[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

บทที่1 จุดเริ่มต้น 
ตอน พ่ายแพ้ต่อพระเจ้า




สงครามระหว่างพระเจ้าและจอมเวทย์ได้ดำเนินเรื่อยมาเพียงเพราะเขาคนๆเดียว ชุน จอมเวทย์ระดับ ราชันย์จอมเวทย์(อายุเพียง35ปี) ผู้อยู่เหนือจอมเวทย์ทั้งปวงได้นำทัพจอมเวทย์มหาศาลมากมายขึ้นไปท้าทายพระเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่มีมนุษย์ไปท้าทายพระเจ้าและเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็ถูกจดจำไปนานแสนนานจนกว่าโลกจะโลกาพินาศลง  


เหตุการณ์ในตอนนี้ชุน ได้ยืนอยู่ท่ามกลางศพนับแสนคนและศพที่นอนอยู่ก็เป็นเพียงจอมเวทย์ที่ล้มตายเท่านั้น
บนใบหน้าของชุนปรากฏเหงื่อที่ไหลท่วมคอยหยดกระทบกับพื้นสีหน้าที่เหนื่อยล้าบ่งบอกว่าตนนั้นไม่อาจสู้ต่อไหวแล้ว เสื้อผ้าท่อนบนที่ขาดหายไปเผยให้เห็นรูปร่างของชายชาตรีและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาถึงแม้สีหน้าเขาจะดูไม่ดีในตอนนี้ก็ตาม มือข้างขวาที่กำไม้คฑาเอาไว้อย่างแน่นเพื่อที่จะพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลงก็ตามแต่ว่าเขาก็ไม่อาจฝืนมันได้นานนัก  

"เจ้าจงยอมแพ้เถอะ " เสียงของพระเจ้าที่อยู่ตรงหน้าชุนได้ไปท้าทายกล่าวออกมา 



"หึ จะให้ข้ายอมแพ้งั้นหรอ ที่ข้าขึ้นมาอยู่จุดสูงสุดของเหล่าจอมเวทย์ก็เพื่อมาจัดการเจ้า จะให้ข้ายอมแพ้ง่ายๆไม่ได้หรอก " ในขณะที่เขากำลังพูดก็ได้กระอักเลือดออกมา 



"ดูสภาพของเจ้า จะเอาอะไรมาสู้กับข้า ..! " พระเจ้ากล่าวและมองดูชุนอย่างน่าเวทนา" แล้วอีกอย่างข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่แท้จริงของเจ้าหรอกนะ จำเอาไว้.." เมื่อชุนได้ยินเช่นนั้นก็เบิกดวงตากว้างออกมาพร้อมกับความตกใจ 

"ว่าไงนะ!!"

"แต่ว่าข้าจะมอบของขวัญพิเศษให้แก่เจ้าก็แล้วกัน ในเมื่อเจ้ากล้ามาท้าทายข้าผู้นี้ พระเจ้าแห่งการทำลายล้าง พระเจ้าผู้ไม่มีความปราณีและเมตตา พระเจ้าผู้ไม่มีความรู้สึก.. ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่เจ้าทำให้ข้าไม่เบื่อก็แล้วกัน " เขากล่าวและมองไปยังชุนและยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยแต่ชุนนั้นไม่ทันได้เห็น ทันใดนั้นเขาก็ได้ชูมือออกมาด้านหน้าของตัวเอง จู่ๆก็มีวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่มหึมาปรากฎขึ้นมันมีรวดลายที่งดงามและมีแสงสีม่วงทมิฬเปล่งประกายออกมาให้เห็นทันใดนั้นเองพลังอันมหาศาลก็ได้พุ่งเข้ามาใส่ชุน 


"จบแล้วสินะ นี่ข้ามาได้แค่นี้เองหรอ... " ก่อนที่เขาจะสลายไปจู่ๆพระเจ้าก็พูดอะไรแปลกๆขึ้นมา ถึงชุนจะได้ยินแต่ก็ได้ยินไม่ชัดนัก
"จงจำไว้ศัตรูที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่ข้าแต่อย่างใด.." 


ทันใดนั้นเองพลังของพระเจ้าก็ได้ระเบิดออกทำให้ช่วงเวลาในตอนนี้พบกับแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลกทำให้ลมนั้นพัดเข้าไปทั่วทุกมุมของโลก และในช่วงเวลาเดียวกันเหล่าจอมเวทย์ทั้งหลายที่อยู่บนโลกใบนี้ก็รู้เลยว่า ราชันย์จอมเวทย์ ที่มีนามว่าชุนหรือผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกได้จากไปแล้ว ..
ในตอนนั้นช่วงเวลาก็ได้ผ่านไปตามกาลเวลาของมัน100 ปี
..
...2000 ปี...6000 ปี.....8000ปี....จนถึง 10,000 ปี
แต่ทว่าถึงเวลาจะผ่านมานานนับหมื่นปีแต่จิตวิญญาณของชุนนั้นราวกับว่าพึ่งผ่านไปแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น 

ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ลืมตาขึ้นมาเปลือกตาที่ค่อยๆเปิดออกมาอย่างช้าๆได้กระทบกับแสงแดดที่เจิดจรัสทำให้เขาต้องหรี่ตาเล็กน้อย เมื่อลืมตาขึ้นมาได้อย่างเต็มที่เขาได้เบิกดวงตากว้างและตกใจไม่น้อย ในขณะที่กำลังมึนงงและแปลกใจอยู่นั้นจู่ๆก็มีเสียงอันไพเราะของหญิงสาวกล่าวออกมา

"นายน้อยคะ  นายน้อยตื่นแล้วสินะคะ .." เมื่อชุนหันไปทางต้นเสียงก็เผยให้เห็นหญิงสาวรูปงามใบหน้าที่กลมเรียวเหมือนไข่แก้มแดงอ่อนๆทั้งสองข้างสีผิวที่ขาวดั่งหิมะ ดวงตาสีแดงอ่อนๆทั้งสวยและงดงามพอมองเข้าไปถึงกับทำให้หลงไหลไปกับมัน ทรงผมยาวสีขาว ริมฝีปากชมพูอ่อนๆ สวมใส่ชุดเมดสีดำกึ่งขาวทำท่าทางเรียบร้อยและนางก็ได้ยิ้มให้กับชุนอย่างอ่อนโยน ชุนได้แต่ตกใจและกล่าวออกมา..
"เจ้าคือใคร.."