เซี่ยจิ่งหลินเดินเท้าเข้าไปในป่าลึกทางทิศเหนือของหุบเขาตะวันตกกว่ายี่สิบลี้
ก่อนหน้านี้เขาให้ระบบสแกนสำรวจบริเวณโดยรอบที่เหมาะสมต่อการบ่มเพาะและฝึกปราณระบบนำทางตนมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งในป่าลึกทิศเหนือของหุบเขาตะวันตก
“เฮ้อ ข้านี่มีดวงสมพงษ์กับถ้ำยิ่งนัก เ้าว่าอย่างนั้นหรือไม่ระบบ”
ในครานั้นตอนที่เขาอยู่ในถ้ำเพลิงโลกันต์ตอนที่ทำความคุ้นเคยกับเพื่อนที่เรียกว่าระบบ
เมื่อเด็กชายรู้ว่าสามารถเก็บสิ่งของไว้ในช่องเก็บของๆระบบได้มันช่างเป็เื่ที่เหนือสามัญสำนึกนัก!จิ่งหลินอดไม่ได้ที่จะเก็บสิ่งของมีค่าทุกๆอย่างที่เขาพบเจอพาให้ช่องเก็บของเต็มอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อเดินถึงถ้ำใต้หน้าผาแห่งหนึ่งเด็กชายเดินเข้าไปด้านใน ก่อฝืน ตั้งโอ่งและเริ่มปรุงโอสถน้ำอย่างขะมักเขม้น
เขานำหญ้าสีแดงเพลิงขนาดเท่าท่อนแขนออกมาจากช่องเก็บของๆระบบหนึ่งกำมือ
โดยทั่วไปสรรพคุณของโอสถน้ำหลอมกลั่นกายานั้นประกอบด้วยสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็นเป็หลัก ในระหว่างที่หลอมกลั่นร่างกายจึงจำเป็ที่ต้องใช้ไฟให้ความร้อนอยู่ตลอดเวลา
หากเพิ่มหญ้าิญญาเถ้าอัคคีที่มีปราณธาตุไฟเข้าไปอีกแม้ผลลัพธ์ที่ได้จะทบเท่าทวี แต่มันแลกมาซึ่งความเ็ปทรมารอันแสนสาหัส!
ปุด ปุด ปุด
เสียงน้ำเดือดจากโอ่งน้ำที่เต็มไปด้วยสมุนไพรหลายสิบชนิด
เซี่ยจิ่งหลินเปลือยกายค่อยๆหย่อนตัวลงในโอ่งลายครามที่กำลังเดือนปุดๆ
กึกกึก กึก
อึก!
อ๊ากก
ทันทีที่ร่างกายของเด็กชายัักับโอสถน้ำความรู้สึกแรกที่ััได้คือความเย็นเสียดกระดูกเหมือนเข็มเล็กๆนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงิักระจายความหนาวเย็นไปทั่วสรรพางค์กาย
แต่เพียงพริบตาเดียวก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนลวกดุจไฟแผดเผา
หลอมกลั่นกายทะลวงขีดจำกัด!
“อึ่ก!ระบบ มีวิธีลดความเ็ปนรกนี่หรือไม่?”
เด็กชายถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแตกซ่าน
[สามารถลดความเ็ปได้โดยการปิดตัวรับความรู้สึกในการรับส่งสัญญาณประสาท]
[แต่ผลลัพธ์ที่ได้จากโอสถน้ำจะลดลงครึ่งหนึ่ง]
[ดำเนินการเลยหรือไม่]
ได้ยินคำตอบดังนั้นเซี่ยจิ่งหลินจึงทำได้เพียงอดทนต่อความเ็ปต่อไป
ไม่มีทางเลือก..ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด!
การหลอมกลั่นร่างกายอันทุกข์ทนดำเนินต่อไปอีกสามชั่วยาม..
……
สามชั่วยามต่อมาเซี่ยจิ่งหลินลืมตาตื่นขึ้นจากสมาธิ
แกร็ก แกร็กกราวว
เขาค่อยๆหยัดตัวขึ้นจากปากโอ่งผิวกายด้านนอกสีดำมะเมื่อมดั่งกระเบื้องเคลือบ ค่อยๆแตกร้าวหลุดลอกร่วงหล่นเผยให้เห็นชั้นิัขาวผ่องดุจหยกเทพเจียระไน
ฟู่ว
เขาพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยไอร้อนเย็นสีขาวขุ่นมัวราวหมอกควันััได้ถึงความแข็งแกร่งทางกายขั้นสมบูรณ์สูงสุดแห่งขั้นหลอมกลั่นไขกระดูก!
“ข้าทำได้แล้ว!’
เซี่ยจิ่งหลินเต็มไปด้วยความดีใจ หลังจากทะลวงมาถึงขั้นสมบูรณ์ในระดับขั้นรากฐานการบ่มเพาะ!
ขั้นหลอมกลั่นไขกระดูกระดับสมบูรณ์!
ใช้เวลาเพียงสี่เดือนเท่านั้นหลังจากเข้าเป็ศิษย์สายนอก!
ความเร็วรุดหน้าในการฝึกปราณอันร้ายกาจ!
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดคุยกับระบบ พลันเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น
วิ้งวูมมมม
ท้องฟ้าเหนือปากถ้ำเหมือนถูกฉีกกระชาก!
เพียงพริบตาเกิดรอยแยกมิติที่กำลังแตกร้าวดั่งไยแมงมุม เผยเส้นทางสายหนึ่งจากรอยแยก
จากนั้นพลันมีบางอย่างกำลังร่วงหล่นลงมา
เป็คน!
ทั้งยังเป็เด็กสาวคนหนึ่ง!
ร่างกายไวกว่าความคิด! เด็กชายพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับตนและน้องสาว เขารวบรวมพลังทั้งหมดะโพุ่งเข้ารับเงาร่างบอบบางที่กำลังร่วงลงมา
ฮึบ!
โชคดีที่ระยะทางที่ร่วงไม่ได้สูงมากนักเขาจึงพอจะฝืนะโรับเงาร่างนั้นได้
ในขณะที่จิ่งหลินอุ้มเด็กสาวเมื่อเขามองไปที่ใบหน้าในอ้อมแขน เหมือนกับเวลาพลันหยุดหมุน
เสียงนกและสายลมที่กรีดกรายโดยรอบเป็เหมือนดนตรีที่กำลังขับขานส่งเสริมตัวเอกทั้งสองคนอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อทั้งคู่ลงถึงพื้น
เด็กสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาพลันตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า
มิใช่ตะลึงที่ตนรอดพ้นจากอันตรายมาได้
มิใช่ตะลึงในความหล่อเหล่าของเด็กชายที่ช่วยชีวิตตน
เธอตะลึงที่..ทำไมตนมาอยู่ในอ้อมแขนของคนวิตถาร เปลือยกายล่อนจ้อนกันเล่า!
อีกทั้งความรู้สึกที่ถูกก้อนเนื้อหนาแข็งจ่ออยู่กลางหลัง..
ทำให้สาวน้อยสลบไสลไปอีกครา…
“แม่นางแม่นางน้อย เ้าเป็อะไรไป อ้าว...เหตุใดจึงสลบไปอีกแล้วละเนี่ยสงสัยนางคงจะาเ็หรืออ่อนเพลียมากสินะ”
“งั้น..ข้าพาเ้าไปนอนพักในถ้ำก่อนละกัน” จิ่งหลินไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าที่สาวน้อยสลบไปเป็เพราะเขานั้นแหละ
ด้วยการยกระดับการฝึกปราณและการฝึกฝนร่างกายอย่างหนักทำให้ตอนนี้รูปร่างของจิ่งหลินสูงใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกันอยู่บ้างกรปรกับกล้ามเนื้อทั่วร่างที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนัก ทั้งยังมีฤทธิ์ของสมุนไพรที่เพิ่มการหมุนเวียนของโลหิตอย่างบ้าคลั่ง..
แม้เด็กชายจะยังไม่ค่อยรู้ประสา แต่ก็พอจะเดาเหตุผลที่ทำเด็กสาวสลบได้
“อะแฮ่ม อะ..อืม..เหตุใดัน้อยของข้า..มาผงาดเอายามนี้เล่า?” จิ่งหลินกระแอมแก้เขิน
ระบบ “[….]”
170
