ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      อี้เฉินที่หลบหนีออกไปได้ ใบหน้าของเขาแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ลูบคลำแหวนมิติที่อยู่ในมืออยู่ไม่ห่าง ไม่คิดว่าการพบเจอ กวนซีน้อยผู้ นั้นจะทำให้เขาได้โชคก้อนใหญ่ ได้สมุนไพร โสมเลือด ปรสิต ระดับเทพมาไว้ในครอบครอง หลาย10ต้น มันสามารถเร่งการกลั่นหลอม กายาได้ หากนำมันมาช่วยในการกลั่นหลอม กายาเกรงว่าคงช่วย ทำให้กายาของเขาต้านทานพิษภายในสถานที่แห่งนี้ได้ไม่ยากเย็น

      ทว่าเมื่ออี้เฉินผ่านป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้แห้งตายบริเวณนี้ เขากลับรู้สึกแปลกใจ เมื่อเห็นซากศพ แมลงต่างๆ ตายเกลื่อนกลาด เขาเข้าไปเก็บแมลงพิษพวกนั้น ก่อนจะค่อยๆ ออกเดินทางออกไปยังทิศทางเบื้องหน้า เหมือนว่าจะมีกลุ่มคนอยู่ไม่น้อย ต่อสู้กับอะไรสักอย่างภายในป่ารงล้างแห่งนี้ เสียง ตูม!!!! ดังออกมาไม่ขาด

อี้เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาจะเดินลัดเลาะเข้าไปภายใน เสียงคำรามของสัตว์อสูรเองก็คำรามออกมาดังกู่ก้อง เขาเองก็อยากจะรู้ว่าภายในเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทว่าเมื่อเขาเห็นภาพสุดสายปรายตา มันก็ทำให้ อี้เฉินตื่นตะลึงอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นสัตว์วิเศษ ร่างคล้ายกับเสือแต่ตัวเล็กเป็นอย่างมาก ราวกับเป็นแมว แต่ความดุร้ายของมัน ไม่ธรรมดา ฆ่าสังหาร เหล่าอนุชนรุ่นใหม่โดยรอบ ราวกับผักปลา

อี้เฉินอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ เม็ดเหงื่อผุดพลายขึ้นมาเต็มแผ่นหลังจนเปียกชุ่ม "นี่มัน แมวน้อยในคราบสมิงร้ายแล้ว"

     กลุ่มชายหนุ่มคำรามออกมากู่ก้อง "พวกเจ้ารีบหนี จากเจ้า สมิงน้อยให้ได้เร็วเข้า เหมือนว่ามันจุดไฟเทพไปแล้ว เหตุใดครึ่งก้าวเทพสวรรค์ ถึงมาอยู่ยังสถานที่แห่งนี้ได้เล่า"ฉับพลันที่ชายหนุ่มเอ่ยคำพูดขึ้นมา ร่างของเขาก็ถูก อุ้มเท้าเล็กของสมิงน้อย ตะปบคอหอยจนขาดวิ่น เลือดสาดกระเซ็นออกมาเป็นสาย ดิ้นทุรนทุราย เปล่งเสียสุดท้ายออกมา "อ๊ากๆ!!"

กลุ่มคน หลายสิบคน พวกเขาพยายาม ที่จะถอยหนีอย่างบ้าคลั่ง ครั้นเห็นกลุ่มคนของพวกเขาตายตกลงไปช้าๆ ไร้แม้แต่แรงจะต่อต้าน สติของหลายคนเริ่มไม่อยู่กับตัว ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนขาดเลือด กายาเย็นเยือกด้วยความหวาดกลัว ในตัวเจ้าสมิงน้อย

     ทว่าเมื่อ ได้ยินเสียงสายฟ้าแลบ ขึ้นมาจากปลายเท้า เจ้าสมิงน้อย ปลดปล่อยคลื่นปราณพลังที่น่าคร้ามเกรงออกมา วิ่งไล่ล่า ออกไปเร็วจี๋ปานสายฟ้าที่ผ่าฟาด มาพร้อมกับเสียงฟ้าแลบดังออกมาไม่ขาด ซวบ! ซวบ! ซวบ! ดังออกมาหลายสิบครั้ง ส่งผลให้ร่างของกลุ่มคนเหล่านั้น ร่างทะลุเป็นรูใหญ่ ตายตกกันลงไปด้วยความไม่จำยอม ส่งผลให้บริเวณนั้นปลายเป็นทุ่งแห่งการสังหารในทันที

ฉับพลันที่อี้เฉินเห็นสมิงน้อย มันเลียอุ้มเท้าที่เปื้อนเลือด ขนสีขาวสลับดำอาบย้อม ร่างน้อยๆ ของมันจนแดงฉาน เขาตกใจอยู่ไม่น้อย เตรียมที่จะถอยฝีเท้า เดินจากไปจากสถานที่ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดลอยคละคลุ้ง

อี้เฉินถึงกับหน้ามืดทะมึน ครั้นเมื่อเท้าของเขาเดินถอยไปเหยียบ กิ่งไม้แห้งเข้า ทำให้ป่าที่เงียบเชียบ ได้ยินเสียง กรอบดังออกมาก้อง ปากสบถด่าตนเองออกมาในทันที "บัดซบเอ๊ย!!"

สมิงน้อยจ้องมาที่เสียงนั้นอย่างไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยแสง ที่เฉียบคม จ้องมองอี้เฉินเขม็ง

ฉับพลันที่อี้เฉิน หันหลังได้เขาโกยอ้าว ออกไปจากสถานที่แห่งนั้นในทันที แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของ สมิงน้อยได้ มันพุ่งเข้ามาขวางด้านหน้าเขาอย่างฉับพลัน อี้เฉินรับรู้ได้ในทันที ความตายเข้ามาใกล้เขาอีกครา ทว่าเขาก็ไม่จำยอมที่จะตายลงไปเช่นนี้

    "หยุดก่อนเจ้าสมิงน้อย ข้ารู้เจ้าเป็นสัตว์วิเศษ เจ้าไม่อยากออกไปจากสถานที่แห่งนี้งั้นหรือ ข้าไม่คิดจับ ตัวเจ้าเป็นสัตว์เลี้ยง หากเจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะช่วยพาเจ้า ออกไปจาก มิติหุบเหวสวรรค์ เจ้าคิดว่าเช่นไร" อี้เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นไม่น้อย หมายมั่นจะพูดคุยตกลงกับมัน หากให้เขาปะทะกับเทพสวรรค์ครึ่งก้าวเกรงว่าชีวิตน้อยๆ ของเขาคงได้ตายตกก่อนเป็นแน่

สมิงน้อยมันแยกเขี้ยว น้อยๆ ขึ้นมาข่มขู่ อี้เฉิน ก่อนมันจะนั่งลงกับพื้น กล่าวคำพูดออกมา "แล้วข้าจะหลบหนีผ่านไอ้พวกเจ้าสำนักพวกนั้นได้อย่างไรเล่า เจ้ามาเป็นเหยื่อของข้าเสียดีกว่า ไม่คิดเจ้าจะใจดีสู้เสือเช่นนี้"

     ก่อนสมิงน้อยจะแลบลิ้นออกมา เลียริมฝีปาก ลุกขึ้นมาเดินวนรอบตัวอี้เฉิน หมายจะ พุ่งโจมตี ทว่าจมูกที่ฟุดฟิด ของมันกลับได้กลิ่น สมุนไพรจากตัวอี้เฉิน มันจับจ้องมาที่อี้เฉินอย่างไม่วางตา "เจ้าสามารถไปเอา สมุนไพร โสมเลือด ปรสิต จากซากศพเซียนสวรรค์ได้งั้นหรือ เอามันออกมาให้ข้า"

       อี้เฉินที่ได้ยินเขาหน้าบูดหน้าเบี้ยวในทันที ไม่คิดชีวิตนี้เขาจะได้มารับคำสั่งจากเจ้าแมวน้อยตัวนี้ เมื่อเห็นว่ามัน เลียริมฝีปากจนน้ำลายไหลย้อย มันก็ทำให้อี้เฉิน หมดคำที่จะพูด ก่อนจะหยิบ โสมเลือด ปรสิต ระดับเทพ ออกมาจากแหวนมิติ แล้วโยนมันออกไปให้สมิงน้อยด้วยความไม่จำยอมเท่าใดนัก

       ฉับพลันสมิงน้อย มันก็กระโดดงับ โสมเลือด ปรสิต ระดับเทพ เข้าไปไว้ในปากในทันที ก่อนจะเคี้ยวกัดกินด้วยความอร่อย อี้เฉินตกตะลึงอยู่ไม่น้อย พวกสมิงพวกนี้มันน่าจะกินเนื้อเป็นอาหารไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดครั้นเมื่อมันกินสมุนไพร ใบหน้าของมันถึงเปี่ยมไปด้วยความสุข ราวกับกินของเลิศรสเช่นนี้เล่า

ทว่าเมื่อ อี้เฉินเห็นมันกวักมืออีกครา มันก็ทำให้เขาหน้ามืดทะมึนในทันที "เจ้า!.. เจ้า!.. นี่มันสมุนไพรระดับเทพ นะไม่ใช่ หัวไชเท้า ข้ามีพวกเนื้อแห้งอยู่เจ้าเอาไหม ข้าว่ามันอร่อยกว่า สมุนไพรพวกนี้ตั้งเยอะ"

สมิงน้อย มันส่ายหัว แววตามองอี้เฉินด้วยแสงคมกล้า "ข้าเป็นสัตว์กินพืช เจ้าเอาสมุนไพร โสมเลือด ปรสิต ระดับเทพ ออกมาเสีย อย่าทำให้ข้าโมโห"

       อี้เฉินหนังตากระตุกถี่ยิบ อยากจะเข้าไปตบหัว ไอ้สมิงน้อย สักทีสองที 'เมื่อตะกี้ ข้าพึงเห็นเองเลียเลือด ผู้คนที่เองพึ่งฆ่าสังหารไปหมาดๆ เองนะ แล้วมาบอกว่าเองกินพืช ใครมันจะไปเชื่อวะ' ทว่า อี้เฉินก็ไร้ทางเลือกมีแต่ต้องโยน โสมเลือด ปรสิต ระดับเทพออกไปอีกชิ้น จนในยามนี้ สมุนไพร โสมเลือด ปรสิต ระดับเทพ เหลือเพียง8ต้น มันทำให้อี้เฉินรู้สึกเสียดายไม่น้อย

     เมื่อสมิงน้อยมันกัดกิน โสมเลือด ปรสิต จนหมด มันก็มองชายหนุ่มอัปลักษณ์ที่อยู่ตรงหน้าใหม่ กระโดดมายืนบนบ่าอี้เฉินในฉับพลัน ก่อนกล่าวคำพูดออกมา พร้อมกับผลัดเปลี่ยนสีขนของมันเป็นสีขาว เฉกเช่นเดียวกับสีผมของอี้เฉิน "เจ้ามีวิธีผ่านพวกเจ้าสำนักไปงั้นหรือ"

     อี้เฉินตื่นตะลึงไม่น้อย ครั้นเมื่อตรวจสอบ เจ้าสมิงน้อย ที่อยู่บนบ่าไม่มีท่าทีว่าจะโจมตีเขา เหมือนว่ามันจะเป็นเลิศเรื่องการพรางตัว อี้เฉินกระซิบข้างหูของมันในทันที "ข้ามีกระดูกศักดิ์สิทธิ์ หากผู้สูงส่งไม่ตรวจสอบข้าให้ดี ข้าก็อาจจะรอดพ้นสายตาพวกเขาไปได้"

สมิงน้อย มันทำท่าทำทางครุ่นคิด ก่อนมันจะพลิ้วกายาเข้าไปภายในแหวนมิติอี้เฉิน ฉับพลันอี้เฉินถึงกับหน้ามืดทะมึน ภายในนั้นเต็มไปด้วยสมุนไพร ที่เขาได้มา เขาส่งคำพูดออกไปบอกกล่าวมันในทันที "เจ้าอย่ากินสมุนไพรของข้าเด็ดขาด หากเจ้ากินเจ้าได้เจอดีแน่ เจ้าสมิงน้อย"

มันส่งคำพูดออกมาหาอี้เฉินในทันที "เอาน่า ข้ารู้น่า" ทว่าแววตามันกลับลุกวาวอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นสมุนไพรเรียงรายอยู่หลายต้น แถมมีสมุนไพรในกล่องไม้นั้นอีก มันยิ่งทำให้มันตาลุกวาว ราวกับเจอสมบัติล้ำค่า

อี้เฉิน เอ่ยถามมันออกไปในทันที "เจ้าสมิงน้อย ข้าตามหา เมล็ดบัวแห่งการหวนคืน เจ้าผ่านตาเคยพบเห็นมันภายในสถานที่แห่งนี้หรือไม่"

     สมิงน้อย ครั้นได้ยินคำพูดของอี้เฉิน มันลำคานชายหนุ่มเป็นอย่างมาก "เจ้าลองไปหาแถวๆ บึงน้ำโลหิตนู่น ข้าบอกไว้ก่อน แม้แต่ข้าก็ยังไม่เคยไป หลายๆ สถานที่แห่งนี้มันอันตรายเกินไป" สมิงน้อย มันเอ่ยเตือนอี้เฉินด้วยความหวังดี  แม้แต่มันเอง ยังหวาดกลัวสถานที่แห่งนั้น  บึงน้ำโลหิตนั้นมันแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก แม้แต่ขั้นครึ่งก้าวเทพสวรรค์ อย่างมัน เข้าไปสำรวจยังถูกลดทอนขั้นพลังเอาได้  หากไม่ระวัง

อี้เฉินถึงกับเกาหัว เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของมัน