บทที่ 31
กลุ่มผู้เล่น
หวงิเดินทางเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมดวงตามองตรงไปบริเวณที่ผู้คุ้มกันของตนเองนั้นชี้เป้าหมายไป
บริเวณทิศทางที่องครักษ์ผู้นั้นชี้เป้าหมายของตนเองตรงไปมันคือบริเวณที่มีกลุ่มผู้เล่นกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่บริเวณนั้น
ดวงตาจ้องมองไปเห็นกลุ่มผู้เล่นประมาณห้าถึงหกคนนั่งอยู่บริเวณพวกมันมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันออกไปทั้งหมด
แต่ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วเป็ผู้ชาย ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองอย่างไม่กระพริบตามองไปที่พวกมัน
โดยในบรรดากลุ่มผู้เล่นพวกนั้นมีหนึ่งคนที่แตกต่างจากคนอื่นๆมันมีรูปลักษณ์ตัวละครเป็ชายวัยประมาณสี่สิบปีมีผิวสีเข้มมีร่างกายกำยำสวมใส่ชุดเกราะหนังสัตว์บริเวณด้านหลังสะพายดาบเหล็กอันใหญ่
เพียงแค่มองเห็นแค่นั้นหวงิก็รู้ได้ในทันทีว่าคนผู้นั้นเป็ชายที่น่าจะเป็ผู้นำของผู้เล่น
ไม่ได้มีเพียงแค่ความแข็งแกร่งภายนอกที่มองเห็นเท่านั้นแต่ว่าลมปราณภายในร่างกายของพวกมันก็มองเห็นเช่นเดียวกัน
หวงิคิดภายในใจของตนเอง “ พวกมันทั้งหมดเป็ผู้เล่น ”
[ ชื่อ ??? LV.85 ]
[ ชื่อ ??? LV.91 ]
[ ชื่อ ??? LV.87 ]
[ ชื่อ ??? LV.81 ]
“ ความแข็งแกร่งอยู่ในระดับประมาณระดับแปดสิบถึงระดับเก้าสิบ”
“ มองดูแล้วก็น่าจะเป็พวกผู้เล่นที่น่าจะเล่นมาสักพักนึงคงจะบังเกิดไอเดียแบบนี้ขึ้นมาสินะเลยเลือกที่จะเดินทางมาที่เมืองชายแดนที่ห่างไกล”
“ แล้วพวกมันก็เริ่มทำการโน้มน้าวขุนนางเพื่อที่จะฉ้อโกงเงินภาษีของราชสำนัก”
“ สำหรับเมืองชายแดนที่เป็เมืองชายแดนแบบนี้คงจะมีพวกจอมยุทธที่มีระดับสูงกว่ามันหรือว่าเป็พวกตัวละครจากระบบที่มีระดับสูงกว่ามันไม่ได้”
“ เพราะแบบนั้นมันเลยไม่จำเป็จะต้องเกรงกลัวตัวละครจากระบบผู้ใดเลย”
“ โดยทั่วไปแล้วพวกผู้เล่นภายในเมืองหลวงพวกเขาเองก็มักจะเกรงกลัวตัวละครจากระบบและในการทำผิดกับ”
“ เป็เพราะว่าพวกผู้คุ้มกันหรือว่าพวกยอดฝีมือเป็พวกตัวละครจากระบบที่ถูกสร้างขึ้นโดยที่มีระดับสูง”
“ เรียกได้ว่าระดับของยอดฝีมือบางคนภายในวังมันแข็งแกร่งกว่าพวกผู้เล่นระดับแนวหน้าเสียอีก”
หวงิคิดภายในใจของตนเองแบบนั้นเข้ามองเห็นว่าเ้าคนพวกนี้มันวางแผนมาเป็อย่างดีถือว่าเป็กลุ่มผู้เล่นกลุ่มหนึ่งที่ถือว่ามีความฉลาดอยู่
หวงิแสดงใบหน้าจริงจังหันไปมองพวกผู้ติดตามของตนเองแล้วก็พูดขึ้นมา“ จัดเตรียมโต๊ะอยู่ห่างจากพวกมันสักหน่อย ”
“ พะยะค่ะ… ”องครักษ์ตอบรับอย่างรวดเร็วและก็เริ่มจัดเตรียมโต๊ะ
หวงินั่งลงตรงโต๊ะที่อยู่ห่างจากพวกมันมาประมาณสองตัวหวงินั่งลงตรงโต๊ะที่มีสุราตั้งวางเอาไว้
บริเวณจุดนี้เขาสามารถได้ยินเื่ที่พวกมันสนทนาหรือว่าพูดคุยกันได้หวงิใช้เวลาในการสำรวจและก็สังเกตพวกมันอยู่สักพัก
หลังจากที่ลองสำรวจและสังเกตพวกมันอยู่สักพักก็มั่นใจว่าสิ่งที่ตัวของเขานั้นคิดไม่ผิด
พวกมันทำอย่างที่เขานั้นคิดเอาไว้จริงๆโดยการวางแผนในครั้งนี้ถูกวางแผนเอาไว้เป็อย่างดีพวกมันนั้นเลือกที่จะทำการทำแบบนี้เพราะว่า้าเงินภาษีจำนวนมาก
ภายในราชสำนักจะส่งออกเงินแต่ละรอบให้กับพวกเมืองต่างๆเพื่อใช้ในการจัดการบริหาร
โดยงบประมาณที่ส่งมาในแต่ละครั้งแต่ละครั้งมันเองก็ไม่ใช่งบประมาณที่เหนื่อยหน่อยมันคงจะเป็เงินก้อนโตสำหรับพวกผู้เล่นที่เพิ่งเริ่มทำการเล่นเกม
หรือว่าพวกผู้เล่นที่เล่นเกมนี้ได้ซักพักมันเองก็เป็แหล่งเงินจำนวนมหาศาลที่สามารถใช้งานได้
หวงิสังเกตพวกมันพวกนั้นน่าจะมีประสบการณ์อยู่ไม่น้อยมองดูจากเวลาในการเล่นมันน่าจะเล่นมาสักประมาณหนึ่งเดือนหรือสองเดือน
หลังจากที่สำรวจพวกมันจนเสร็จเขาก็ได้เดินออกมาจากโรงเตี๊ยม
เมื่อเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมพวกผู้ติดตามที่อยู่บริเวณด้านหลังเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยในขณะที่เดิน“ องค์รัชทายาทจะจัดการอย่างไรพะย่ะค่ะ ”
“ ถ้าพวกเราจำเป็จะต้องจัดการกับปัญหาเื่นี้กลุ่มพวกนั้นจำเป็จะต้องจัดการให้เด็ดขาด”
“ มันเป็จอมยุทธที่มีความพิเศษตัวของพวกมันโดนสังหารเท่าไรก็ไม่ตาย ” มันทำการเอ่ยถามออกมา
สำหรับจอมยุทธ์แล้วแบ่งเป็สองชนชั้นโดยจอมยุทธของตนชั่นที่แบ่งออกมามันก็คือจอมยุทธ์ที่เป็ตัวละครจากระบบ
ส่วนอีกหนึ่งอย่างก็เป็พวกผู้เล่นคนพวกนี้จะไม่สามารถโดนสังหารตายได้
พวกตัวละครจากระบบมันถูกป้อนข้อมูลไปแบบนั้นเพราะแบบนั้นเื่นี้จึงไม่ใช่เื่แปลกอะไร
หลังจากที่โดนเอ่ยถามแบบนั้นหวงิที่กำลังเดินอยู่ด้านหน้าก็พูดขึ้นมา“ พวกเราจำเป็จะต้องใช้เวลา ”
“ ใช้เวลาอย่างนั้นหรือพะย่ะค่ะ? ”
“ ใช่แล้วตัวของข้า้าเวลาเพื่อจัดการกับพวกมันรอไปก่อน” ห่วงหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงจัง
เขาเดินนำหน้าของพวกองครักษ์ที่ติดตามอยู่ด้านหลังแล้วคิดภายในใจของตนเอง“ พวกมันทั้งหมดมีเลเวลประมาณแปดสิบถึงเก้าสิบ ”
“ ถ้าอยากจะเอาชนะพวกมันก็จำเป็จะต้องแข็งแกร่งกว่าตามที่พวกทหารองครักษ์ที่อยู่บริเวณด้านหลังบอกถ้าอยากจะแคะสร้างกับปัญหาเื่นี้ก็จำเป็จะต้องสังหารพวกมันก่อน”
“ แต่ว่าพลังของเราในตอนนี้ยังไม่เพียงพอกับการสังหารพวกมันระดับของเราในตอนนี้ยังเป็เพียงแค่ระดับใกล้ห้า”
“ เลเวลเท่านี้ยังไม่สามารถต่อกรกับพวกมันได้เราทำการฝึกฝนร่างกายในทุกๆวัน”
“ แต่ว่าตัวของเราเองก็ยังไม่เพียงพอพอถึงระดับประมาณหกสิบหรือหกสิบห้ามันก็น่าจะเพียงพอกับการปะทะ ”
หวงิคำนวณเลเวลที่ตนเองนั้นสามารถรับมือกับพวกมันได้
เขารู้ดีว่าปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือการจัดการกับพวกผู้เล่นพวกนั้นที่เป็ตัวบงการคนพวกนั้นกำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเพราะว่าพวกมันนั้นได้เงินเป็ค่าตอบแทน
ตัวของมันทำหน้าที่ในการจัดการพวกคนที่ไม่เห็นด้วยภายในเมืองแห่งนี้
เพราะว่ามีพวกจอมยุทธที่มีฝีมือแบบนี้หนุนหลังมันเลยทำให้เ้าเมืองแห่งนี้กล้าที่จะลงมือโคตรโกงภาษีของราษฎรและทำให้เกิดการขัดแย้ง
หวงิคิดว่าตนเองนั้นจำเป็จะ้าเวลาในการฝึกฝน
พวกองครักษ์ที่เดินตามอยู่บริเวณด้านหลังถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ แล้วตัวขององค์รัชทายาท้าเวลาขนาดไหนอย่างนั้นหรือพะยะค่ะ”
“ ไม่มากหรอกสิบวันก็เพียงพอแล้ว ”
“ สิบวัน!!! ”องครักษ์ที่อยู่บริเวณด้านหลังแสดงใบหน้าตื่นตระหนกใใน่ระยะเวลาสิบวันจะหาวิธีการจัดการกับพวกจอมยุทธพวกนั้นได้อย่างไร
หวงิที่กำลังเดินอยู่ด้านหน้าพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ตัวของข้ามีวิธีการเพิ่มความสามารถของตนเองให้รวดเร็วอยู่ ”
หลังจากที่พูดออกไปแบบนั้นหวงิเรียกผู้ติดตามประมาณสิบกว่าคนของตนเองกลับมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อผู้ติดตามทั้งหมดของเขากลับมาเขานำกองกำลังของผู้ติดตามเดินทางออกไปนอกเมืองมุ่งตรงไปยังทิศตะวันออก
ออกห่างจากเมืองทางทิศตะวันออกมาประมาณห้าถึงสิบลี้
เมื่อเดินทางมาถึงบริเวณนี้พบเจอเข้ากับป่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านหน้า
พวกองครักษ์ที่อยู่บริเวณด้านหลังพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสถานที่ที่อยู่ด้านหน้า“ องค์รัชทายาทพะยะค่ะนี่มัน.. ”
“ ใช่แล้วสถานที่อยู่อาศัยสัตว์อสูร ”หวงิพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเเล้วก็เดินตรงเข้าไปภายในป่าแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของเขามันคือสถานที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรหรือเรียกว่ามอนสเตอร์ภายในเกมแห่งนี้
จบบท
2K
