เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        ไม่รอช้า อนาเธอร์ได้ก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยนแห่งป่าออร์คด้วยความมั่นใจ

        ประตูมิติที่ลอยตัวอยู่ตรงหน้า ค่อยๆดูดกลืนร่างกายจนกระทั่งหายไปภายในแสงสลัว

        เพียงพริบตาเดียว อนาเธอร์ก็ได้มาปรากฏตัวขึ้นยังอาณาเขตที่ไม่ธรรมดา ข้างในดันเจี้ยนเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และพุ่มไม้หนาทึบ

        “ไม่เลว.. ตอนแรกฉันคิดว่าจะต้องเป็นพวกถ้ำหรืออะไรแบบนี้แล้วซะอีก”

        ภายในดันเจี้ยนป่าออร์ค อนาเธอร์สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศที่นี่แตกต่างจากดันเจี้ยนอื่นๆอย่างมาก

        ดันเจี้ยนนี้ไม่ได้มืดมิดเหมือนถ้ำลึกหรือเงียบสงัดเช่นบึงมรณะ แต่กลับเป็นป่าที่เต็มไปด้วยพืชพันธุ์รกร้าง มีต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านใบบดบังแสงแดด ราวกับป่ามีชีวิตที่เฝ้าจับตาดูการเคลื่อนไหวของผู้บุกรุก

        ในแต่ละก้าวที่เดินเข้าไป บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งหนักอึ้ง ราวกับมีบางสิ่งกำลังซ่อนตัวอยู่ภายในเงา ประหนึ่งพลังของเหล่าออร์คที่คอยซุ่มโจมตี และพร้อมจะจู่โจมอย่างไร้ความปรานี

        “โฮกกกกกกกกกกกก!”

        ในจังหวะนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องก็ทำให้ตัวของอนาเธอร์ต้องหยุดชะงัก

        “นี่น่ะเหรอเผ่าออร์คในตำนาน!”

        เขามองไปยังเบื้องหน้าก็ได้เห็นร่างใหญ่โตของออร์คกลุ่มหนึ่งที่ปรากฏตัวออกมาจากเงาของต้นไม้ ร่างกายภายนอกแข็งแกร่ง สีผิวเขียวเข้มตัดกับดวงตาแดงฉานที่สะท้อนแสงจางๆ

        ออร์คเหล่านี้ดูโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นมนุษย์บุกเข้ามาโดยไม่เกรงกลัว มีทั้งหมดห้าตนด้วยกันและเป็นออร์คนักรบ ทุกตนถือขวานขนาดใหญ่ในมือ เตรียมพร้อมจะฟาดฟันใส่เขาให้แหลกเป็นผุยผง

        【ออร์คนักรบ เลเวล 140】

        【พละกำลัง: 14,000】

        【ความทนทาน: 15,000】

        【ความเร็ว: 10,000】

        【ค่าจิตวิญญาณ: 8,900】

        【ทักษะสกิล: พละกำลังของออร์ค】

        “มนุษย์ละซิ๊ก! มีมนุษย์เข้ามาในอาณาเขตของเราละซิ๊ก!”

        หนึ่งในพวกมันเห็นอนาเธอร์ก็คำรามออกมาเสียงต่ำ ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        “พูดได้ด้วยเว้ย! แต่มันก็เท่านั้นแหละ”

        อนาเธอร์เองไม่รอช้า เขายกพลองทองสัมฤทธิ์ในมือขึ้นมาป้องกัน

        “ปัง!”

        แรงปะทะของขวานที่ฟาดลงมา เกือบทำให้ขาของเขาต้องล้มทรุด แต่เขาก็พลิกตัวหมุนพลองในมืออย่างคล่องแคล่ว พร้อมเปิดใช้งานทักษะ "พิรุณกระหน่ำแทง" ทันที

        พลองในมือแทงทะลุร่างของออร์คสามครั้งรวด ประหนึ่งเป็นแสงวาบจากสายฟ้า

        “ปัง!ปัง!ปัง!”

        คลื่นน้ำจากทักษะพุ่งกระจายใส่ออร์ค จนร่างของมันสั่นสะท้านไปด้วยพลังอันรุนแรง ก่อนที่ร่างอันมหึมาจะล้มลงและสูญสลายหายไปภายใต้ความว่างเปล่า กลุ่มออร์คที่คิดว่าเพื่อนของมันสังหารมนุษย์ได้ก็ต้องหยุดชะงัก

        “มนุษย์ได้สังหารพวกเราละซิ๊ก!”

        “ฆ่ามนุษย์ซะ มันจะต้องตายซิ๊ก!”

        เหล่าออร์คที่เหลือเห็นเพื่อนของมันล้มลงไปก็โกรธจนตาแดงฉาน ราวกับความคลุ้มคลั่งของพวกมันพุ่งขึ้นอย่างไม่อาจระงับได้

        “โฮกกกกกกกกกกกก!”

        พวกมันคำรามกึกก้องพร้อมกับพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างดุดัน เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องป่าราวกับเสียงระฆังแห่งการทำลายล้าง

        “บ้าคลั่งจริงๆ”

        อนาเธอร์ต้องเคลื่อนตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พลองในมือหมุนควงไปมาเพื่อรับมือการโจมตีที่พุ่งเข้ามาไม่หยุดหย่อน

        ในตอนนั้นหนึ่งในออร์คก็กระโจนเข้าหมายจะฟาดขวานลงบนร่างของเขา

        ทว่าอนาเธอร์พลิกตัวหลบ ก่อนจะฟาดพลองสวนใส่ข้อมือของมันอย่างแม่นยำ

        “มะ..มนุษย์คนนี้แข็งแกร่งละซิ๊ก!”

        เสียงกระดูกแตกดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามโหยหวน ออร์คที่ได้รับบาดเจ็บปล่อยขวานในมือหล่นลงพื้น เขาจึงใช้โอกาสนั้นพุ่งแทงพลองเข้าไปที่อกของมันเป็นการปิดฉาก ออร์คตัวนั้นล้มลงตามเพื่อนไปอีกร่าง เหลือเพียงสามตนที่ยังคงยืนอยู่

        “ฮ่าฮ่าฮ่า ต้องแบบนี้ซิถึงจะเรียกว่าดันเจี้ยน!”

        อนาเธอร์รู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน ใบหน้าของเขาคึกคักและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

        【ทักษะสกิล คลื่นทิวากลางราตรี】

        ในจังหวะที่ออร์คอีกสามตนพุ่งเข้ามา พลองในมือของเขาหมุนวนด้วยความเร็วสูง ก่อให้เกิดคลื่นพลังเสี้ยวที่โอบล้อมร่างของออร์คทั้งหมดไว้

การโจมตีครั้งนี้รุนแรงพอที่จะทำให้ร่างของเหล่าออร์ค ถูกพลังคลื่นฟาดฟันจนกระเด็นไปตามแรงหมุนและล้มลงไปกับพื้นป่า เสียงของมันค่อยๆเงียบลงและสูญสลายหายไปอย่างสมบูรณ์

        เมื่อการต่อสู้ครั้งนี้จบลง อนาเธอร์ยืนหอบเล็กน้อย แต่สายตายังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        เขากวาดตามองรอบตัวเพื่อประเมินว่ามีศัตรูหลงเหลืออยู่หรือไม่ ร่างของออร์คทั้งหมดสูญสลายหายไปทั้งหมด ซึ่งหมายความว่าเขากำจัดพวกมันได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมสมาธิ ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบที่เข้ามาแทนที่เสียงคำรามเมื่อครู่

        เสียงใบไม้ที่สั่นไหวและลมพัดเบาๆ ทำให้เขารู้ว่าตนเองยังไม่จบการทดสอบในดันเจี้ยนนี้

        ภายในดันเจี้ยนป่าออร์คที่เต็มไปด้วยความลึกลับ อนาเธอร์ค่อยๆก้าวผ่านเส้นทางในป่าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกจางๆ พร้อมกับสังเกตถึงการเคลื่อนไหวของกลุ่มออร์คที่ซุ่มซ่อนอยู่ตามแนวต้นไม้สูงใหญ่

        “พวกมันฉลาดอยู่ไม่น้อยเลยนะเนี่ย?”

        เขาสังเกตว่าพวกออร์คไม่ได้เป็นเพียงปีศาจป่าที่ไร้ระเบียบเหมือนดันเจี้ยนอื่น แต่พวกมันจัดกลุ่มแบ่งการลาดตระเวนไปทั่วบริเวณ

บ้างก็มีเสียงพูดคุยหยาบคายสลับเสียงหัวเราะดังกึกก้อง

        พวกมันตั้งหมู่บ้านขนาดใหญ่ในกึ่งกลางดันเจี้ยน ราวกับเป็นอาณาเขตหรือชุมชนของตนเอง ชุมชนอันครึกโครมนั้นเป็นศูนย์รวมของออร์คหลากหลายระดับ ตั้งแต่นักรบ ออร์คทหาร ไปจนถึงหัวหน้ากลุ่มที่มักถืออาวุธขนาดยักษ์ดูน่าเกรงขาม

        อนาเธอร์ซุ่มดูจากระยะไกล เพื่อประเมินสถานการณ์และวางแผนการโจมตี

        แต่ทว่าความท้าทายก็มาเยือน เมื่อออร์คกลุ่มหนึ่งที่เดินลาดตระเวนไปมาเริ่มสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวแปลกๆ ดวงตาของมันเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างเงาของมนุษย์คนนึง

        “โฮกกกกกกกกกกกกก!”

        พวกมันคำรามอย่างตกใจ และเรียกรวมกลุ่มพวกพ้องที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อให้มาโจมตีอนาเธอร์

        การต่อสู้เริ่มขึ้นทันทีที่ออร์คหลายสิบตัวพุ่งตรงเข้ามาหาเขา เสียงคำรามกึกก้องและแรงก้าวกระทืบของมันทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

        อนาเธอร์ตัดสินใจรับการโจมตีด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมด พลองทองสัมฤทธิ์ในมือเขาถูกยกขึ้นเหนือศีรษะและหมุนควงอย่างรวดเร็ว

        【ทักษะสกิล พลองแห่งราชันย์】

        ก่อนจะปลดปล่อยพลังอันมหาศาล เขากระแทกพลองลงบนพื้นดินอย่างแรงจนเกิดแรงสะเทือนขึ้น คลื่นกระแทกจากพลองรุนแรงจนทำให้พวกออร์คทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาถูกดีดตัวกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกับเสียงร้องคำรามอย่างเจ็บปวด

        คลื่นพลังที่ปลดปล่อยจากพลองแห่งราชันย์กระแทกทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวในรัศมีกว้าง

        พวกออร์คที่วิ่งถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นน้ำต้องถอยกลับไป เหมือนถูกแรงลมพัดกระแทกจนแตกกระเจิง ร่างถูกแรงกระแทกอย่างจัง บางตนกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่และสิ้นใจในทันที พื้นดินสะเทือนจนฝุ่นผงลอยขึ้นฟุ้งปกคลุมไปทั่ว

        “มนุษย์สังหารพวกเราซิ๊ก!”

        “ฆ่ามัน สังหารเจ้ามนุษยนี้ให้ได้ซิ๊ก!”

        แม้ออร์คหลายตัวจะล้มตายไป แต่พวกที่เหลือไม่ถอยหนี พวกมันกลับแหงนหน้าคำรามอย่างกราดเกรี้ยวและร้องเรียกเพื่อนที่อยู่ไกลให้เข้ามาสบทบ พวกมันเองก็ฉลาด ออร์คที่เหนือรอดไม่ได้เข้ามาปะทะกับเขา แต่เหมือนกำลังรอคอยกำลังเสริม

        “ฮ่าฮ่าฮ่า เข้ามาเลยไอ้พวกเวร!”

        สมกับเป็นปีศาจป่าที่ดุดันและพร้อมจะต่อสู้เพื่อปกป้องอาณาเขตของตน ช่วงเวลาไม่นาน เหล่าออร์คจำนวนมากก็รวมตัวกันอีกครั้ง พร้อมเตรียมเข้ามาปิดล้อมอนาเธอร์อย่างมุ่งมั่น แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด และพลังที่อัดอั้นอยู่ในร่างกายก็พร้อมปะทุ

        ..

        ทำไมต้องพูดซิ๊กลงท้ายด้วย 55+