"ข้าอยากจะจัดตั้งกลุ่มทำประมงขึ้นมาน่ะขอรับ" ลู่เฟิงที่เห็นแบบนั้นก็ได้กล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มแบบมีเลศนัย
"กลุ่ม? ประมง?" หรูชิงทวนคำพูดของลู่เฟิงอย่างมึน งง กับศัพท์ที่ไม่เคยได้ยิน
"มันคือสิ่งใดกันลูก ช่วยอธิบายให้ทุกคนเข้าใจหน่อยสิ" จ้าวเฟิงและทุกคนเองก็รู้สึกมึน งง ไม่ต่างอะไรกับหรูชิง
"กลุ่มก็คือ คนั้แ่สองคนขึ้นไปมารวมกันหรือมาปรึกษาหารือกันในเื่ใดเื่หนึ่ง หรือการรวมตัวกันเพื่อกระทำการบางอย่างร่วมกัน ส่วนการทำประมง คือ การจับกุ้งทะเล ปลา และปลาหมึก ตลอดจนการเลี้ยงหอยทะเลต่างๆเช่น การเลี้ยงหอยแมลงภู่ การเลี้ยงหอยนางรม" ลู่เฟิงอธิบาย
"ถ้าจะให้กล่าวสั้นๆ กลุ่มทำประมงก็คือ การรวมกลุ่มกันเพื่อที่จะจับปลา หรือว่าเลี้ยงปลาเพื่อเอามากินหรือไว้ใช้ขาย" ลู่เฟิงอธิบายแบบย่อๆเพื่อที่จะให้ทุกคนสามารถทำความเข้าใจได้ง่ายๆ
"มันก็ดีนะการรวมกลุ่มกันแบบที่ลูกว่า เพราะปกติคนในหมู่บ้านของพวกเราเวลาจะออกทะเลเพื่อไปจับปลา จะไปจับคนเดียว หรือพาคนในครอบครัวไปจับกันซะมากกว่า" จ้าวเฟิงกล่าวพร้อมกับทำท่าครุ่นคิด
"ถ้าไปจับกันเป็ครอบครัวแบบนั้นถึงแม้ว่าจะมีเพียง สองหรือสามคน ก็เรียกว่ากลุ่มขอรับ แต่ที่ข้าจะบอกก็คือข้าจะจัดตั้งกลุ่มขนาดใหญ่เพื่อให้พวกเราสามารถจับปลาได้เยอะขึ้น ซึ่งในตอนนี้ข้าจะชวนแค่ พวกท่านลูงตู่เฉินและพวกท่านป้าจินเยว่ก่อน ถ้ามันได้ผลดีข้าก็ว่าจะชวนคนในหมู่บ้านที่สนใจจะเข้ากลุ่มของพวกเรามาทำด้วยน่ขอรับ" ลู่เฟิงกล่าว
ตอนนี้ที่หมู่บ้านของเขาสามารถจับปลาได้น้อยจนเกินไป และการแปรรูปสินค้าก็ไม่น่าดึงดูดจนสามารถเรียกความสนใจจากพวกพ่อค้าจำนวนมากให้มาที่หมู่บ้านจูหลงได้ ดังนั้นเขาจึง้าที่จะทำอะไรบางอย่างเพื่อดึงดูดพวกพ่อค้าเ่าั้ให้มาที่หมู่บ้านของพวกเขามากขึ้น และการรวมกลุ่มทำการประมงก็คือคำตอบของโจทย์ในข้อนี้
การเพิ่มจำนวนปลาที่จับได้เพียงอย่างเดี๋ยวอาจจะไม่ใช่คำตอบทั้งหมด แต่ถ้าชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านของเขาสามารถจับปลาได้จำนวนมากขึ้น ทุกคนก็จะต้องหาวิธีที่จะทำให้สามารถเก็บปลาเอาไว้ให้ได้นานขึ้น พอถึงตอนนั้นเขาก็จะเป็คนเสนอวิธีการแปรรูปปลาให้กับทุกคนเอง
จะเรียกว่าการจัดตั้งกลุ่มทำประมงในครั้งนี้เป็โปรเจคใหญ่ครั้งแรกของเขาต้องแต่มาที่โลกนี้เลยก็ได้
"ลุงขอถามหน่อยนะ ลู่เฟิงมีเหตุผลอะไรอยู่ใช่ไหมถึงได้คิดจะจัดตั้งกลุ่มประมงขึ้นมา" หลงฟานที่ฟังสิ่งที่ลู่เฟิงกล่าวจบก็นั่งคิดไปซักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามออกมา
"สมกับเป็ท่านลุงหลงฟาน ข้าก็คิดเอาไว้อยู่ซักพักแล้ว ว่าท่านเป็คนช่างสังเกตุ ถูกอย่างที่ท่านลุงหลงฟานกล่าวขอรับ เป้าหมายที่ข้าอยากจะจัดตั้ง กลุ่มประมงขึ้นมานั้นก็เพื่อให้ทุกคนสามารถจับปลา หรือ สัตว์น้ำในทะเลให้ได้มากขึ้น เพื่อดึงดูดพวกพ่อค้าให้มาทำการค้าขายที่หมู่บ้านของพวกเรามากขึ้น" ลูงเฟิงตอบอย่างยิ้มๆ เมื่อเห็นว่ามีคนที่สามารถเข้าใจจุดประสงค์ของเขา
"มันจะไม่เน่าเสียหมดเหรอลูกถ้าจับปลามาได้มากขนาดนั้น หรือต่อให้ทุกคนเอาปลาที่จับได้ไปทำปลารมควัน แต่ของที่เหมือนๆกันถ้ามีจำนวนมากขนาดนั้น พวกพ่อค้าจะไม่กดราคาจนขายไม่ได้ราคาหรอกหรือลูก" หรูชิงกล่าว เพราะมีครั้งหนึ่งที่ทุกคนในหมู่บ้านจูหลงสามารถจับปลาได้เป็จำนวนมาก หลังจากนั้นทุกคนก็เอาปลาที่จับได้ไปทำปลาตากแห้งกันเสียหมด พวกพ่อค้าที่เห็นแบบนั้นจึงได้ถือโอกาสกดราคา จนราคาปลาตากแห้งถูกจนเหมือนเททิ้ง
"นั่นล่ะขอรับท่านแม่ ตรงจุดนั้นเลย การถนอมอาหารให้สามารถเก็บเอาไว้ได้นานๆนะ้นมีอยู่หลายวิธี ปลารมคัวนและปลาตากแห้งก็เป็บางส่วนในนั้น นอกจาก สองอย่างนี้พวกเรายังสามารถทำ น้ำปลาเพื่อเอาไว้ใช้ปรุงอาหาร ปลาส้มเอาไว้ย่างกินกับข้าว ปลาป่นเอาไว้โรยบนข้าว ปลาเค็มเอาไว้กินกับข้าว และพวกเรายังสามารถนำถุงลมของปลาตากแห้งมาทำกระเพาะปลาได้อีกด้วย ที่ข้ากล่าวออกมาเป็เพียงแค่ส่วนหนึ่งเพียงเท่านั้น" ลู่เฟิงกล่าวร่ายยาว พร้อมกับหยุดพักหายใจและดูสีหน้าของทุกคน ซึ่งตอนนี้กำลังมองมาที่เขาเหมือนกับว่าเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น
"ด้วยสิ้นค้าที่มีความหลากหลายจะทำให้ราคาของสิ้นค้านั้นไม่ตกลง แต่ถึงจะทำเพียงแค่ปลารมควันเพียงอย่างเดี๋ยวข้าก็ยังมีวิธีที่จะสามารถทำให้ราคาของสิ้นคนไม่ถูกได้ ก็คือพวกเราจะต้องจัดตั้งกลุ่มการค้าของหมู่บ้าน เพื่อให้สามารถควบคุมราคาของสิ้นค้าได้และนอกจากนี้ยังมีอำนาจในการต่อรองเื่ราคากับพวกพ่อค้าได้" ลู่เฟิงกล่าวต่อจนจบ
"เอ่อ ลู่เฟิงลูกไปรู้เื่พวกนี้มาจากที่ใดกัน" จ้าวเฟิงถามออกมาอย่างสงสัย ตัวเขาและหรูชิงภรรยาอยู่กับลู่เฟิงตลอดั้แ่เด็กจนโตไม่มีทางเลยที่ลู่เฟิงจะสามารถหาความรู้พวกนี้ได้ถึงแม้จะหาได้ แต่ความรู้พวกนี้จะต้องผ่านตาเขามาบ้าง แต่นี่ไม่เลย
ลู่เฟิงที่ได้ยินสิ่งที่จ้าวเฟิงถามก็ถึงกับตาโตเล็กน้อยแต่ก็พยายามเก็บท่าทางของตัวเองเอาไว้ เขาลืมตัวไปหน่อยว่าที่นี่เป็ยุคจีนโบราณจึงได้เผลอพูดมากจนเกินไป
"ข้าเพียงแค่คิดได้ขอรับท่านพ่อ หลังจากที่หัวของข้าได้กระแทกเขากับเรือจนหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าหัวมันโล่งกว่าเดิมมากๆ ไม่ว่าข้าจะคิดว่าอยากจะทำอะไรก็สามารถคิดออกทุกอย่าง" ลู่เฟิงกล่าวพร้อมกับทำท่าครุ่นคิด
"และนั่นก็รวมถึงวิธีทำเกลือจำนวนมากถึงขนาดที่สามารถเลี้ยงคนได้ทั้งเมืองโดยที่พวกเราไม่จะเป็ที่จะต้องต้มเกลือเลยด้วย" ลู่เฟิงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ
"อะไรนะ มากถึงเพียงนั้นเลย!" หลงฟานที่เงียบมานานะโออกมาเสียงดังอย่างใ
"เื่จริงอย่างนั้นหรือ ลู่เฟิง" จูหลงกล่าวออกมาอย่างเก็บอาการไม่อยู่
"ทำอย่างไรกัน ต่อให้นึกให้ตายข้าก็ไม่มีทางนึกออกเป็แน่แท้วิธีแบบนั้น" ตู่เฉินกล่าวออกมา
"ขนาดแค่เกลือเพียง 14 จินยังสามารถทำเงินได้มากขนาดนี้ในหมู่บ้านเล็กๆของพวกเราที่มีคนเพียง 300 คน ถ้าเป็ในเมืองที่มีจำนวนคนเป็ 100,000คน ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าจะทำเงินได้มากขนาดไหน" จ้าวเฟิง
"นั่นเป็สิ่งที่อยู่ในอนาคตขอรับ ข้าคิดว่าตอนนี้พวกเราควรจะต้องทำสิ่งที่พวกเราควรจะทำเสียก่อนนั่นก็คือการจัดตั้งกลุ่มประมงขึ้นมา" ลู่เฟิงที่เห็นว่าเขาสามารถเบี่ยงเบนความสนใจได้แล้วจึงได้รีบพูดเข้าประเด็นหลักในทันที
"นั่นสินะ สิ่งที่ลู่เฟิงกล่าวยังเป็เื่อีกยาวไกลนัก" จินเยว่กล่าวพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยกับลู่เฟิง
"ในตอนนี้ ข้าอยากจะให้พวกท่านลุงประพวกท่านป้าพาคนในครอบครัวมารวมกลุ่มกันก่อนในตอนนี้ หลังจากนั้นพวกเราก็จะออกไปหาจับปลากันที่ทะเล พวกท่านจะร่วมกลุ่มด้วยใช่หรือไม่" ลู่เฟิงกล่าวพร้อมกับถามไปด้วย
"แน่นอนสิ ในเมื่อเ้าวางแผนมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเราจะไม่มาเข้าร่วมได้อย่างไร ใช่ไหมทุกคน" ตู่เฉินตอบพร้อมกับหันไปขอเสียงสนับสนุนของทุกคน
"ป้าก็ร่วมจ่ะ" จินเยว่
"ครอบครัวของป้าก็จะร่วม ถ้าสามีของป้าไม่ร่วมป้าก็จะบังคับมาร่วมเอง" จูหลิงกล่าวพร้อมกับกำหมัดเล็กน้อย ซึ่งลู่เฟิงก็รู้สึกขำขันกับท่าทีของท่านป้าคนนี้
"ข้าก็ร่วม" หลงฟานที่สงบสติอารมณ์ได้แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง
"เอาล่ะเป็อันว่าทุกคนตกลงนะขอรับ หลังจากนี้ข้าอยากจะให้พวกท่านลุงและท่านไปพาคนในครอบครัวมาที่บ้านของข้ากันก่อน หลังจากนั้นพวกเราก็จะไปหาปลากัน" ลู่เฟิงกล่าว
"อ่ะ จริงสิ ประเดี๋ยวก่อนขอรับ นี่ขอรับ ส่วนเงินของทุกคนที่ข้าได้เตรียมเอาไว้ให้" ลู่เฟิงที่เห็นว่าทุกคนกำลังจะออกตามคนในครอบครัวหลังจากที่เขาพูดจบ จึงได้เอ่ยเรียกทุกคนเพื่อที่จะได้จ่ายเงินให้กับทุกคนโดยแบ่งให้กับทุกคน คนละ 1,000 อีแปะ นั่นรวมถึงพ่อแม่และตัวของเขาเองด้วย รวมทั้งหมด 7 คนก็เป็เงิน 7,000 อีแปะ หรือ 7ตำลึงเงิน ทำให้เหลือเงินอยู่ 1ตำลึงทองกับอีก 5ตำลึงเงิน
ทุกคนที่ได้รับเงินกันไปแล้วก็พากันยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะปกติรายได้ต่อหัวของคนในหมู่บ้านต่อวันจะอยู่ที่ 300 อีแปะ การที่ได้เงินมากถึง 1,000 อีแปะนั้นต่อให้ทำงานในเมืองก็ไม่สามารถหาได้ หลังจากนั้นจึงได้แยกย้ายกันกลับไปที่บ้านของตัวเองเพื่อพาคนในครอบครัวมาที่บ้านของลู่เฟิง
ลู่เฟิงไม่ได้บอกกับทุกคนว่าจริงๆแล้วหลังจากที่ได้ขายของหมดแล้วจะได้เงินทั้งหมด 2ตำลึงทองกับอีก 3ตำลึงเงิน ในตอนที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการขายของนั้นอาจจะมีการทอดเงินผิด ที่ตัวเขาไม่บอกเพราะว่ากลัวทุกคนจะเสียกำลังใจกัน หลังจากนี้เขาจะต้องคิดหาวิธีแก้เพื่อป้องกันการตอนเงินผิด
จบ
ลูเฟิงจะพาทุกคนรวยแล้ว อ่านนิยายให้สนุกนะครับ ่นี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้วรักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ^^
742
