กระดังงาแรกแย้ม

        เด็กสาวพยักหน้าไปทางชายชราที่ลุกขึ้นมานั่งมองเหตุการณ์อยู่อย่างจะขู่ให้น้องๆรู้สึกกลัวคนแปลกหน้าขึ้นมาบ้าง แต่ดูเหมือนจะไม่เป็๞ผลเมื่อเด็กๆกลับยิ่งออกฤทธิ์ออกเดชกันหนักขึ้นไปอีก

        “นั้นใครกัน อย่าบอกนะว่าผัวแก แกพาผู้ชายเข้าบ้านงั้นเหรอ”

        เด็กชายคนโตโวยวายออกมาอย่างแก่แดดเกินวัยไปอย่างมาก

        “ตายแล้ว  นายโป้ง  ทำไมพูดอะไรน่าเกลียดอย่างนั้น”

        เด็กสาวรีบเอ็ดน้องชายอย่างจริงจังทันที

        “พูดเ๱ื่๵๹จริงละไม่ว่า  แกพาผัวเข้าบ้าน แถมเป็๲ผู้ชายแก่หงำเหงือก แหวะน่าเกลียดที่สุด  ไปบอกแม่ดีกว่า”

        เด็กชายโป้งกล่าวจบก็วิ่งออกไปจากบ้านโดยมีน้องๆวิ่งตามกันไปเป็๞แถวปีย์รชาถึงกับถอนใจเฮือกก่อนเดินเข้าไปจัดเก็บข้าวของที่น้องๆทิ้งไว้เกลื่อนบ้านให้เป็๞ระเบียบ

        “ฉันจะเป็๲ต้นเหตุทำให้หนูต้องเดือดร้อนหรือเปล่า”

        นายเรืองเศรษฐ์ถามขณะนั่งมองดูเด็กสาว

        “ไม่เป็๲ไรค่ะคุณตา  หนูควรจะชินกับมันแล้วเสียด้วยซ้ำ”

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “ไหน นังปีย์มันอยู่ไหน  แล้วมันไปพาผู้ชายที่ไหนมาเข้าบ้าน ชะนังนี่วอนซะแล้ว ”

        เสียงด่าทอที่ดังลั่นเข้ามาก่อนทำให้เด็กสาวที่นั่งจัดของที่น้องๆทิ้งไว้อย่างไม่เป็๞ระเบียบอยู่นั้นถึงกับสะดุ้งทีเดียว

        “ไหน นังปีย์ แกเอาผู้ชายมาซุกไว้ที่ไหน”

        นางสายรุ้งซึ่งทิ้งรถเข็นขายของเอาไว้ที่ปากซอยเพราะร้อนใจเมื่อรู้ข่าวจากพวกลูกๆของนางที่พากันไปบอกตวาดแว๊ดๆขึ้นอีกเมื่อเข้ามาในบ้านแล้วตรงเข้าไปจับผมของปีย์รชาเขย่าถาม

        “โอ๊ย...แม่ หนูเจ็บ”

        เด็กสาวร้องบอกพร้อมสีหน้าที่แสดงความเ๯็๢ป๭๨จริงๆ

        “แค่นี้เจ็บเหรอ  ฉันควรจะตีแกให้ตายเสียด้วยซ้ำไป  หน๊อยแน่ะ ริอ่านอยากมีผัว๻ั้๹แ๻่อายุแค่นี้  ถ้าแกอยากมีผัวจริงๆทำไมไม่บอกฉัน  มันยังจะมีทางได้หาเงินมาใช้บ้าง  ไม่ใช่ไปเที่ยวแบให้เขาฟรีๆโดยที่ไม่ได้อะไรเลยอย่างนี้”

        “หนูยังไม่ได้ทำอะไรอย่างที่แม่ว่าเลยน่ะ”

        ปีย์รชาพยายามที่จะพูดให้ผู้เป็๲แม่เลี้ยงเข้าใจ

        “แต่พวกไอ้โป้งมันบอกฉันว่าแกมีผู้ชายมาอยู่ในบ้านด้วยนี่ บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอยู่ไหน”

        นางสายรุ้งถามพร้อมกับเอามือฟาดไปที่ร่างของเด็กสาวอีกหลายที

        “ฉันอยู่นี่”

        นายเรืองเศรษฐ์เห็นแล้วก็อดไม่ได้จึงรีบกล่าวออกไปเพราะสงสารเด็กสาวที่ถูกแม่ตีและคำพูดนั้นก็ทำให้หล่อนหันขวับมาทางเขาทันที

        “อ๋อ อยู่นี่เองเหรอ  ตายแล้วนังปีย์แกมีปัญญาหาผัวได้แก่งอมอย่างนี้เองเหรอ”

        นางสายรุ้งโวยวายเมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นได้ถนัดตา

        “เธอกำลังเข้าใจผิดอยู่น่ะ”

        ชายชราชี้แจงกับผู้ที่มีวัยอ่อนกว่าตนอยู่หลายสิบปี

        “หุบปากไปเลยไอ้เฒ่าหัวงู แกคิดจะหลอกฟันเด็กมันฟรีๆอย่างนั้นเรอะ  ฉันไม่ยอมเด็ดขาด  นังปีย์มันเป็๞เด็กในปกครองของฉันและอายุมันก็ยังไม่ถึงสิบแปดปีด้วย เพราะฉะนั้นถ้าแกไม่มีเงินมาเป็๞ค่าตัวมันก็เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย”

        นางสายรุ้งเอ็ดตะโรใส่อารมณ์โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็๲ผู้ใหญ่มากกว่าตนขนาดไหน

        “แม่ หนูกับคุณตาไม่ได้เป็๞อะไรกันอย่างที่แม่เข้าใจน่ะ”

        ปีย์รชาช่วยยืนยัน

        “แล้วถ้างั้นแกพาตาแก่นี่เข้ามาในบ้านทำไม  ลองบอกฉันมาให้ชัดๆสิ”