แหวนมิติ

เช้าวันถัดมา เมฆครึ้มหนาลอยบนท้องฟ้า สายลมเย็นๆ พัดมาพร้อมกับสายฝนที่โปรยปราย
เปรี้ยง-!!
สายฟ้าแลบทำเอาสัตว์น้อยใหญ่ในภูเขาหนิวหนิวสะดุ้งโหยง นัยน์ตาเผยเเววหวาดกลัว หลบซ่อนหลังต้นไม้ด้วยสีหน้าล่ะเลิกล่ะลัก
"อ๊า!" ชายคนหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่กับศพ เสื้อเชิ้ตของเขาเป็นสีแดงฉาน ไม่สิต้องบอกว่ามันถูกย้อมด้วยเลือดต่างหาก
ทั้งร่างกายมีเลือดสีแดงฉาน ที่สะอิดสะเอียนออกมาเมื่อกระทบกับน้ำฝน
กลิ่นคาวเลือดกระจายคลุ้งทั่วบริเวณนั้น แต่เมื่อฝนตกลิ่นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หลางหลินลุกขึ้นนั่ง มองไปที่ศพทั้งสองด้วยสีหน้าประหลาดใจ ศพผู้หญิงเปลือยกายและศพชายชรา พวกเขาถูกผ่าอกจนเห็นกระดูกและอวัยวะกองอยู่ด้านนอก?
นี่คืออะไรกัน?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
"อุ้ก" หลางหลินคลื่นไส้จนอาเจียนออกมา ภาพด้านหน้าเป็นภาพที่สยดสยอง เหมือนกับว่าพวกเขาถูกสัตว์ร้ายรุมกินอวัยวะ?
ไม่สิมีสิ่งเดียวที่หายไปนั่นคือ...หัวใจ
ไม่มีสิ่งใดออกมาจากกระเพาะ แต่ใบหน้าของเขาก็ยังซีดเผือด ริมฝีปากขดแน่นจนเลือดไหล
หลางหลินมองไปที่ศพอีกครั้ง ศพทั้งสองดูคุ้นตาแต่ก็ยังนึกไม่ออกเหมือนกับว่าความทรงจำถูกผนึกไว้
"นี่มัน?...เข็มฉีดยาของเลือดยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ" หลางหลินมองเห็นไซริงค์ ที่ถูกฉีดจนหมดกระบอกเขาจำมันได้ทันทีพร้อมกับความทรงจำของเมื่อคืนไหลเข้าสู่สมอง ไม่สิต้องบอกว่ามันอยู่ในส่วนลึกต่างหาก
"อ๊ากกก!!" หลางหลินส่งเสียบแหบพร่า แววตาสีแดงกระพริบวูบเดียวก่อนจะเป็นสีดำดังเดิม เขาส่งเสียงนานหลายวินาทีด้วยสีหน้าเจ็บปวด ดวงตาของเขาหดเล็กลงอย่างน่าประหลาด ชั่วขณะเขาก็ปิดตาก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก และกวาดสายตาไปโดยรอบ
สีหน้าของเขาว่างเปล่า เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เขาพบกันผู้บ่มเพาะ 3 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีพลังมากกว่าเขาทำให้ต้องใช้เลือดของยักษ์กระดูกโบราณอย่างช่วยไม่ได้
"ร่างกายของฉันตอนนี้มันยังเหมือนเดิมหรือเปล่า?" หลางหลินเริ่มสำรวจร่างกาย เลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำเป็นอะไรที่น่ากลัวมากมันสามารถเปลี่ยนให้ร่างกายใหญ่โตและมีกระดูกงอกจากร่าง หากหลางหลินเปลี่ยนไปเป็นแบบนั้นเขาก็จะไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเดิมได้ นอกจากอยู่ในป่าและหาทางทำให้ร่างเหมือนเดิม
"ฟู่...โชคดีที่ยังเหมือนเดิม" สีหน้าหลางหลินเริ่มผ่อนคลาย เขากวาดพลังจิตสัมผัสไปทั่วร่าง แต่ก็ไม่เห็นกระดูกที่โผล่ออกมาจากร่าง อีกทั้งร่างกายของเขาก็ยังมีขนาดเท่าเดิมไม่สูงเหมือนยักษ์ ทำให้เขาอารมณ์ของชายหนุ่มดีในระดับหนึ่ง
"ร่างกายของฉันไม่มีบาดแผล? มันน่าเเปลก" หลางหลินจำได้ว่าร่างกายของเขาถูกแทงและยังถูกฟันด้านหลัง แต่เมื่อสำรวจด้วยพลังจิต ก็ไม่เห็นบาดแผลเหล่านั้นเลย
เหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น!
"แค่ก" หลางหลินไอออกมา เขาเงยหน้าขึ้นรับสายฝนตกลงมา บนใบหน้าค่อยๆ ถูกสายฝนชำระล้างแต่ในปากก็ยังรู้สึกถึงความประหลาดอันน่าสะอิดสะเอียนอยู่ดี
มันมีเลือดของมนุษย์อยู่ในนั้น!
หลางหลินรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปเมื่อคืน ตอนนี้เขาจำได้ทั้งหมด รวมถึงเรื่องที่ผ่าคนทั้งสองและกินหัวใจของพวกเขา!
เขายืนให้สายฝนชำระร่างกาย และปล่อยความคิดให้มันไหลผ่าน...
"มันคงเป็นผลจากเลือดยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ ที่ทำให้ฉันกินหัวใจของมนุษย์" นอกจากสิ่งนี้แล้วเขาก็นึกไม่ออกเลยว่าตัวเองจะกินหัวใจของมนุษย์ทำไม ถึงแม้การฆ่าจะทำให้จิตใจสงบ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า มีรสนิยมชอบกินเครื่องในของมนุษย์หรอกนะ
หลางหลินสะบัดความคิดออกจากหัว ดวงตาดูเหม่อลอย "มันอันตรายเกินไป เลือดของยักษ์กระดูก..."
เขาหันไปมองศพทั้งสอง ก่อนที่สายตาจะตกลงที่กระบี่ หลางหลินเดินเข้าไปหยิบกระบี่ขึ้นมา มีตัวอักษรเล็กๆ ถูกสลักไว้บนกระบี่ "กระเรียน? ชื่อของนิกายหรือ?"
ในโลกนี้มีผู้บ่มเพาะและมันก็ต้องมีนิกายอยู่ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน จนมาพบกับคนพวกนี้และต่อสู้กัน
"กระบี่ของพวกมันเป็นกระบี่ชั้นดี เทียบกับดาบที่ซื้อมาจากร้านไม่ได้เลย" ดาบของเขาเป็นดาบธรรมดาที่ซื้อจากร้านในเมือง มันไม่มีทางที่จะสู้กับกระบี่ของนิกายที่หลอมจนอ่อนนุ่มเหมือนกับเมฆได้ แต่ในขณะเดียวกันกลับซ่อนคมดาบไว้ด้านใน!
หลางหลินเก็บกระบี่ของทั้งสองไว้ในแหวนมิติ ก่อนจะมองไปที่ศพทั้งสอง "ส่วนศพ...เอาไปด้วยก็แล้ว"
มันอาจจะมีปัญหาได้หากเขาทิ้งศพไว้ที่นี่ หลางหลินจึงเก็บมันไว้ในแหวนมิติ และคิดว่าจะเอาไปทิ้งไว้ในต่างมิติ
"ฝนตกหนักแบบนี้ เทคนิคการหายใจในน้ำน่าจะใช้ได้" หลางหลินถอดเสื้อผ้าทิ้ง เขายืนเปลือยกายรับสายฝน ขณะเดียวกันดวงตาก็ปิดลง
เขากำลังทำเทคนิคการหายใจในน้ำ!
เทคนิคการหายใจในน้ำต้องมีน้ำเป็นส่วนประกอบ ในช่วงที่ฝนตกหนักแบบนี้ ถึงแม้ไม่ได้ลงไปในน้ำแต่ก็สามารถฝึกเทคนิคนี้ได้ หากมีพลังจิตที่แข็งแกร่งพอที่จะดูดกลืนฉีบริสุทธิ์ของน้ำฝนที่ตกลงมา
ซ่าส์ ซ่าส์--!
หนึ่งนาทีผ่านไป รอบๆ กายมีไส้เดือนสีใสสามตัวว่ายไปมารอบๆ ร่างของหลางหลิน ลักษณะมันแตกต่างกันกับที่เขาฝึกในบ่อน้ำอย่างชัดเจน! มันมีลักษณะที่ใหญ่และอ้วนกว่าและฉีที่บริสุทธิ์!
ชี่--!
หลางหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ไส้เดือนสีใสก็ถูกดูดเข้าไปในโพรงจมูก
ชี่--!
มีกลิ่นเหม็นเน่าถูกขับออกมาจากร่างกาย มันเป็นสีดำสนิท ในขณะเดียวกันเมื่อสายฝนชำระร่างกาย ก็เผยให้เห็นผิวที่ละเอียดอ่อน
ใบหน้าของเขาดูมีชีวิตชีวายิ่งกว่าเมื่อก่อน มีเลือดฝาดอยู่บนใบหน้า พร้อมด้วยกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งและก้ามท้องเป็นมัดๆ
ร่างกายของเขาตอนนี้ต่างกับ 2 เดือนที่แล้วเป็นอย่างมาก
เมื่อสองเดือนก่อนร่างกายของหลางหลินผอมบางและพิการ ไม่มีอะไรน่าดูเลยสักนิดเมื่อเทียบกับตอนนี้ เขาดูเหมือนกับคนละคน ดั่งว่าเขาเกิดใหม่!!
"มันได้ผล" หลางหลินยิ้ม "เมล็ดฉีในจุดตันเถียนใหญ่ขึ้นนิดหน่อยเเฮะ ตอนนี้ฉันอยู่ไม่ไกลจากจุดสูงสุดของรวบรวมฉีแล้ว"
หลางหลินกวาดจิตสัมผัสไปที่ตันเถียน เขาเห็นเมล็ดฉีที่มีขนาดเท่าเมล็ดข้าวมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเก่า และเต็มไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ ทำให้เขารู้สึกดีเป็นอย่างมาก เหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็จะไปถึงจุดสูงสุดของรวบรวมฉี
และปลายทางของสิ่งนั้นคือ...ขอบเขตใหม่!
หลางหลินถอนจิตสัมผัสและเอาเสื้อตัวใหม่ในแหวนมิติออกมาใส่ เขาดูบนพื้นว่าไม่มีอะไรหลงเหลือแล้วจึงกลับไปเส้นทางเดิม เส้นทางเดิมเต็มไปด้วยร่องรอยของกระบี่ และต้นไม้ที่หักลง ไม่ยากเลยที่เขาจะหาทางกลับไปยังเต็นท์
ลึกเข้าไปในจุดตันเถียนที่หลางหลินไม่ได้ตรวจสอบ มีฉีสีแดงสด เหมือนเลือดหนึ่งหยดลอยอยู่ในความมืด....
ซ่าส์ ซ่าส์--!
สายฝนยังคงตกมาอย่างรุนแรง ถึงแม้หลางหลินจะอยู่ในรวบรวมฉีระดับกลาง แต่ก็ยังหนาวอยู่ดีเมื่อตากฝนเป็นเวลานาน
"ถึงสักที" เขากลับมาถึงเต็นท์ซึ่งตอนนี้สภาพของมันดูไม่ดีนัก เขาจำเป็นต้องกางเต็นท์ใหม่ และข้างเต็นท์ก็มีศพผู้หญิงที่ถูกแทงดวงตานอนอยู่
เช่นเดียวกับที่ทำก่อนหน้านี้ หลางหลินเก็บศพและกระบี่ไว้ในแหวนมิติ และเริ่มกางเต็นท์ใหม่
เปรี้ยง เปรี้ยง--!!
ท้องฟ้ายังคงกระหน่ำอย่างรุนแรง มีสายฟ้าผาดผ่านเป็นประกาย
ลึกเข้าไปในภูเขาหนิวหนิว หน้าถ้ำขนาดใหญ่สีดำ มีกลุ่มคนรวมตัวกันอยู่ พวกเขากางเต้นท์และสวมชุดคลุมแตกต่างกันไป
ใบหน้าของแต่ละคนดุร้ายเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน
"เราจะมัวรออะไรกันอยู่? ในเมื่อท่านอี้กงจวินไม่มาสักทีเราก็ควรเข้าไปได้แล้ว" ผู้หญิงสวมชุดคลุมขาวคนหนึ่งพูดขึ้น เธอมีใบหน้าธรรมดา หลิวอี้ชิง! รอบกายมีผู้คุ้มกันอยู่สามคน แต่ละคนสวมชุดคลุมเหมือนกัน
"เราไม่ได้รอท่านอี้กงจวิน ที่พวกเรารอก็แค่รอให้ฝนหยุดตก" ชายคนหนึ่งพูดเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาดูเหมือนชายวัยกลางคน อายุ 50 ปี เกอเหอเทา
"รอให้ฝนหยุดตก? ทำไมเราต้องรอ ในนั้นมีผลไม้วิเศษหากไม่รีบเข้าไปเอาล่ะก็มีหวังคนกลุ่มอื่นได้เข้าไปแย่งเอาจนหมดก่อนแน่ แล้วแบบนี้ท่านประมุข จะไม่ตำหนิพวกเรางั้นเรอะ!" ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก ใบหน้าของเขามีหนวดเคราเฟิ้ม จงหม่าหยวน!
พวกเขาเป็นนิกายกระเรียน ที่มาถึงก่อนอี้กงจวินเพื่อมาหาผลไม้วิเศษ ผลไม้วิเศษไม่ได้จำกัดแค่พวกเขา หากใครแย่งชิงได้ก็เป็นของคนคนนั้น เพราะงั้นพื้นที่โดยรอบจึงมีเต้นท์ของคนหลายคนนอกเหนือจากนิกายกระเรียน
และแม้แต่ผู้บ่มเพาะเร่ร่อนก็เข้าร่วมในการหาผลไม้วิเศษครั้งนี้ด้วย
เกอเหอเทามองจงหม่าหยวนก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "นายคิดว่าเพราะแค่ฝนตกถึงได้รองั้นเรอะ! เหอะช่างน่าขัน ฉันจะบอกให้ก็ได้ว่าในนั้นมีสัตว์อสูรระดับหนึ่งอยู่!"
"สัตว์อสูรระดับหนึ่ง! นี่พูดจริงเหรอ" จงหม่าหยวนพูดเสียงสั่นๆ
"จริง ไม่งั้นคิดเหรอว่าคนที่อยู่โดยรอบจะนั่งรอกันแบบนี้" เกอเหอเทาพูดเสียงสงบ
"แล้วจะทำยังไงกันดี?" หลิวอี้ชิงถาม ผลไม้วิเศษมีค่ากับพวกเขามาก มันสามารถช่วยให้ท่านประมุขทะลวงระดับพลังได้และเมื่อเป็นอย่างนั้น นิกายก็จะแข็งแกร่งขึ้น!
"ไม่มีอะไรต้องกังวล เพียงรอให้ฝนหยุดตกแล้วสัตว์อสูรมันก็จะพักผ่อนเอง เมื่อเป็นอย่างนั้นพวกเราก็จะสามารถเข้าไปในถ้ำเพื่อเก็บผลไม้วิเศษได้" เกอเหอเทายังคงมีสีหน้าเรียบเฉยในขณะอธิบาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่46 เช้าวันฝนตก

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่46 เช้าวันฝนตก

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้