ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่48

        แขกไม่ได้รับเชิญ

        ชั่วยามต่อมา

        ณ ห้องโถงของกลุ่มกลีบบุปผา

        ห้องโถงขนาดกลาง กว้างขวางเรียบง่ายตกแต่งด้วยเครื่องเรือนไม้เนื้อดี กลิ่นหอมอ่อนของไม้จันทน์ลอยอบอวลอยู่ทั่วทุกอณู

        ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้แกะสลักรูปดอกบัววางเด่นเป็นสง่าข้างกายโต๊ะนั้นมีชุดน้ำชาจัดวางเรียบร้อย

        เก้าอี้ตำแหน่งประธานตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพื้นห้องขัดจนสะท้อนเงาเห็นเป็นประกายเงียบงัน

        บรรยากาศรอบกายสงบราวกับผิวน้ำเรียบไม่ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ทว่าความสงบนี้แฝงไว้ด้วยความกดดันอันน่าประหวั่น

        หมิงเยว่หลานนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ประธานรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นสง่างาม ดวงตาคมกริบดั่งคมมีดจับจ้องไปยังแขกที่ไม่ได้รับเชิญเบื้องหน้า

        ใบหน้างดงามไร้คลื่นอารมณ์ไม่เย็นชาแต่ก็ไม่อบอุ่น

        นิ้วเรียวขาวผ่องยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็นช่างขับเน้นให้นางดูสูงส่งและเยียบเย็นประหนึ่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันหลอมละลาย

        แขกเบื้องหน้าคือชายวัยกลางคนสองคน

        คนแรก รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างใบหน้าคมเข้มทว่าดวงตาเย็นเยียบเต็มไปด้วยอำนาจ

        อีกคนรูปร่างผอมแห้งกว่าเล็กน้อยแต่ดวงตาเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ ใบหน้าเรียบเฉยคล้ายคนไม่ยินดีไม่ยินร้าย

        ทั้งคู่ต่างสวมอาภรณ์สีดำสนิทปักลวดลายอสรพิษสีเงินพันรอบลำแขน แสดงฐานะว่าเป็นยอดฝีมือของตระกูลหลี่

        บรรยากาศรอบกายพวกมันแผ่ซ่านแรงกดดันของผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางปกคลุมพื้นที่กว้างหลายจั้ง

        ดวงตาของพวกมันทั้งสองเย็นชาราวกับกำลังจ้องเหยื่อที่กำลังจะกลายเป็นซากศพในไม่ช้า

        หมิงเยว่หลานจิบชาช้า ๆ ก่อนจะวางถ้วยเบาๆ แล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “พวกเจ้ามาที่นี่...คงเพื่อสอบถามข้อมูลของสหายข้ากระมัง?”

        คำพูดแม้แผ่วเบาแต่สะท้อนก้องชัดเจนในความเงียบสงัดของห้องโถง

        ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ในบรรดาทั้งสองก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าวเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังกังวาน

        มันขมวดคิ้วเข้มก่อนจะกล่าวเสียงเย็นเฉียบ

        “ผู้ใดกล้าต่อต้านตระกูลหลี่...ผู้นั้นต้องตาย!”

        “แม้แต่กลุ่มกลีบบุปผาของเจ้าก็ไม่เว้น!”

        “ถ้าคิดจะขัดขืนคงต้องพินาศไปพร้อมกัน!”

        คำพูดของมันดังกระหึ่ม ประดุจอสนีบาตเสียงก้องสะท้อนสะท้านไปทั่วห้องโถง

        ทว่าหมิงเยว่หลานกลับเพียงแค่ลากเสียงในลำคออย่างเฉยเมย

        “อ๋อ...”

        ท่าทางไร้ความสะทกสะท้านของนางทำให้ชายวัยกลางคนผู้นั้นขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก

        แววตาของมันเปล่งประกายเยียบเย็นพลังวิญญาณเริ่มปะทุขึ้นช้า ๆ

        ทว่าทุกอย่างกลับไม่ทันได้เกิดขึ้น

        ก่อนที่มันจะได้ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียวภาพเบื้องหน้าก็พลันเลื่อนเอียง

        โลกทั้งใบของมันหมุนคว้างร่างกายหนักอึ้งราวกับไร้แรงควบคุม

        และภาพสุดท้ายที่มันเห็นคือร่างของตนเอง...ที่ไร้ศีรษะ!

        เลือดสด ๆ พุ่งทะยานเป็นสายสีแดงฉาน ก่อนที่ศีรษะของมันจะกระแทกลงกับพื้นดังตุบ!

        ทั่วห้องโถงเงียบงันอีกครา

        กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศพลังอำนาจที่กดดันก่อนหน้านี้สลายไปสิ้น

        ชายวัยกลางคนอีกคนที่เหลืออยู่เบื้องหลังถึงกับกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างยากลำบาก

        สีหน้าของมันซีดเผือดจนแทบไม่หลงเหลือสีเลือดในใบหน้าดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        เพียงผู้เดียวเท่านั้นที่เห็นได้ชัดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

        เมื่อครู่...หอกสีขาวในมือของหมิงเยว่หลานพุ่งแหวกอากาศแปรเปลี่ยนเป็นแสงวาบตัดคอเพื่อนร่วมตนราวกับฟันหญ้า!

        ไม่มีการเตรียมพร้อมไม่มีแม้แต่กลิ่นอายพลังที่รั่วไหลให้สัมผัส

        ความเร็วและความเฉียบคมนั้นเกินกว่าขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางจะรับมือได้!

        ต่อให้มันโง่เพียงใด...ก็เข้าใจในทันที

        สตรีตรงหน้ามิใช่ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางดังที่ข้อมูลกล่าวเอาไว้

        แต่เป็นตัวตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงที่แสร้งปิดบังระดับพลังเอาไว้!

        ชายวัยกลางคนผู้นั้นสาปแช่งข้อมูลที่ได้รับมาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        'ผู้ใดกันแน่ที่บอกว่านางเป็นเพียงขั้นกลาง!?'

        'คนผู้นั้นสมควรถูกลากคอมาสับเป็นหมื่นชิ้น!'

        หมิงเยว่หลานยืนขึ้นจากเก้าอี้อย่างเงียบงัน

        อาภรณ์สีดำสนิทของนางปลิวไสวเล็กน้อยตามแรงปราณที่แผ่วผ่านนางจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

        มุมปากของนางคลี่ยิ้มเย็นชาก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเรียบ

        “กลับไปบอกผู้นำตระกูลหลี่ของพวกเจ้า...”

        “ว่าหากยังกล้ารังควานข้าอีก...ตระกูลของพวกเจ้าจะไม่รู้จักคำว่าสงบสุขอีกต่อไป!”

        เสียงนั้นมิได้ดังกึกก้องแต่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่พุ่งทะลุเข้าไปในหัวใจของชายวัยกลางคนตรงหน้า

        ร่างของมันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายปนหวาดกลัว

        ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่า...หญิงสาวที่พวกมันคิดว่าเป็นลูกพลับนิ่มนั้น

        แท้จริงแล้วกลับเป็นมังกรซ่อนเขี้ยวที่พร้อมฉีกกระชากเหยื่อในพริบตา!

        มันไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวรีบหันกาย พุ่งทะยานออกจากห้องโถงในทันที

        แผ่นหลังของมันเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบราวกับว่ามันเพิ่งเดินผ่านขุมนรกที่เต็มไปด้วยวิญญาณอาฆาตมาโดยแท้จริง

        …

        ภายในห้องโถงของตระกูลหลี่

        บัดนี้ใบหน้าของทุกคนภายในตระกูลดำคล้ำราวกับก้นหม้อ

        หลังจากได้รับฟังรายงานจากคนของตนเองที่กลับมาแล้วความเงียบงันและความกดดันก็ปกคลุมทั่วทั้งห้องโถงอย่างหนักหน่วง

        ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจาทุกคนต่างตกอยู่ในความตะลึงและไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินมาก่อนหน้า

        ผู้ใดจะคาดคิดเล่า...ว่าสตรีผู้นั้นจะเป็นถึงผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูง!

        หลี่หยางอี้ ผู้เป็นผู้นำตระกูลหลี่กัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกรอดออกมา

        เขาเงยหน้าขึ้นดวงตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและไม่ยินดี

        “มิน่าเล่า...”เขากล่าวเสียงต่ำและขุ่นมัว “มิน่าเล่านางถึงไม่เข้าร่วมกับตระกูลหลี่หรือตระกูลถังที่แท้...ก็เพราะนางเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูง!”

        คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงยิ่งตึงเครียดมากขึ้นอีก

        สีหน้าของเหล่าสมาชิกตระกูลหลี่ทั้งหลายพลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

        จากความไม่เชื่อ...กลายเป็นความหวาดหวั่นและกังวลลึกๆ

        ทุกคนรู้ดีว่าในเมืองอวี้หยางแห่งนี้ ผู้ฝึกตนที่มีขอบเขตหลอมกายาขั้นสูง...

        มีสถานะเป็นตัวตนระดับใด! 

        แน่นอนว่าพวกเขาคือตัวตนระดับแนวหน้าของเมืองแห่งนี้

        ผู้ที่มีขอบเขตเช่นนั้น โดยมากจะเป็นผู้นำของสองตระกูลใหญ่ ได้แก่ ตระกูลหลี่และตระกูลถัง ผู้ดูแลราชสำนักที่ถูกส่งมาปกครองดูแลเมืองและยังรวมไปถึงตัวตนภายในหอการค้าเงามายาที่ลึกลับและแข็งแกร่ง

        แน่นอนว่ายังมีผู้ฝึกตนในรุ่นบรรพชนของแต่ละตระกูลที่พำนักเงียบสงบอยู่ในส่วนลึกของจวนตระกูล

        พวกเขาเหล่านั้นล้วนเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงสุด

        ทว่าตัวตนเหล่านั้นไม่อาจเคลื่อนไหวโดยง่ายเพราะเมื่อขยับครั้งหนึ่งย่อมหมายถึงความปั่นป่วนที่ยากจะควบคุมในตระกูล

        ดังนั้นแล้ว...ผู้ที่มีพลังหลอมกายาขั้นสูงจึงถูกนับว่าเป็นขีดสูงสุดของตัวตนในเมืองอวี้หยาง

        ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินหรือท้าทายอย่างง่ายดาย