ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบห้า Golden Core
ในเรื่องตอนหลังๆ เวทย์หายไปจากโลกนี้ซึ่งยาวนานประมาณครึ่งซีซั่น
ด้วยเหตุผลบางประการ
วิลโล่แม่มดที่เก่งที่สุดในโลกตอนนั้นได้ดำลึกลงไปเกือบจะถึง
The source
ต้นกำเนิดสรรพสิ่ง
หากเปรียบเปรียบกับจักรวาลเฟทคงใกล้เคียงกับ
The root
รากของสรรพสิ่ง
และดูดพลังงานจาก
Well of eternity
หุบเหวแห่งนิรันดร์
ที่วิลโล่ดูดพลังจากหุบเหวของมิติที่อยู่ในจุดลึกที่สุดของที่สุดของมิติที่แม้แต่เทพเจ้าหรือปีศาจก็ยังไม่กล้าไป
วิญญาณของคนธรรมดาไปก็คงกลายเป็นแบบคนที่พยายามจะเข้าหารากแห่งสรรสิ่งในจักรวาลเฟทหรือวิญญาณที่ตายไปในเรื่องเกิดชาตินี้พี่ต้องเทพคือ
สูญสลายไปไม่เหลือแม้แต่วิญญาณ
แต่นั่นคือเรื่องราวของไลท์โนเวลหรือมังงะแดนอาทิตย์อุทัยที่เน้นความสมจริงและความอันตรายของเวทย์มนต์
ว่าไปทำอะไรซี้ซั้วที่สุดขอบของความเป็นจริงหรือมิติความตายและสูญสลายอย่างสิ้นเชิงคือผลที่เราจะได้รับ
แต่เราอยู่ในโลกของนักเขียนแดนตะวันตกที่วิลโล่ทำสำเร็จ
โลกกลับมามีเวทย์และปีศาจอาละวาดอย่างเดิม
วิลโล่ไม่ได้รับผลกระทบเสียหายอะไรทั้งนั้น
ทั้งที่อยู่ในจักรวาลเฟทเธอคงกลายเป็นจอมเวทย์ที่แท้ทรูไปแล้ว
แต่นั่นมันคือจักรวาลไลท์โนเวลแดนอาทิตย์อุทัย
เมื่อเธอมาอยู่ในโลกของนักเขียนตะวันตกนี้เธอที่ทำเช่นนั้นได้ก็ยังโดนนกดขี่ข่มเหงด้วยระบบปิตาธิปไตยของโลกนี้
มีดราม่าโดนศาสตราจารย์ผู้ชายในมหาวิทยาลัยกดขี่ข่มเหงแย่งชิงผลงานตามหลักปิตาธิปไตยต่อไป
เพราะนี่คือโลกของนักเขียน urban fantasy ตะวันตกไม่ใช่โลกไลท์โนเวลแดนอาทิตย์อุทัยที่แม้แต่ตัวร้ายที่บ้าคลั่งก็คงจะหลีกเลี่ยงกับการเจอกับแม่มดจอมเวทย์ระดับวิลโล่
เพราะแม้พวกเขาจะชั่วและชอบฆ่าคนตามสัญชาตญาณก็ยังมีสติปัญญาที่จะรู้ว่ามาสู้กับจอมเวทย์ที่แท้ทรูคือหาเรื่องตาย
เลโอนาร์ดไม่คิดว่าตนเองจะรอดมาได้
ดังนั้นเขาจึงสร้าง
แก่นทองคำ
Golden Core
ขึ้นมาในร่างกาย
หรือเรียกว่าโลกจำลองขนาดเล็ก
หากมีพลังมากพอเราจะสามารถเปลี่ยนแปลงกฎของโลกอย่างที่วิลโล่ทำก็ยังได้
แต่ผมแค่ควบคุมกฎที่อยู่ในร่างกายของตนเองก็พอแล้วณ ตอนนี้