สวย แสบ ซ่า ฉันนี่แหละเสี่ยวจือจือ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 18 ชีวิตประจำวันของจือจือ (2)

        โจวมู่ยืนอยู่ที่ตีนเขามองไปรอบๆ ซ้ายทีขวาที ก่อนที่สุดท้ายจะอิงตามความทรงจำของตนจนหาที่ที่มีรอยแยกพบ รอยแยกนั้นเล็กมากๆ เขาลงไปไม่ได้ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง คว้างูที่อยู่ข้างหลัง ลูบๆ ถูๆ ก่อนจะโยนมันเข้าไปในรอยแยกและนั่งรออยู่ข้างนอก

        หลังจากที่เสี่ยวฮวาผู้น่าสงสารถูกโยนลงมา มันก็เวียนหัวอย่างมาก ฟื้นสติและรีบเลื้อยออกไปอย่างยากลำบาก โดยปกติแล้วการเลื้อยกลับออกไปไม่ใช่เรื่องยาก หากแต่ในวันนี้ ร่างกายของมันเปรอะไปด้วยโคลน จนกระทั่งมันออกแรงอย่างหนักในการเลื้อยออกมาได้สำเร็จ จากงูสามเหลี่ยมตัวเล็กๆ ตอนนี้กลายสภาพเป็นแท่งโคลนหนาไปแล้ว...ฮือๆ...

        โจวมู่หยิบงูขึ้นมา แน่นอนว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยชั้นโคลนหนาสีดำ

        เขาขัดโคลนชั้นนี้ออกและเก็บลงไปในถุง โจวมู่เงยหน้าขึ้นมองจุดสีดำสองจุดบนยอดเขา หยิบงูขึ้นมา ก่อนจะวิ่งสับขาถี่ขึ้นไปบนภูเขา

        เสี่ยวฮวาถูกเขย่าจนจะอ้วกแล้ว การวิ่งของโจวมู่มองดูแล้วเหมือนจะไม่ได้เร็วอะไรนัก แม้แต่ลมหายใจยังนิ่งเงียบ ความถี่ของก้าวก็คงที่ หากแต่ในความเป็นจริงกลับรวดเร็วเป็นอย่างมาก

        เพียงไม่นานก็มาถึงพื้นที่โล่งบนยอดเขา

        เสี่ยวจือจือนอนตะแคงข้างหลับไปแล้ว เอ้อร์หู่นอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างเธอเพื่อช่วยเธอบังแดด เมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนกำลังใกล้เข้ามา เอ้อร์หู่หยัดกายขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเห็นว่าเป็นโจวมู่ จึงได้นอนหมอบกลับลงไปอย่างเกียจคร้านตามเดิม

        เสี่ยวจือจือพลิกกาย ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ มองพ่อของตนที่ใกล้เข้ามา พร้อมยันกายลุกขึ้นด้วยอาการสะลึมสะลือ

        “หิวแล้วสินะ” โจวมู่หยิบห่อของกินออกมาอย่างคล่องแคล่ว ล้วนเป็นสิ่งที่ปราชญ์เฒ่าเตรียมเอาไว้ให้ มีทั้งเนื้อแห้ง หมั่นโถว ซาลาเปา น้ำเต้าหู้ ผักดอง น้ำเปล่า...

        เสี่ยวจือจือถูกป้อนน้ำหนึ่งอึกจึงตื่นเต็มตา สองพ่อลูกบวกหนึ่งเสือหนึ่งงูนั่งกันอยู่บนยอดเขา แบ่งปันอาหารและน้ำด้วยกัน

        ความหิวของเสี่ยวจือจือทำให้เธอกินไปมาก โจวมู่ร่างเล็กผอมแต่ก็กินไปไม่น้อย ผิดกับเอ้อร์หู่ที่ไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไร ยิ่งเข้าป่ามาแบบนี้ เอ้อร์หู่ชอบที่จะกินเนื้อสดมากกว่า

        หลังจากกินเสร็จ เสี่ยวจือจือก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับลูกเสือจอมคึกอย่างไรอย่างนั้น โจวมู่พาเสี่ยวจือจือเดินลึกเข้าไปในป่า

        โจวมู่มักจะขึ้นเขามาล่าสัตว์ เริ่มแรกทำเพื่อดำรงชีพ หากแต่หลังๆ มากลับรู้สึกชื่นชอบความรู้สึกของการอยู่ในภูเขาใหญ่

        เป็นระยะเวลาช่วงหนึ่งเลยทีเดียวที่เขาไม่สามารถปรับตัวกับชีวิตปกติภายนอกได้

        ขอเพียงแค่ขึ้นเขาเข้าป่า เขาจะรู้สึกถึงความผ่อนคลายได้โดยแท้จริง เสียงของนกและแมลงที่ขานร้อง เสียงของลมภูเขาที่เป่าพัด เสียงของยอดหญ้า เสียงของเหล่าสัตว์ป่าล้วนทำให้โจวมู่รู้สึกผ่อนคลาย

        “พ่อขา เร็วหน่อย เอ้อร์หู่เจอถ้ำค่ะ!” เสี่ยวจือจือหันกลับมาตะโกนบอก

        โจวมู่ยิ้มกว้าง ภูเขาลึกทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย แต่ลูกสาวทำให้เขารู้สึกสงบและสบายใจ

        “มาแล้ว” โจวมู่ตอบรับกลับไป เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามเสี่ยวจือจือทัน อุ้มเธอให้ขี่หลังและวิ่งต่อ

        เสี่ยวจือจือขี่อยู่บนหลังของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม มีความสุขเป็นอย่างมาก

        เพียงไม่นานก็ตามเอ้อร์หู่ทัน ทันทีที่เห็นหมูป่าสีดำที่เอ้อร์หู่กำลังคำรามใส่ เสี่ยวจือจือก็กระโดดลงจากหลังพ่อโดยไว ราวกับเป็นช่วงเวลาที่ได้เล่นซนกับเอ้อร์หู่อย่างไรอย่างนั้น เธอกระโจนเข้าใส่หมูป่าตัวนั้นราวกับตนเป็นระเบิดลูกเล็กๆ

        แม้ฝีมือของโจวมู่จะสามารถจับหมูป่าหนึ่งตัวได้โดยง่าย แต่เมื่อเห็นลูกสาววัยห้าขวบของตนกระโจนออกไป โจวมู่ก็เผลอเลิกคิ้วตกใจไม่ได้ พลางคิดว่านับวันยิ่งผิดแปลกไปเรื่อยๆ แล้ว

        อีกทั้งเมื่อได้เห็นภาพลูกสาวที่แย่งขาหมูสดๆ ที่เลือดยังไหลหยดติ๋งๆ จากปากของเอ้อร์หู่ เดินส่ายตัวดุกดิกเข้ามาหยุดลงตรงหน้าเขาด้วยชุดกระโปรงตัวเล็กเปื้อนคราบเลือด รอยยิ้มที่แสนน่ารักบนใบหน้าเล็ก ใบหน้าที่แสดงออกราวกับรอคำชมเชยจากเขา โจวมู่ก็ยิ่ง...

        ดวงตะวันลับขอบฟ้า โจวมู่พาดเหยื่อไว้บนหลัง มือหนึ่งอุ้มหนูน้อยไว้ ด้านหลังตามมาด้วยเอ้อร์หู่ที่กินจนอิ่มแปล้ และข้างหลังของเอ้อร์หู่ก็มีงูสามเหลี่ยมตัวเล็กเลื้อยตามมา...

        “กระโปรงสกปรกหมดแล้ว ซักออกยากมากนะ”

        “มื้อเย็นกินขาหมูน้ำแดงนะคะพ่อ”