อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 194 คำสั่งของอี้ฉาง

หลังจากที่ซูหยวนวิ่งด้วยความเร็ว เธอไม่ได้ตั้งใจจะทอดทิ้งพลธนูคนอื่นๆอยู่แล้ว ดังนั้นจึงใช้เถาวัลย์เพื่อขึ้นไปตั้งหลักด้านบน ส่งผลให้มองเห็นตำแหน่งของพวกวานรลมกลายพันธุ์ได้มากขึ้น การโจมตีที่แม่นยำของซูหยวนทำให้ช่วยชีวิตพลธนูที่กำลังวิ่งหนีเอาตัวรอดได้หลายครั้ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาจะชื่นชมเธอมากยิ่งขึ้น

“ไปยังทิศทาง 11 นาฬิกา อย่าลากพวกวานรลมกลายพันธุ์ไปมากนัก ไม่อย่างนั้นจะทำให้ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่เดือนร้อนอีก” เธอออกคำสั่งให้พลธนูสองคนหลอกล่อเหยื่อให้ตามไป ในขณะที่คนที่เหลือให้ติดตามเธอ แยกตัวไปอีกทางเพื่อไม่ให้จำนวนของวานรลมกลายพันธุ์หนาแน่นมากเกินไป

ด้วยแผนที่สมบูรณ์ของเธอ และการทำตามคำสั่งที่เคร่งครัด ในที่สุดการปฏิบัติภารกิจก็เริ่มกลับเข้าสู่แผนการที่ซูหยวนวางเอาไว้ เรียกได้ว่าถ้าทั้ง 5 คนก่อนหน้านี้ไม่ฝ่าฝืนคำสั่ง ผลลัพธ์จะต้องออกมาดีกว่านี้แน่

พลธนูทั้ง 15 คนผลัดกันวิ่งซ้ายวิ่งขวา ใช้เวลาอยู่ในสนามต่อสู้ที่เสี่ยงชีวิตเกือบสี่ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ทำได้แค่ต้องล่าถอยกลับไปยังฐานเท่านั้น เพราะตอนนี้ฝูงวานรลมกลายพันธุ์มากกว่า 50 ตัวซึ่งเป็นระลอกที่ 3 ได้ตามหลังมาติดๆแล้ว

“พวกเขากลับมาแล้ว!”

“หน่วยที่นำโดยทหารพิเศษอันกลับมาแล้ว!” เสียงของทหารที่รอดูสถานการณ์อยู่ร้องตะโกน

อี้ฉางที่อยู่บนกำแพงเห็นนักธนูพวกนั้นกลับมาก็ขมวดคิ้ว คนที่วิ่งนำข้างหน้าไม่ใช่ซูหยวน แรกเริ่มเขายังดีใจ คิดว่าแผนการของตนเองสำเร็จไปด้วยดี สมแล้วที่โยนคนของตนเองไปเกือบครึ่งที่มี ทว่า...หลังจากนั้นไม่นาน ยังไม่ทันที่จะยิ้มออก ร่างของอันซูหยวนกลับปรากฏตัวตามมาติดๆเสียแล้ว

“ขะ ข้างหลังพวกเขามีฝูงวานรลมกลายพันธุ์ติดตามมาฝูงใหญ่เลย!”

“โอ้ว! เป็นดั่งที่จ่าสิบตรีอันพูดเอาไว้ พวกเราเตรียมพร้อมโจมตีได้”

“ช่วยเหลือพวกหน่วยที่ทำภารกิจพิเศษเร็วเข้า จะปล่อยให้พวกเขาตายไม่ได้ พวกเขาอุตส่าห์เสียสละตัวเองเพื่อพวกเราแล้ว หลังจากนี้เป็นพวกเราที่ต้องต่อสู้บ้าง”

ทหารที่อยู่บนกำแพงประกาศเจตนารมณ์ของตนด้วยความฮึกเหิม จากที่หน่วยลาดตระเวนติดตามกลุ่มพลธนูไปเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ระหว่างที่พลธนูทำภารกิจเพื่อที่จะยืนยันว่ามีฝูงวานรลมกลายพันธุ์อยู่ข้างหน้ามากกว่าร้อยตัวจริงหรือไม่ ก่อนที่หน่วยพลธนูกลับมา พวกเขาก็ทราบแล้วว่าคำพูดของซูหยวนเป็นจริงทั้งหมด

ดังนั้น การเปิดเผยความจริงในเรื่องนี้ แถมยังอาสาที่จะไปลดจำนวนศัตรูข้างนอกเอง ความจริงใจที่พยายามจะช่วยเหลือฐานทัพนี้ ทั้งยังเป็นการช่วยชีวิตของพวกเขา การเสียสละครั้งนี้ทำให้ทหารทุกคนซาบซึ้งใจอย่างมาก

บรรยากาศที่ฐานไม่เป็นไปตามความตั้งใจของอี้ฉางเลยสักนิด เขาพยายามจะทำลายฐานนี้ สร้างความเสียหายให้ได้มากที่สุดหลังจากการปล่อยตัวของจ่าฝูงนั้นออกมา ไพ่ลับในมือที่กลุ่มเตรียมเอาไว้ก่อปัญหาใหญ่ ตั้งใจจะเอาไว้ต่อรองกองกำลังของมนุษย์ชาติเพื่อที่จะได้ผลประโยชน์มหาศาลมาครอบครอง คิดไม่ถึงเลยว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้

อี้ฉางเกลียดอันซูหยวน และตอนนี้ก็ยิ่งเกลียดมากขึ้นกว่าเดิมอีก!

เธอไม่ใช่แค่จัดการคนตระกูลอี้ เหยียบย่ำความภาคภูมิใจของพวกเขาด้วยการเอาชนะการประลองที่ตระกูลอี้ ตอนนี้ก็ยังทำลายโอกาสของเขาอีกด้วย! สำหรับอี้ฉางแล้ว...เขาไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกับเธอได้อีก

ถ้ามีเธอ เช่นนั้นก็จะต้องไม่มีเขา!

“นักธนูที่ออกไปทำภารกิจพิเศษทั้งหมดกลับมาแล้วหรือ? ตอนออกไปไม่ใช่ว่ามีจำนวน 20 คน แล้วทำไมถึงกลับมาแค่ 15 คนล่ะ”

“เรื่องนี้ก็พูดยากนะ พวกเราก็รู้อยู่แล้วว่าภารกิจที่ทำนั้นเสี่ยงอันตรายขนาดไหน รอดชีวิตกลับมาได้เกินครึ่งก็เก่งแล้ว ไม่ใช่ว่าหน่วยลาดตระเวนก็บอกแล้วหรอว่ามีฝูงวานรลมกลายพันธุ์มากกว่าร้อยตัวจริงๆน่ะ”

“ฮึ่ม พวกเขาถือเป็นวีรบุรุษที่ยอมเสียสละเพื่อพวกเรา ดังนั้นอย่าทำให้ความตั้งใจของพวกเขาต้องเสียเปล่าล่ะ พวกเราจะต้องปกป้องฐานนี้เอาไว้ให้ได้”

อี้ฉางได้ยินคำพูดของพวกทหารก็หันไปตรวจสอบพลธนูที่รอดชีวิตกลับมาอีกครั้ง เขาหรี่ตาลง และบังเอิญสบสายตากับอันซูหยวนที่กำลังวิ่งเข้ามาในเขตระยะ 700 เมตรก่อนถึงกำแพงพอดี

ดูเหมือนว่า สงครามระหว่างเธอกับเขาจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว จำนวนทหารทั้ง 5 ที่ตายไป ทั้งหมดล้วนเป็นคนของเขาทั้งนั้น ถ้าจะบอกว่าบังเอิญก็ไม่เหมาะสมเกินไป นี่ไม่ใช่เป็นการโต้กลับของอันซูหยวนหรอกหรือ?

ดี ดียิ่งนัก...

“พลธนูทั้งหมดเตรียมพร้อม” น้ำเสียงแข็งกร้าวของอี้ฉางดังขึ้น เขาออกคำสั่งด้วยท่าทางสุขุม ทำให้ทุกคนไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่

“ผู้ช่วยฉาง ไปเบิกระเบิดเล็กมา”

“เข้าใจแล้วครับ” ผู้ช่วยฉางรีบรับคำสั่ง สำหรับระเบิดเล็กพวกนี้ ทหารหน่วยพลธนูใช้งานพวกมันเป็นเรื่องปกติ ถ้าเจอกับศัตรูมากกว่า 5 ตัวเข้ามาประชิดกำแพง จะใช้ระเบิดเล็กช่วยโจมตีก็ได้

สำหรับสถานการณ์นี้ พวกกลายพันธุ์มากกว่าร้อยตัว หากใช้ระเบิดเล็กในการโจมตีก่อน ก็น่าจะช่วยลดความตึงเครียดไปได้บ้าง อย่างไรก็ตาม...ผู้ช่วยฉางไม่ได้รู้เลยว่าอี้ฉางนั้นไม่ได้ต้องการจะปกป้องฐานนี้อย่างสุดความสามารถเหมือนคนอื่นๆ

ด้วยความกระตือรือร้น เขาสามารถเตรียมระเบิดเล็กได้ในเวลาอันสั้น นักธนูมากกว่าครึ่งได้รับระเบิดเล็กนี้ และติดตั้งมันไว้ที่ปลายธนูของพวกเขา เพื่อที่จะได้โจมตีเป็นวงกว้างรอบๆพื้นที่ มีคำสั่งให้ติดตั้งระเบิดเล็กโดยสลับคน

“ปรากฏแล้ว!!”

“คลื่นวานรลมกลายพันธุ์แรกปรากฏให้เห็นแล้ว” ด้านหลังของอันซูหยวน ตามมาติดๆด้วยวานรลมกลายพันธุ์ เธอเว้นระยะห่างพวกมันไม่ถึง 50 เมตร เพื่อที่จะคอยโจมตีกลับไป เพิ่มความปลอดภัยให้พลธนูทั้ง 14 ที่กำลังวิ่งหนีตาย

เนื่องจากพวกเขาวิ่งติดต่อกันมาหลายกิโลเมตรแล้ว ทั้งยังต้องแบกรับความกดดันทั้งหมด ความเร็วจึงตกลงไปมาก จากเดิมที่ซูหยวนจะวิ่งนำหน้าแล้วดักโจมตี กลับกลายเป็นว่าเธอต้องคอยรั้งท้ายแทน

“เตรียมพร้อม ยกธนู!” อี้ฉางลอบยกยิ้มกับตนเอง ในเมื่อเธออยากจะเป็นผู้เสียสละ ถ้าอย่างนั้น...เขาก็จะทำให้เธอได้กลายเป็นผู้เสียสละที่แท้จริง

พลธนูทั้งหมดประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะระยะของจ่าสิบตรีอันกับพวกกลายพันธุ์นั้นห่างกันไม่มาก อีกทั้งนี่ยังอยู่ในระยะมากกว่า 500 เมตร บางคนอาจจะมีความแม่นยำ แต่หลายคนที่นี่ก็ไม่ได้เชื่อมั่นในฝีมือของตนเองขนาดนั้น ทำให้พวกเขาเริ่มควบคุมมือของตนเองไม่ได้

ยิ่งมีความกลัวในการโจมตี มือของพวกเขาก็ยิ่งสั่น เป็นแบบนี้แล้วระยะการโจมตีย่อมต้องเพิ่มอันตรายขึ้นอีก

“ยิง!!” ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้หายใจหายคอ จู่ๆหัวหน้าอี้ฉางก็ออกคำสั่งเสียอย่างนั้น

เนื่องจากนี่เป็นคำสั่งของหัวหน้า ทุกคนไม่กล้าขัดคำสั่งนี้ อย่างไรก็ตาม...การโจมตีของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ย่อมแสดงผลลัพธ์ที่ผิดพลาดออกมา

“ทำไมพลธนูโจมตีแล้ว!!” ผู้นำที่อยู่บนหอคอยประหลาดใจมาก เดิมทีเขาก็เห็นแล้วว่าหน่วยพลธนูกำลังเตรียมพร้อมที่จะโจมตี ทว่า...เขาก็ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะโจมตีออกไปเช่นนี้

คำถามของผู้นำประสานกับเสียงระเบิดที่ดังก้องกัมปนาท สภาพด้านล่างตอนนี้เต็มไปด้วยแรงระเบิด นี่ยิ่งทำให้เหล่าผู้นำตกใจมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

ด้านล่างนั่น ไม่เห็นหรือว่าหน่วยปฏิบัติภารกิจพิเศษยังกลับเข้ามาไม่ถึงกำแพงน่ะ ทำไมถึงจะต้องรีบร้อนโจมตีขนาดนั้น แถมนี่ก็ไม่ใช่การโจมตีธรรมดา หากแต่เป็นการโจมตีโดยใช้ระเบิดเล็กด้วย!

“หัวหน้าอี้ทำอะไร ทำไมเขาถึงออกคำสั่งแบบนี้!”

“พวกเราทหารไม่ใช่คนที่ใช้งานคนแล้วทิ้ง ในสถานการณ์นี้พวกเรายังได้เปรียบอยู่ ทำไมต้องรีบร้อนใช้ระเบิดเล็กด้วย!”

“นี่เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดแล้ว ใช้ระเบิดเล็กโจมตีตอนนี้ ไม่เพียงแค่โจมตีไม่โดนพวกกลายพันธุ์จำนวนมาก กลับยังเป็นการสร้างปัญหาให้พื้นดินด้านล่างด้วย หน่วยจู่โจมจะต่อสู้ลำบากขึ้นมาก! ใครก็ได้ ไปพาตัวอี้ฉางมา!”

ทั้งๆที่เขาเองก็เป็นผู้นำคนหนึ่ง ออกคำสั่งใดกลับไม่คิดให้รอบคอบ แถมยังไม่รอสัญญาณจากผู้นำฐานด้วยซ้ำ การเริ่มโจมตีก่อนเช่นนี้ หากไม่มีปัญหาก็แล้วไป แต่ถ้ามีปัญหาขึ้นมา เขาก็ต้องรับผิดชอบ!

แน่นอนว่าอี้ฉางไม่ได้สนใจโทษทางวินัยเหล่านั้น ขอเพียงเขาอธิบายได้ว่าการตัดสินใจนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แค่นั้นเขาก็จะรอดพ้นจากโทษหนักแล้ว มากสุดก็อาจจะถูกลดตำแหน่งหรือตัดเงินเดือน เมื่อเทียบกับนังเด็กสารเลวที่จะต้องตกตายแล้ว เขาก็ไม่คิดว่ามันน่าเสียดายที่ตรงไหน

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง ท่ามกลางฝุ่นระเบิดเมื่อครู่ ร่างเล็กๆกลับพุ่งสวนควันออกมา แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่ปรากฏให้เห็นด้วยซ้ำ!

“จ่าสิบตรีอันเข้ามาในเขตกำแพงแล้ว!!”

“จ่าสิบตรีอัน!!” เสียงของพวกพลธนูที่หวาดกลัวในตอนแรก บัดนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อพวกเขาเห็นอันซูหยวน เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้น สวนทางกับสีหน้าของอี้ฉางอย่างสิ้นเชิง

“ปลดอี้ฉางจากหัวหน้าหน่วยพลธนู แต่งตั้งทหารพิเศษอันซูหยวนให้ดำรงตำแหน่งแทน บอกให้เธอไปประจำที่กำแพงได้เลย” ผู้นำเองเมื่อเห็นแบบนั้นก็โล่งใจไม่ต่างกัน เขาใช้โอกาสนี้เพื่อยกตำแหน่งให้ซูหยวนเสียเลย นี่ไม่ใช่แค่การตบหน้าของอี้ฉางเท่านั้น แต่ถือเป็นการเหยียบหน้าของเขาแทน

อี้ฉางไม่ได้คิดว่าแผนการของเขาจะล้มเหลวเช่นนี้ ทั้งๆที่ใช้ระเบิดเล็กไปจำนวนมากแล้วก็ยังทำอะไรเธอไม่ได้ สถานการณ์นี้มันแปลกประหลาดเกินไป

ดูสิว่าพลธนูคนอื่นๆที่ทำภารกิจกับเธอ มากกว่า 5 คนยังได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดเลย แล้วทำไม...กับแค่เด็กคนเดียวนี้ เขาจึงฆ่าไม่ได้เสียที!

ราวกับเข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ อันซูหยวนมองขึ้นมาบนกำแพงก่อนจะแสยะยิ้ม ท่าทางเหมือนผู้ชนะนั้นทำให้อี้ฉางชะงักไป

นังเด็กสารเลวนี่...มันกำลังท้าทายเขาอยู่!

“หัวหน้าหน่วยอี้ ผู้นำเรียกท่านไปพบครับ”

“อะไร”

“เนื่องจากคำสั่งเมื่อครู่ ผู้นำเลยมีบทลงโทษครับ ปลดท่านออกจากการเป็นผู้นำหน่วยพลธนูชั่วคราว แล้วให้จ่าสิบตรีอันกลายเป็นหัวหน้าหน่วยพลธนูแทน ต้องขอโทษด้วยครับ แต่ตอนนี้...ท่านหัวหน้าอี้ควรจะต้องไปรับคำสั่งโดยตรงจากผู้นำก่อน”

“....ฮึ่ม!” อี้ฉางกำหมัดแน่น เขาปาคันธนูในมือทิ้งจนเกิดเสียงดัง

ท่าทางโมโหร้ายของเขาทำให้พลธนูที่อยู่ใกล้ตกใจ ท่ามกลางควันระเบิดที่รุนแรง กลับกลายเป็นว่าสถานการณ์บนกำแพงยิ่งร้อนแรงมากกว่า

“หัวหน้าหน่วยพลธนูอี้ฉาง...” ซูหยวนเดินสวนขึ้นมาพอดี เธอเองก็ได้รับคำสั่งใหม่แล้ว แม้จะไม่อยากทำหน้าที่เป็นหัวหน้าหน่วยพลธนูในเวลานี้ แต่การที่ได้ทำร้ายศัตรูให้เจ็บใจ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องการปฏิเสธ

ไม่ใช่ว่าเขาอยากทำร้ายเธอมากนักหรอ? หึ! ในเมื่อคิดวางแผนร้ายกับเธอ เช่นนั้นเขาก็ต้องเตรียมตัวที่จะได้รับมันกลับคืนไปเช่นกัน

ตั้งแต่แรกที่เขากล้าส่งตัวปัญหามาจัดการเธอ ซูหยวนก็ไม่มีแผนที่จะปล่อยเขากลับไปอย่างปลอดภัยอยู่แล้ว...

“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารับตำแหน่งแทนคุณในตอนนี้ แต่การตัดสินใจเมื่อครู่ของคุณทำให้นักธนูที่อุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเพื่อไปจัดการฝูงวานรลมกลายพันธุ์ต้องได้รับบาดเจ็บ เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่เห็นด้วยค่ะ”

“พวกเขาติดตามฉันไป ฉันดูแลอย่างดีเพื่อไม่ให้ต้องเจ็บตัวกลับมา คิดไม่ถึงเลยว่าอุตส่าห์พากันกลับฐานหลังจากสังหารวานรลมกลายพันธุ์ไปมากกว่า 50 ตัว จะได้รับการตอบแทนจากหัวหน้าหน่วยอี้เช่นนี้”

ซูหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงอันตราย เธอไม่ได้พูดเสียงเบาเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นคำพูดของเธอได้ทำให้พลธนูจำนวนมากได้รับรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

ความผิดพลาดของหัวหน้าหน่วยอี้ฉางนั้นมากเกินกว่าจะรับได้จริงๆ พลธนูอันจะโกรธก็ไม่แปลกอะไร ดังนั้นตอนนี้...สายตาของพลธนูจำนวนมากก็ได้มองอี้ฉางเปลี่ยนไปแล้ว

…………………………………………