาดใจเล็กน้อย ชายผู้นี้ดูค่อนข้างบอบบางและผอมเล็กน้อย ซึ่งแตกต่างจาก ‘ผู้ฝึกกายเนื้อ’ ทั่วไป
โหลวชิงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เขาหยิบกล่องใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ
"นี่คือน้ำยาไขกระดูกของอสูรระดับสูง 'พยัคฆ์ร้าย' ซึ่งถูกแปรรูปและสามารถดูดซับได้โดยตรง ถือเสียว่าเป็ของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรก”
เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาของหลานเมิ่ง ฉางชิงและคนอื่น ๆ ก็วูบไหว
“ศิษย์พี่โหลวชิง นั่นมัน..." หลานเมิ่ง้าจะเอ่ยบางอย่าง
แต่โหลวชิงก็เอ่ยแทรกคำพูดของอีกฝ่าย เขายังคงมองไปที่ศิษย์น้องคนใหม่นิ่ง ๆ “น้ำยาไขกระดูกพยัคฆ์ร้ายมีประสิทธิภาพอย่างมากในการเสริมสร้างร่างกาย หากเ้าโชคดี เ้าอาจสามารถรู้สึกถึงร่องรอยของ ‘พลังพยัคฆ์’ ที่อยู่ในนั้น และเ้าจะสามารถะเิความแข็งแกร่งออกมาได้"
"มันมีค่าเกินไป!" เซียวนั่วปฏิเสธน้ำใจของอีกฝ่ายโดยไม่ต้องคิด "ข้าไม่สามารถรับสิ่งนี้เอาไว้ได้"
“ในเมื่อเ้าคือศิษย์ของตำหนักนิพพาน เ้าก็ควรจะเชื่อฟังคำสั่งของผู้ดูแล”
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น โหลวชิงก็ก้าวออกมา และยัดกล่องดังกล่าวใส่มือของเซียวนั่ว
"นี่?" ชายหนุ่ม้าจะคืนมัน แต่โหลวชิงก็เดินไปที่ประตูแล้ว “กวนเซี่ยง วันนี้ เ้าจงพาศิษย์น้องของเ้าไปทำความรู้จักกับสถานที่ต่าง ๆ ภายในสำนักพยับเร้นลับ ดูแลเขาให้ดี และอย่าทำผิดกฎของสำนัก!"
“ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็หน้าที่ของข้า!" กวนเซี่ยงตอบตกลงอย่างง่ายดาย
หลังจากนั้นไม่นาน!
กวนเซี่ยงก็พาศิษย์คนใหม่ออกมาจากจวนหลิงอิน และพาอีกฝ่ายไปยังที่พัก
ระหว่างทาง
"ข้าไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่โหลวชิงจะมอบน้ำยาไขกระดูกพยัคฆ์ร้ายให้กับเ้า ข้าได้ยินมาว่าเขาตามหาสิ่งนี้มาเป็เวลานานมาก และวางแผนที่จะเก็บมันไว้เพื่อการทะลวงขั้นพลังของตน..." กวนเซี่ยงเอ่ยกับตัวเอง
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวนั่ว ที่รู้สึกไม่สบายใจอยู่แล้วก็ยิ่งรู้สึกละอายใจกว่าเดิม
เขาส่งกล่องไม้ให้กับกวนเซี่ยง
“ข้าต้องรบกวนศิษย์พี่นำสิ่งนี้ไปคืนกับศิษย์พี่โหลวชิงให้ข้าด้วย นี่เป็ครั้งแรกที่ข้าได้พบกับเขา ข้าไม่สามารถรับของมีค่าเช่นนี้เอาไว้ได้"
แต่กวนเซี่ยงกลับยกมือขึ้นดันกล่องไม้กลับไปหาอีกฝ่าย “รับเอาไว้เถอะ! จากที่ข้ารู้จักศิษย์พี่โหลวชิงมา เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว มันจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อมอบมันให้เ้า เขาก็จะไม่มีทางเปลี่ยนใจ ต่อให้คนอื่นนำมันไปคืนแทนเ้าก็ตาม”
“แต่...”
“ไม่มีแต่ เ้าไม่จำเป็ต้องรู้สึกลำบากใจไป เ้าเพียงแค่ต้องทำสิ่งหนึ่ง..."
"อะไรหรือ?" เซียวนั่วถาม
"อย่ายอมแพ้ในตำหนักนิพพานง่าย ๆ!"
กวนเซี่ยงเอ่ยอย่างเน้นย้ำ โดยเฉพาะคำว่า ‘ยอมแพ้’ เขาเน้นย้ำมันอย่างหนักเน่น ราวกับมีปมในใจบางอย่าง
"หือ?" ชายหนุ่มงุนงง
กวนเซี่ยงไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาชี้ไปยังป่าไม้ไผ่ที่อยู่ครึ่งทางขึ้นไปบนูเาด้านหน้า “พลังปราณภายในป่าไผ่นั้นค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ ที่นั่นมีกระท่อมอยู่ ระหว่างนี้เ้าสามารถอยู่ที่นั่นไปก่อน!"
"เข้าใจแล้ว!" เซียวนั่วไม่ได้เรียกร้องอะไรมากนักสำหรับที่พักของตน เพราะ่สามปีที่ผ่านมา ที่อยู่อาศัยในเวลานั้นดีกว่าคอกสุนัขเพียงเล็กน้อย
“เช่นนั้นเ้าก็ควรไปพักก่อน พรุ่งนี้ ข้าจะพาเ้าไปยังลานฝึกสอนเพื่อฟังการสอนของผู้าุโในสำนัก จากนั้นจึงพาเ้าไปรับทรัพยากรที่ทางสำนักแจกจ่ายสำหรับเดือนนี้”
"ขอรับ!" ชายหนุ่มพยักหน้า
กวนเซี่ยงยิ้ม จากนั้นฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนหายตัวไป
สภาพแวดล้อมของป่าไผ่นั้นสวยงาม และทิวทัศน์ก็เป็ที่น่าพึงพอใจ แม้แต่ในตอนกลางคืน มันก็ยังสามารถมองเห็นหมู่เมฆภายในหุบเขาข้างหน้าได้
เซียวนั่วตรงไปที่กระท่อม
กระท่อมดังกล่าวมีขนาดไม่ใหญ่นัก มันประกอบด้วยหนึ่งห้องนั่งเล่น และห้องย่อยอีกสองห้อง
หนึ่งสำหรับนอนพัก และอีกหนึ่งสำหรับฝึกฝน
ชายหนุ่มจัดข้าวของเล็กน้อยก่อนจะขึ้นไปนั่งบนแท่นหินที่อยู่ภายในห้องฝึกฝน
แสงเทียนที่ถูกจุดวูบไหว ขับไล่ความหนาวเย็นยามค่ำคืน
หลังจากที่พักอยู่ครู่หนึ่ง ร่างผอมสูงก็หยิบเอาทรัพยากรฝึกฝนบางส่วนออกมา
เม็ดยาพลังปราณเหลืออยู่ไม่มากนัก
ยังมียาสร้างรากฐานอยู่อีกสิบเม็ด ได้มาจากตระกูลเซียวหนึ่งเม็ด แลกกับ ‘เพลงกระบี่เงาเหินเวหา’ ที่หอการค้าว่านจินหนึ่งเม็ด ได้จากกงซุนฉิง บุตรสาวคนโตของตระกูลกงซุนสามเม็ด และอีกห้าเม็ดที่เหลือนั้นเป็รางวัลที่ได้อันดับหนึ่งของบันไดหมอกวันนี้
"่นี้กินยาเยอะเกินไปแล้ว..." ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเอง
การใช้ยาเกินไปไม่ใช่เื่ที่ดีนัก เพราะจะทำให้รากฐานไม่เสถียร
แน่นอน หลาย ๆ อย่างล้วนเหมือนกัน หากมากเกินไป มันก็จะก่อให้เกิดผลข้างเคียง
“ยาสร้างรากฐาน รออีกสักพักก่อนแล้วกัน"
หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็เก็บยาสร้างรากฐานไป จากนั้นจึงหยิบกล่องไม้ที่โหลวชิงมอบให้ออกมา
เขาเปิดฝากล่อง และปรากฏลูกแก้วน้ำอยู่ในนั้น
ภายในลูกแก้วน้ำมีหยดเืสีทองเข้มอยู่หยดหนึ่ง
หากสังเกตดูดี ๆ จะพบว่ามีร่างจาง ๆ ของพยัคฆ์ร้ายอยู่รอบของเหลวดังกล่าว
ไม่เหมือนกับพยัคฆ์ทั่วไป ดวงตาของมันเป็ประกายสีฟ้า และมีปีกสีทองเข้มคู่หนึ่งอยู่กลางหลัง
มันทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความหยิ่งยโสของาาอย่างแท้จริง
นึกถึงสิ่งที่กวนเซี่ยงพูด การตัดสินใจของโหลวชิงจะไม่มีวันเปลี่ยน และสิ่งที่มอบให้แล้วก็จะไม่มีวันรับคืน น้ำยาไขกระดูกนี้ถูกมอบให้เขาแล้ว หากยังคงปฏิเสธ มันก็จะดูเสียมารยาทเกินไป
หากมีโอกาส ตนจะตอบแทนน้ำใจของโหลวชิงอย่างแน่นอน
“ในเมื่อข้ารับของสิ่งนี้มาแล้ว ข้า เซียวนั่ว ก็ขอรับปากว่าข้าจะไม่ทอดทิ้งตำหนักนิพพานแห่งนี้ง่าย ๆ!"
เมื่อนึกถึงท่าทีของผู้าุโจากตำหนักทั้งสี่เมื่อตอนกลางวัน และสายตาข่มขู่ของเหลียงซิงเฉิน เขาก็นำลูกแก้วน้ำออกมาทันที
“ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ข้าในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ!"
เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ลูกแก้วน้ำในมือของเขาก็ปรากฏรอยร้าว
เพล้ง!
เยื่อใสแตกออกราวกับฟองอากาศ จากนั้น น้ำยาไขกระดูกสีทองก็เปลี่ยนเป็ลำแสงจมเข้าสู่ฝ่ามือโดยตรง
โฮกกก!
เสียงคำรามของพยัคฆ์ดังขึ้นเบา ๆ ในหู พริบตาต่อมา น้ำยาไขกระดูกได้แทรกซึมผ่านฝ่ามือแล้วแพร่กระจายไปทั่วร่างราวกับน้ำพุร้อน
อย่างที่โหลวชิงกล่าว น้ำยาไขกระดูกพยัคฆ์ร้ายนั้นสามารถดูดซับได้โดยตรง
ประสิทธิภาพของมันเหนือกว่าเม็ดยาพลังปราณมาก แม้แต่น้ำยาชำระไขกระดูกที่แย่งมาจากเซียวหย่งก็ยังไม่ดีเท่านี้
ตู้ม!
ชายหนุ่มรู้สึกว่ากล้ามเนื้อและเส้นเืภายในร่างกระชับขึ้น กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังชัด พลังในการเสริมสร้างร่างกายที่มีอยู่ในน้ำยาไขกระดูกนั้นสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
พลังยังคงแพร่กระจาย และความเร็วของมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
‘น้ำพุร้อน’ ภายในร่างไหลเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และพลังมากมายไหลไปรวมกันที่จุดตันเถียน
ชั่วพริบตา พลังอันรุนแรงได้ทะลวงผ่านจุดตันเถียง และแพร่กระจายไปทั่วร่าง!
ตู้ม!
ขั้นก่อร่างระดับเก้าถูกทะลวงในทันที เซียวนั่วก็ก้าวขึ้นสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับหนึ่ง!
พลังอันรุนแรงภายในจุดตันเถียงยังคงไม่หยุดลง แต่ทวีความรุนแรงมากขึ้น ‘น้ำพุร้อน’ ภายในร่างเหมือนกลายเป็กระแสคลื่น หลังจากบรรลุสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับหนึ่งเพียงไม่นาน มันก็มาถึงระดับสอง!
ชายหนุ่มใช้ทักษะกายาหงเิเ้าโลกาทันที พลังอันรุนแรงแพร่กระจายไปทั่วร่าง ก่อนจะเสริมความแข็งแกร่งของส่วนต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
แม้ว่าร่างกายของเซียวนั่วจะถูกเสริมความแข็งแกร่งครั้งแล้วครั้งเล่า แต่หลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม ชายหนุ่มก็ทะลวงผ่านระดับสองอีกครั้ง แล้วก้าวเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับสาม!
207
