บทที่ 18 น้ำพุิญญา
หลิวซีเหวินเห็นอสูรรอบตัวมากขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาก
เขารีบะโลงจากต้นไม้แล้วพุ่งเข้าโจมตีด้านที่มีอสูรน้อยที่สุด หวังจะฝ่าวงล้อมออกไปเอาชีวิตรอดไว้ก่อน
ความคิดและการกระทำของเขาไม่ได้ผิดพลาด สิ่งเดียวที่เขาไม่ได้คิดก็คือกับดักนี้ถูกวางไว้โดยเด็กสาวที่เขาเรียกว่ายัยเด็กสารเลวนั่น เธอจะปล่อยให้เขาหนีไปง่ายๆ ได้อย่างไร?
จื่อเชียนเกอรักษาตัวเองไปพลางดูการต่อสู้ข้างล่างไปพลาง
“ความสามารถในการต่อสู้ของหลิวซีเหวินก็ไม่เลวนะ เก่งกว่าสองคนนั้นเยอะ”
ฮั่นตั้นเห็นด้วย “นั่นสินะ ถ้าเป็สองคนนั้นคงโดนฝูงอสูรนี่ขู่จนเสียสติไปแล้ว”
เธอลูบอกตัวเองเบาๆ รู้สึกว่าความเ็ปลดลงแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี “โชคดีที่ท่านพี่ิหลางให้ยารักษาไว้เยอะ ไม่เช่นนั้นวันนี้ข้าคงแย่แน่ๆ”
กลีบดอกของฮั่นตั้นสั่นไหว ทันใดนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้
“พี่หญิง ข้าลืมบอกเ้า น้ำพุิญญาในบ่อน้ำที่ปลูกดอกบัวิญญานั่นคือยารักษาที่ดีที่สุด
ใช้ได้ทั้งภายนอกและภายใน ไม่ว่าจะาเ็หนักเพียงใด เพียงดื่มสักสองสามขวดก็จะหาย าแของเ้า แค่แช่ในน้ำพุิญญาสักสองชั่วยามก็จะหายเป็ปลิดทิ้ง”
เมื่อได้ยินดังนั้น จื่อเชียนเกอก็เบิกตากว้างด้วยความใ “อะไรนะ? เื่สำคัญขนาดนี้เ้าลืมได้ยังไง?”
ฮั่นตั้นยิ้มแห้งๆ “ฮี่ๆ ขออภัยด้วย ข้าลืมไปจริงๆ”
จื่อเชียนเกอโกรธจนพูดไม่ออก ตบหน้าอกตัวเองสองสามครั้งแล้วหอบหายใจ
“ลืม? ข้าฝึกวิชามาปีกว่าแล้ว ทุกคืนต้องต่อสู้ในสวนอสูร ได้รับาเ็ทุกวัน เ้าลืมบอกข้ามาตั้งนาน นี่เ้าจงใจแกล้งข้าใช่หรือไม่?”
ฮั่นตั้นรู้สึกอับอาย ถ้ามีหน้าป่านนี้คงแดงก่ำไปแล้ว ได้แต่หัวเราะแห้งๆ
“พี่หญิง จริงๆ นะ ข้าลืมจริงๆ เอ่อ เ้าก็รู้ พันปีมานี้ข้าอยู่คนเดียวในแหวนดอกบัวนี่ เหงามานานเกินไป หลายๆ อย่างข้านึกไม่ออกจริงๆ ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ นะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น จื่อเชียนเกอก็หายโกรธ เธอลูบกลีบของมันเบาๆ
“เฮ้อ ช่างเถอะ ข้าไม่น่าโทษเ้าเลย ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ ฮั่นตั้น เ้าลองนึกดูอีกทีว่ายังมีอะไรตกหล่นอีกหรือไม่?”
กลีบดอกเล็กๆ ของฮั่นตั้นพยักหน้า “ได้ ข้าจะลองนึกดูอีกที”
จื่อเชียนเกอเองก็อยากเห็นผลของน้ำพุิญญาเช่นกัน เธอหยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากกำไลวิเศษอย่างเนียนๆ แล้วดื่มลงไป ไม่นานเธอก็รู้สึกอบอุ่นในอก สบายตัว ความรู้สึกเ็ปก็ค่อยๆ หายไป
“ฮั่นตั้น น้ำพุิญญานี่ช่างวิเศษจริงๆ สรรพคุณดีมาก ดีกว่ายารักษาที่ท่านพี่ิหลางให้มามากเลย”
ฮั่นตั้นพูดอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน นี่คือน้ำพุิญญาที่รักษาได้ทุกโรค ว่ากันว่าสูญหายไปจากโลกภายนอกนานแล้ว
ถ้าเ้าจะใช้ภายนอกต้องเปลี่ยนสีและกลิ่นก่อนนะ เดี๋ยวคนอื่นจำได้แล้วจะมาหาเื่เ้าเอา”
จื่อเชียนเกอพยักหน้าอย่างตั้งใจ เบ้ปาก “เอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่รักษาได้ทุกโรคมาปลูกดอกบัว ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ”
ฮั่นตั้นประท้วง “พี่หญิง บัวที่ปลูกในแหวนนี่มิใช่ดอกบัวธรรมดานะ พวกนี้คือดอกบัวิญญา เมล็ดบัวอุดมไปด้วยพลังิญญาบริสุทธิ์
ด้วยความสามารถในตอนนี้ของเ้า ถ้ากินทุกวัน พลังปราณต้องพุ่งปรี๊ดแน่ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น พืชิญญาระดับสูงหลายชนิดก็เติบโตในน้ำ เช่นบัวคู่บ่อน้ำนี้เป็สภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดสำหรับการเพาะปลูกพวกมัน ด้วยน้ำพุิญญาในบ่อ พวกมันจะเติบโตอย่างรวดเร็ว”
ดวงตาของจื่อเชียนเกอเบิกกว้างด้วยความดีใจ
“จริงหรือ? ถ้าเช่นนั้นต่อไปข้าจะกินเมล็ดบัวทุกวัน และจะหาสมุนไพรจำพวกบัวมาปลูกเพิ่ม”
ฮั่นตั้นเป็ิญญาบัว มีความรู้สึกพิเศษต่อพืชจำพวกบัวอยู่แล้ว “ใช่แล้ว พี่หญิงเ้าต้องหาพืชจำพวกดอกบัวมาปลูกเยอะๆ นะ ยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี ข้าจะช่วยเ้าปลูกและดูแลเอง”
จื่อเชียนเกอยิ้ม “ตกลง”
หลังจากดื่มน้ำพุิญญาขวดเล็กไป เธอก็รู้สึกว่าาแหายไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว
เธอเปิดแขนเสื้อดู แผลที่แขนก็ตกสะเก็ดแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็สีชมพูจางๆ “วิเศษมาก!”
หนึ่งคนหนึ่งดอกไม้ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ คุยกันไปพลางดูเหตุการณ์ข้างล่างไปพลาง ใบไม้ที่หนาทึบช่วยบดบังแสงแดด ทำให้รู้สึกเย็นสบาย
ส่วนหลิวซีเหวินที่อยู่ข้างล่างนั้นแย่แล้ว เขาพึ่งจะฝ่าวงล้อมของอสูรระดับ 2 ออกมาได้ ก็มาเจอกับการไล่ล่าของอสูรระดับ 1 อีก
เขาไม่เข้าใจว่าข้างหน้ามีสิ่งใด ถึงได้ดึงดูดอสูรมากมายขนาดนี้ ให้วิ่งเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย หรือว่าจะมีสมบัติล้ำค่าปรากฏขึ้น?
แต่พอคิดดูอีกที เขาก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็ไปได้ สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับเขตรอบนอกมากเกินไป มีแต่อสูรระดับ 1-2 เท่านั้น
ลูกหลานตระกูลทั่วไป หรือกลุ่มทหารรับจ้าง นักพรต ก็คงไม่มาหยุดพักอยู่ที่นี่ พวกเขาจะมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของเทือกเขาทั้งหมด ของล้ำค่าต้องอยู่ด้านในสุดแน่ๆ
ถึงแม้เขาจะคิดมากแค่ไหน ก็ยังคิดไม่ออก และไม่ได้เชื่อมโยงเื่นี้กับจื่อเชียนเกอเลย
เขาได้รับาเ็สาหัสมาั้แ่ก่อนหน้านี้ ยังไม่ได้รักษาตัวก็มาเจอกับอสูรมากมาย ถึงแม้ความสามารถในการต่อสู้ของเขาจะไม่เลว แต่ก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว
ในขณะที่เขากำลังจะยิงพลุสัญญาณของตระกูลหลิวอีกครั้ง เขาก็เห็นองครักษ์สองคนกำลังวิ่งตรงมาทางเขา
เขาะโด้วยความดีใจ “หลิวเว่ย หลิวฉี รีบมาช่วยข้าจัดการพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ที!”
เมื่อหลิวเว่ยและหลิวฉีเห็นอสูรระดับต่ำที่กรูกันเข้ามา พวกเขาก็ใเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ขอรับ คุณชายใหญ่”
จื่อเชียนเกอยกคิ้วขึ้น “ฮั่นตั้น ตอนนี้เชื่อรึยัง ว่าหลิวซีเหวินน่ะจัดการได้ไม่ง่าย ในที่สุดก็มีคนมาช่วยเขาแล้ว”
ฮั่นตั้นพยักหน้าด้วยกลีบดอก “อืม น่าเสียดายยิ่งนัก ถ้ามาช้าอีกสักสองเค่อ เขาก็คงโดนอสูรพวกนี้ฆ่าตายแล้ว
คนทั้งสองนี้เก่งใช้ได้เลย เป็ถึงระดับหวงเสวียนขั้น 5 ทั้งคู่ พี่หญิง เ้าต้องซ่อนตัวให้ดี อย่าให้พวกเขาพบได้ล่ะ”
จื่อเชียนเกอพยักหน้า แสดงออกว่าเข้าใจแล้ว
เมื่อมีหลิวเว่ยและหลิวฉีสองผู้เชี่ยวชาญระดับหวงเสวียนมาช่วย หลิวซีเหวินก็กดดันน้อยลงจัดการกับเหล่าอสูรได้ง่ายขึ้นมาก
หลังจากกินยารักษาแล้ว เขาก็ถามว่า “ซีเอ๋อร์กับอวี๋เอ๋อร์เป็อย่างไรบ้าง?”
หลิวเว่ยตอบ “เรียนคุณชายใหญ่ พวกเราพบกับคุณหนูทั้งสองแล้วขอรับ ใบหน้าของคุณหนูสามได้รับาเ็สาหัสมากเกินไป เกรงว่าคงจะเสียโฉม องครักษ์ใหญ่คุ้มกันพวกนางกลับจวนก่อนแล้ว”
“คุณชายใหญ่ คุณหนูรองบอกว่าท่านมาตามล่าคนร้าย จับคนร้ายได้หรือยังขอรับ?”
หลิวซีเหวินยังคงแค้นใจ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ยัง นังเด็กสารเลวนั่นหนีไปได้ ข้าตามนางมาตลอดทาง มาถึงที่นี่ก็โดนอสูรพวกนี้ล้อมโจมตี”
หลิวฉีรู้สึกสงสัย ด้วยประสบการณ์ที่เขาเดินทางมาอย่างยาวนาน เขาจึงวิเคราะห์อย่างจริงจัง
“ทำไมถึงมีอสูรระดับ 1-2 มากมายถึงเพียงนี้? ปกติไม่เคยเกิดเื่เช่นนี้มาก่อน คุณชายใหญ่ ท่านว่าจะมีคนวางกับดักหรือไม่ขอรับ?”
1K
