TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 210 ไม่คู่ควร

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

เกือบสิบปีที่ผ่านมา ภูเขาสันโดษนั้นเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในความลับของประเทศ

ไม่มีใครรู้ว่าตัวตนแบบใดใช้ชีวิตอยู่ข้างในนั้น หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์การบุกโจมตีของสตอมมาแล้ว เฟิร์สก็ได้ปรับปรุงค่ายกลของเขาจนทำให้ผู้คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นข้างในได้ แต่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในยังคงรับรู้ถึงบรรยากาศภายนอกได้เช่นเดิม

มันคือการเติมเต็มภาพมายาและคลื่นรบกวนทุกประเภทไม่ให้เล็ดลอดเข้ามาได้

ที่นี่จึงไม่มีเสียงรบกวนจากโลกภายนอก

ภูเขาสันโดษจึงมีความลึกลับเข้าไปอีก ชาวบ้านที่อยู่ที่นี่มักจะเรียกภูเขาลูกนี้ว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ บางคนกระทั่งบูชาเฟิร์สเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลยด้วยซ้ำ

ดังนั้นแล้วการที่เฟิร์สจะติดตามยอเน๊ไปด้วยย่อมเป็นเรื่องใหญ่ จึงทำให้ยอเน๊แสดงอาการแบบนั้นออกมา

“ไม่เป็นไรหรอก อย่าลืมสิว่านายเป็นน้องของฉัน” เฟิร์สเอ่ยพลางยิ้ม

“แต่ตัวตนของพี่อาจถูกเปิดเผยได้นะ?”

“เปิดก็เปิดไปสิ ใช่ว่าพวกเขาจะขึ้นมาที่นี่ได้ง่ายๆ ซะเมื่อไหร่ อีกอย่างนายก็เป็นถึงดาราแดงแปดแฉกแล้ว ใครยังกล้ารังแกนายได้อีก ยิ่งนายเป็นน้องชายของฉันด้วย พวกเขาจะกล้าแตะต้องนายหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ยอเน๊ถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างตื้นตัน 

เขาไม่คิดเลยว่าการมาทำงานกับคุณหมอสมคิดในวันนั้นจะทำให้โชคชะตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล จนทำให้เขาถึงกับมีวันนี้ได้

“ขอบคุณครับพี่” ยอเน๊พุ่งเข้าไปกอดเฟิร์สและร้องไห้โฮออกมา

สองสามีภรรยามองภาพนี้ด้วยรอยยิ้ม 

แม้เฟิร์สจะดูเป็นคนที่เย็นชาไม่สนโลก แต่เขากลับใส่ใจในคนรอบข้างมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงปิดด่านบ่มเพาะอย่างสมบูรณ์ สิบปีร้อยปีอาจจะออกมาอีกครั้งหนึ่ง ไม่ทำตัวเอ้อระเหยขนาดนี้

ทั้งหมดนี้ก็เพราะเขาใส่ใจในครอบครัวของเขาทั้งสิ้น

วันนี้เมื่อยอเน๊มีปัญหา เขาจึงไม่ลังเลที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

ไม่นานวันที่นัดหมายก็มาถึง ณ โรงแรมซิกนัสที่กว้างใหญ่และโออ่า ที่นี่เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามมากมาย ดูหรูหราอลังการเป็นอย่างมาก สมกับที่เป็นโรงแรมมาตรฐานระดับสิบดาวที่ยอดเยี่ยม

ต้องรู้ไว้ว่าโรงแรมแห่งนี้แม้ไม่ได้เป็นของครอบครัวแฟนของยอเน๊โดยตรง แต่มันก็ยังเป็นธุรกิจอีกแห่งหนึ่งที่อยู่ในเครือญาติของเธอ

มันจึงไม่แปลกใจที่ยอเน๊จะรู้สึกว่าตนเองเหมือนดอกฟ้ากับหมาวัด แม้จะเป็นเวเนเตอร์ดาราแดงแปดแฉกก็ไม่ได้รู้สึกภาคภูมิแต่อย่างใดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา

รถยนต์อันหรูหราแล่นเข้ามาที่โรงแรม ภายในรถมียอเน๊และพ่อแม่ของเขานั่งอยู่ในนั้น

แน่นอนว่ารถยนต์คันนี้ย่อมเป็นกรรมสิทธิ์ของยอเน๊ที่ใช้เงินซื้อมาด้วยตัวเอง ด้วยฐานะเวเนเตอร์ดาราแดงแปดแฉกการซื้อรถยนต์แค่คันเดียวย่อมไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

เฟิร์สได้ให้สัญญาว่าเขาจะตามมาภายหลัง ยอเน๊เชื่อใจในพี่ชายของเขาจึงไม่ได้มีปัญหาติดขัดแต่อย่างใด

“พ่อกับแม่ไม่ต้องตื่นเต้นนะครับ”

“แต่ที่นี่มันเหมือนจะไม่เหมาะกับพวกเราเลย” แม่ของยอเน๊เอ่ยออกมาอย่างประหม่า

“ผมก็บอกพ่อแม่แล้วว่าให้หัดมาเที่ยวในที่แบบนี้บ้าง เงินที่ผมให้ไว้ก็ตั้งเยอะแยะ”

“แต่นั่นเป็นเงินที่ลูกหามานะ”

“ครับ แต่ผมเอาให้พ่อแม่ใช้ ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ อย่าลืมสิว่าพี่ชายของผมเป็นใคร”

เรื่องของเฟิร์สแน่นอนว่าพวกเขานั้นรู้ดี เพราะในตอนที่ยอเน๊ถูกขอมาเป็นลูกบุญธรรม ทั้งสองครอบครัวย่อมเคยพบกันมาแล้ว

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พวกเราเองก็ไม่สะดวกใจอยู่ดี อยู่ที่บ้านของพวกเราก็มีความสุขอยู่แล้ว”

ยอเน๊ถอนหายใจออกมา “ครับ ผมจะไม่พูดเรื่องนี้แล้ว แล้วเงินที่ผมให้ไปผมก็ไม่เอาคืนนะครับ พ่อแม่จะใช้อะไรก็แล้วแต่เลย”

ตอนนั้นเองรถยนต์ก็ถูกหยุด

“ถึงแล้วครับ” คนขับรถที่อยู่ด้านหน้าเอ่ย

แล้วพวกเขาทั้งสามก็ลงจากรถยนต์ โดยมีพนักงานมากกว่าสิบคนมาคอยต้อนรับด้านหน้า

สองสามีภรรยาจับมือกันด้วยท่าทีที่ประหม่า พวกเขาไม่เคยเจอการต้อนรับที่อลังการแบบนี้ แม้ว่านี่จะเป็นการต้อนรับแบบปกติของโรงแรมสิบดาวก็ตาม

“ผมต้องการไปห้องอาหารที่คุณปัฐวีจองไว้ครับ”

“เชิญทางนี้ค่ะ”

เหล่าพนักงานต้อนรับพวกเขาอย่างดี เมื่อเอ่ยชื่อของพ่อตา พวกเขาก็รู้ว่าจะต้องพายอเน๊ไปที่ใด

พนักงานหลายคนเดินตามพวกเขาไปเป็นขบวน นั่นยิ่งทำให้สองสามีภรรยาทั้งรู้สึกตื่นเต้นและอึดอัดใจ แสดงท่าทางที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง

ยอเน๊ที่เห็นก็ได้แต่ยิ้มให้กำลังใจพวกท่าน

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องอาหารอันหรูหราที่จองไว้

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกยอเน๊ก็พบกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาถึงก่อนหน้านี้แล้ว รวมทั้งขิงแฟนสาวของเขาด้วย

“เน๊ ในที่สุดคุณก็มา” หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวที่ดูน่ารักบอบบางรีบปรี่เข้ามา 

เธอก็คือขิง หญิงสาวที่ยอเน๊กำลังจะแต่งงานด้วย ขิงอายุมากกว่ายอเน๊สองปี เธอมีนิสัยที่น่ารักและเป็นกันเอง

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่” หญิงสาวไหว้ทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างมีมารยาท

เธอเคยพบกับพ่อแม่ของยอเน๊หลายครั้งและดูสนิทกันไว้น้อย

“สบายดีนะลูก” แม่ของยอเน๊เอ่ย

“ขิงสบายดีค่ะ เชิญคุณพ่อคุณแม่นั่งก่อนดีกว่า”

แล้วขิงก็พาผู้ใหญ่ทั้งสองไปนั่งประจำที่ทันที

ภายในห้องนี้มีโต๊ะยาวขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีเครื่องดื่มและของว่างที่หรูหรา

พวกเขาแบ่งที่นั่งเป็นสองฝั่งคือฝั่งญาติเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอย่างชัดเจน

ทางด้านครอบครัวของขิงนอกจากจะมีพ่อแม่แล้วยังมีอีกคนที่เป็นญาติผู้พี่ของขิงและเป็นเจ้าของโรงแรมนี้ด้วย

ทั้งสองฝ่ายเอ่ยทักทายกัน พ่อแม่ของยอเน๊มีท่าทางเกร็งๆ ส่วนอีกฝ่ายกลับนิ่งสงบอย่างเห็นได้ชัด

หากสังเกตให้ดีก็จะพบว่ามีแค่แม่ของขิงเท่านั้นที่พูดคุยกับครอบครัวของยอเน๊

แล้วตอนนั้นเองประตูของห้องก็เปิดออก

“ฉันไม่เห็นด้วย”

ชายชราในชุดสูทสีดำดูสูงสง่าก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับแผ่พลังที่น่าอึดอัดออกมา

ยอเน๊ดูตกใจเป็นอย่างมากเพราะเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งมาจากชายชราคนนี้

‘เวเนเตอร์แรงค์ SS+ อย่างนั้นหรอ?’

ต้องรู้ไว้ว่าตัวตนระดับนี้เป็นรองแค่เวเนเตอร์แรงค์ SSS เท่านั้น และพวกเขาก็ยังเป็นไม่กี่ตัวตนที่มีจำนวนน้อยมากในประเทศนี้

อย่างน้อยๆ คนคนหนึ่งที่เขารู้จักก็เป็นถึงผู้การใหญ่ของนิวโฮป

โลกนี้ไม่ได้มีเวเนเตอร์สังกัดอยู่ในแคลนหรือนิวโฮปเท่านั้น แต่มันยังมีตัวตนแบบนี้อีกมากมายที่ซ่อนอยู่

ซึ่งหนึ่งคนตรงหน้านี้ก็มาปรากฏต่อหน้ายอเน๊แล้ว

“ฉันจะไม่ยอมรับการแต่งงานนี้” ชายชราสูทดำเอ่ยย้ำอีกครั้งหนึ่ง

“คุณปู่!” ใบหน้าของหญิงสาวผู้เป็นว่าที่เจ้าสาวตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่คิดว่าคุณปู่จะไม่เห็นด้วยกับงานแต่งของเธอ

“ในที่สุดคุณพ่อก็มาแล้ว” 

ตอนนั้นเองพ่อของฝั่งเจ้าสาวก็เอ่ยขึ้น หลังจากที่เขานิ่งเงียบมานาน มุมปากของเขามีรอยยิ้ม แน่นอนว่าเขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว และนี่ก็เป็นหนึ่งในแผนการของเขา เพราะเขาเองก็ไม่ยอมรับการแต่งงานนี้เช่นกัน

แม้แต่ภรรยาของเขาเองก็ยังตกตะลึงเพราะเธอไม่รู้เรื่องนี้ด้วย และเธอคิดจริงๆ ว่าสามียอมใจอ่อนให้ลูกได้แต่งงานกับคนที่เธอรัก

เขาเดินไปที่หัวโต๊ะ แม้บนร่างไม่ได้แผ่พลังรบออกมา แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับยอเน๊

ไม่ต้องเอ่ยถึงพ่อแม่ของยอเน๊ พวกเขามีสีหน้าที่ยากลำบากเป็นอย่างมาก

ยอเน๊กัดฟัน หยดเหงื่อไหลออกมาตามใบหน้า

“ทำไมล่ะครับ?” ยอเน๊มองไปที่ชายชราด้วยสายตาที่แน่แน่ว

ชายชราส่ายศีรษะและเอ่ย “นายยังไม่เหมาะสมกับหลานสาวของฉัน แม้ว่านายจะเป็นเวเนเตอร์ดาราแดงแปดแฉกอายุไม่ถึงสามสิบปีก็ตาม”

ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง ทั้งห้องนั้นตกอยู่ในความเงียบ แล้วเอ่ยต่อ “ฉันยอมรับว่านายเป็นคนที่มีพรสวรรค์ เพียงแต่ฉันได้กำหนดหลานเขยของฉันแล้ว จงยอมแพ้ซะเถอะ ... นายไม่คู่ควรกับหลานสาวของฉัน”