ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบในนิยายยุค 70

*เนื้อหาในนิยายต่อไปนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งในงานเขียน 

บุคคลและสถานที่ต่าง ๆ ไม่มีอยู่จริง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์แต่อย่างใด 

ทั้งนี้ขอให้ผู้อ่าน อ่านด้วยความสนุก ไม่คิดมากถึงความไม่สมเหตุผลในบางกรณี 

บทที่ 1 : ช่วยสาวงาม

        ลั่วซือหานชายหนุ่มในวัยสามสิบต้นๆ กำลังขับรถไปตามถนนที่พลุกพล่าน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เรียกความสนใจจากเขาซึ่งกำลังขับรถอยู่

        ชื่อของคนที่โทรเข้ามา ทำให้เขาจำเป็นต้องรับสายนั้นแม้ว่าเขาจะขับรถอยู่ก็ตาม 

        สายที่โทรเข้ามาทำให้เขาเสียสมาธิและไม่ได้สนใจรถบนถนน

        ทันใดนั้น มีรถหักเลี้ยวตัดหน้ารถของลั่วซือหานและเขาสูญเสียการควบคุมรถ เขาพยายามเบรกแต่สายเกินไป

        เสียงรถชนดังมากจนคนบริเวณนั้นกรีดร้องด้วยความตกใจ!

        รถชนเข้ากับต้นไม้ ด้วยความรุนแรงที่ได้รับต้นไม้หักทับส่วนหน้ารถ ควันและเสียงโลหะที่บิดเป็นเกลียวลอยอยู่ในอากาศ

        ลั่วซือหานมีอาการมึนงงและได้รับบาดเจ็บ เขามองไปรอบ ๆ พยายามที่จะลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก 

        เขาเห็นโทรศัพท์ของเขาแตกอยู่บนพื้น เขาเอื้อมมือไปหามัน แต่ต้องถอยกลับด้วยความเจ็บปวด เขามองลงไปและเห็นเลือดไหลซึม ออกมาจากบาดแผลบนหน้าผาก

        โทรศัพท์ถูกตัดสายไปแล้วหลังจากที่มีการกระแทก

        ลั่วซือหานรู้สึกชาไปทั้งร่าง แล้วความง่วงก็เข้ากัดกินความคิดของเขา จากนั้นภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลง

        “ช่วยด้วย...” 

        เสียงสุดท้ายของลั่วซือหานถูกพูดออกมาราวกับเสียงกระชิบจากนั้นภาพตรงหน้าเขาก็มืดสนิท สติของเขาหลุดลอยออกไป 

        ลั่วซือหานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยสำหรับเขา

        เขาลุกขึ้นนั่ง และมองไปรอบ ๆ อย่างสับสน 

        ทันใดนั้นความทรงจำบางอย่างได้แทรกเข้ามาประปนกับความทรงจำเดิม

        เขาเคยอ่านนวนิยายชื่อเรื่อง “ย้อนเวลามาในยุค70” แล้วตอนนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาในนิยายเรื่องนั้น

        ดูเหมือนว่าตัวเขาจะตายไปแล้ว จากนั้นก็มาเกิดใหม่ในนิยาย มาอยู่ในร่างของตัวประกอบ ที่มีชื่อเดียวกับเขา แต่จะถูกพระเอกจัดการในภายหลัง

        ลั่วซือหานส่ายหัว พยายามที่จะจัดระเบียบความคิดของเขา

        เขามองลงมาที่ตัวเอง และรู้ว่าเขาสวมชุดแปลก ๆ มันไม่เหมือนเสื้อผ้าที่เขาใส่ก่อนหน้า

        ลั่วซือหานลุกยืนขึ้นและเดินไปรอบๆห้อง พยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเอง

        จากความทรงจำลั่วซือหานจึงรู้ว่าเขาอยู่ในหมู่บ้านหลิ่วจวง  หมู่บ้านหลิ่วจวงเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ในประเทศจีน

        ปีนี้คือปี 1978 ขณะนี้ประเทศกำลังผ่านช่วงเวลาที่วุ่นวาย

        ลั่วซือหานไม่อยากจะเชื่อ เขาถูกพามาอยู่ในยุคที่ยากลำบาก แถมยังเป็นในนิยายที่เขาเคยอ่านอีกด้วย

        เขาตัดสินใจสำรวจหมู่บ้าน ขณะที่เดินไปตามถนน เขาสังเกตเห็นว่าผู้คนกำลังจ้องมองมาที่เขา 

        ในไม่ช้าเขาก็รับรู้ได้จากความทรงจำใหม่ 

        เมื่อวานลั่วซือหานได้ไปก่อเรื่องวุ่นวาย โดยไปมีปากเสียงกับยุวชนที่มีการศึกษาคนหนึ่ง

        โชคดีที่ไม่ใช่การทะเลาะที่รุนแรง แค่มีปากเสียงกันดเวยเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านั้น 

        ส่วนเรื่องที่พวกเขามีปากเสียงกันนั้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเพราะเรื่องที่เขามีปัญหากันคือการแย่งไก่ป่าตัวหนึ่ง

        สุดท้ายไก่ป่าตัวนั้นก็มาอยู่ในท้องของลั่วซือหาน  ดีที่ปัญหาถูกแก้ไขแล้ว เขาจึงไม่ได้สนใจสายตา และเสียงนินทาจากคนอื่น

        ลั่วซือหานเดินสำรวจหมู่บ้านไปจนถึงแม่น้ำสายหนึ่ง เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ 

        เขามองไม่เห็นแม้แต่ก้นของแม่น้ำ แสดงว่ามันต้องลึกมากแน่

        อย่าคิดว่ามันลึกอย่างเดียว แม้บนผิวน้ำจะนิ่งสงบแต่ใต้น้ำกลับมีกระแสน้ำที่รุนแรง ทำให้ยากต่อการหาปลา 

        น้อยมากที่ชาวบ้านจะออกมาหาปลากัน ยกเว้นคนที่มาตกปลา แต่การตกปลามันใช้เวลานาน และได้ปลาน้อย 

        ดังนั้นจึงมีชาวบ้านน้อยมากที่จะมาตกปลากัน ยกเว้นเด็ก ๆ  แต่ผู้ใหญ่หลายคนกลัวว่าลูกหลานของตัวเองจะตกน้ำ จึงไม่มีใครยอมให้เด็ก ๆ มาเล่นบริเวณนี้ 

        ด้วยแม่น้ำที่ลึกมากทำให้หาปลาได้ยาก ชาวบ้านจึงไม่นิยมมาหาปลาในแม่น้ำ

        ด้านข้างแม่น้ำมีต้นไม้สูงจึงใช้ร่มเงาบังแดดได้ ลมพัดเบา ๆ ตลอดเวลา ทำให้รู้สึกเย็นสบาย เหมาะแก่การนั่งเล่นพักผ่อนมากที่สุด 

        ลั่วซือหานเลือกหาที่นั่งพักและใช้ความคิด 

        ตอนนี้อยู่ในปี 1978  อีกไม่นานมหาวิทยาลัยก็จะเปิดสอบแล้ว เขาคิดว่าเขาจะไปสอบ และเป็นนักศึกษา แม้ว่าชีวิตที่แล้วเขาจะเรียนจบมาหลายปีแล้วก็ตาม 

        ส่วนเนื้อเรื่องในนิยาย ตามความทรงจำของเขา อีกไม่นานพระเอกก็จะกลับมาจากค่ายทหาร 

        พระเอกในนิยายมีชื่อว่าหวังห่าวซาน 

        การกลับมาในครั้งนี้ของหวังห่าวซาน เกี่ยวข้องกับการแต่งงานเพราะครอบครัวของเขาได้สู่ขอเจ้าสาวไว้ให้เขาหนึ่งคน

        แต่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติภารกิจครั้งสุดท้ายก่อนกลับบ้าน

        แพทย์ทหารได้บอกว่าเขาไม่สามารถเดินได้ปกติอีกต่อไป

        ทำให้เขาต้องออกจากการเป็นทหาร และกลับไปพักฟื้นที่บ้านเกิด

        หวังห่าวซานส่งข่าวกลับไปที่บ้าน จึงทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นหลายอย่าง 

        อย่างแรกที่มีการเปลี่ยนแปลงคือการแต่งงานของเขา

        แทนที่หวังห่าวซานจะได้แต่งงานกับคู่หมั้นของตัวเอง ที่เคยหมั้นหมายไว้ก่อนหน้า แต่เจ้าสาวถูกเปลี่ยนเป็นอีกคน

        หลังจากที่หลิวถิงถิงรู้ว่าหวังห่าวซานจะพิการไปตลอดชีวิต เธอก็รู้สึกรังเกียจเขา 

        แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของหวังห่าวซานจะถูกใจเธอ แต่เธอไม่อยากเลี้ยงดูคนพิการไปตลอดชีวิต 

        ดังนั้นหลิวถิงถิงจึงไม่อยากแต่งงานกับเขาอีกต่อไป  

        แต่ทางบ้านหลิวได้รับของหมั้นหมายมาแล้ว เงินก็ถูกใช้ไปแล้วดังนั้น พวกเขาจึงทำได้เพียงเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเท่านั้น

        แล้วคนที่ต้องแต่งงานกับหวังห่าวซาน พระเอกในนิยายก็คือหลิวผิงอัน คนที่นางเอกได้เข้ามาสวมร่าง 

        ก่อนที่นางเอกจะเข้ามาส่วมร่าง หลิวผิงอันเธอมีคนรักอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ยอมรับการแต่งงานในครั้งนี้ 

        แต่เมื่อเธอขอให้คนรักหนีตามกันไป คนรักของเธอกลับปฏิเสธ แล้วบอกว่าเขาจะแต่งงานกับพี่สาวของเธอแทน นั้นก็คือหลิวถิงถิง!

        หลิวผิงอันเสียใจอย่างมาก เธอมีนิสัยเงียบขรึมจึงไม่กล้าไปต่อว่าพี่สาวที่แย่งคนรักของตัวเองไป แต่เธอกลับกล้าที่จะใช้หัวโขกกำแพงฆ่าตัวเองจนตาย! 

        จากนั้นวิญญาณของนางเอกที่เป็นถึงแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ก็ได้มาเข้าร่างของเธอ พร้อมกับพื้นที่มิติห้องผ่าตัด 

        ซึ่งในห้องนั้นมีอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยทุกอย่าง นอกจากอุปกรณ์การแพทย์แล้ว ยังมีคลังยารักษาทุกโรคอีกด้วย 

        ตอนแรกทางบ้านหวังได้ออกมาโวยวายเรื่องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว แต่ทางบ้านหลิวก็โวยวายกลับเช่นกัน 

        ทางบ้านหลิวออกมาโวยวาย เรื่องที่หวังห่าวซานกลายเป็นคนพิการ และต้องการค่าสิ้นสอดเพิ่ม ทางบ้านหวังจึงไม่ยอม

        วันที่หลิวผิงอันฆ่าตัวตาย หวังห่าวซานยังเดินทางมาไม่ถึงหมู่บ้าน

        แต่หวังห่าวซานจะมาถึงในอีก 1 อาทิตย์ต่อมา 

        ลั่วซือหานรู้สึกอิจฉาที่นางเอกในนิยายมีมิติห้องผ่าตัด ทำให้เธอได้รับการยอมรับจากทุกคน

        แต่เขามาโลกแห่งนี้ตัวเปล่า? 

        ถ้าจะให้ดีเขาอยากได้ระบบร้านค้า เหมือนในนิยายดัง ๆ ที่นักเขียนชอบเขียนกันมากกว่า 

        ลั่วซือหานเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ถ้าหากเขาสามารถเข้ามาอยู่ในนิยายเหมือนนางเอกได้ ทำไมตัวเขาถึงไม่มีตัวช่วยแบบหลิวผิงอันบ้าง?

        ดังนั้นเขาจึงได้ลองพูดบางอย่างออกมา 

        “ระบบร้านค้า?” 

        หน้าจอโปร่งใสเด้งขึ้นมากลางอากาศ มีเขียนไว้เพียงว่าร้านค้ามิติ 

        ดวงตาของลั่วซือหานเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าความคิดแปลก ๆ ของเขาจะเป็นจริง ดูเหมือนว่าเขาเองก็มีตัวช่วยด้วยเช่นกัน? 

        ระบบของเขาและมิติของหลิวผิงอันนั้นแตกต่างกัน 

        ระบบของเขาจะเป็นหน้าจอโฮโลแกรม ในขณะที่มิติของหลิวผิงอันเป็นห้องผ่าตัดขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง 

        “ดูเหมือนว่าฉันเองก็มีโชคเหมือนกันสินะ” ลั่วซือหานบอกตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

        แต่ก่อนที่ลั่วซือหานจะได้สำรวจระบบร้านค้า 

        เขาได้ยินเหมือนเสียงอะไรบางอย่างตกน้ำ แต่เสียงมันดังมาก ดังนั้นของที่ตกน้ำต้องมีน้ำหนักเยอะมาก 

        จากนั้นก็มีเสียงคนขอความช่วยเหลือดังขึ้นมา แม้จะไม่ดังมาก แต่ลั่วซือหานมีหูที่ดีมากเขาจึงได้ยินเสียงนั้น

        ลั่วซือหานรีบลุกขึ้นยืน มองหาทิศทางของเสียง เมื่อแน่ใจแล้ววิ่งไปทางที่เขาได้ยิน 

        เมื่อวิ่งไปใกล้ที่เกิดเหตุลั่วซือหานสังเกตเห็นหลังคนวิ่งหนีเข้าไปในป่า แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจ

        เพราะสายตาของเขา เจอหญิงสาวคนหนึ่งลอยอยู่กลางแม่น้ำ เธอกำลังตะเกียกตะกาย พยายามเอาชีวิตรอดให้ได้ 

        ลั่วซือหานไม่คิดอะไรมาก เขารีบกระโจนลงไปในแม่น้ำโดยไม่ลังเลเลย เขาว่ายไปหาหญิงสาวได้ด้วยเวลาเพียงไม่กี่นาที

        เมื่อลั่วซือหานเข้ามาใกล้ เขาเห็นความกลัวในดวงตาของเธอ จากนั้นเธอก็จมลงไปในน้ำต่อหน้าต่อตาเขา 

        ลั่วซือหานรู้ว่าเขาต้องรีบช่วยเธอให้เร็วที่สุด  

        เมื่อว่ายน้ำมาถึงบริเวณที่หญิงสาวจมน้ำไป เขาก็ดำน้ำลงไปหาเธอทันที โชคดีที่ตอนนี้คือหน้าร้อนทำให้กระแสน้ำไหลช้ากว่าในหน้าฝน

        เมื่อดำน้ำลงไปเขาจึงสามารถเห็นเธอได้ทันที เขาจึงรีบว่ายน้ำเข้าไปหา

        เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอ แล้วดึงเธอเข้าหาตัว กล้ามเนื้อของเขาแข็งเกร็งต้านแรงของน้ำ ในช่วงเวลาหนึ่งกระแสน้ำดูเหมือนจะแรงขึ้นทำให้หัวใจเขาเต้นแรง

        ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งคู่จะถูกพัดออกห่างจากฝั่งมากขึ้น ลั่วซือหานก็จับแน่นไม่ยอมปล่อย

        แต่ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงริมฝั่งแม่น้ำอย่างปลอดภัย ลั่วซือหานเองก็ทรุดตัวลงนอนบนพื้นเหนื่อยหอบอย่างหนัก ส่วนหญิงสาวที่เขาช่วยไว้ เธอกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ แต่เธอสลบไปแล้ว 

        ลั่วซือหานรีบลุกขึ้นไปดูอาการของเธอทันที เขาตรวจสอบลมหายใจ

        ลั่วซือหานมีสีหน้าเคร่งเครียด 

        เขาไม่รู้สึกถึงลมหายใจอีกต่อไป จากนั้นจึงวัดชีพจรที่ข้อมือของเธอ พบว่าชีพจรของเธอเต้นช้ามาก จนแทบไม่รู้สึกถึงชีพจรเลย

TBC.