"คุณเคนโตะ จอดร้านกล้วยทอดก่อนถึงทางเข้าบ้านคุณลุงด้วยนะคะ"
"ทำไม อย่าบอกนะเธออยากกิน..."
"ปล่าวค่ะ ซื้อฝากคุณลุง"
โอเว่นคลากส์ชำเลืองมองคนข้างๆ ถึงจะเมคอัพมาหาเตอะ แต่รูปทรงคงไม่ได้เสริมเติมแต่ง ใบหน้ารูปไข่ จมูกเรียวปลายเชิดนิดๆ บ่งบอกว่าเป็คนดื้อรั้นไม่น้อย มันแปลกอีกแล้ว เขาต้องหาคำตอบให้ได้ ว่าความรู้สึกแปลกๆไม่สมเหตุสมผลนี้มันคืออะไร อ้วนเฉพาะส่วนรึไง
"สวัสดีค่ะคุณลุงเดชา นี่คือเ้านายของฮันนี่เองค่ะ คุณโอเว่น คลากส์ และนี่ค่ะ หนูซื้อกล้วยทอดมาฝาก เ้านี้อร่อยมากค่ะ"
"เอ้อ..สวัสดีๆ ขอบใจนะหนู"
"สวัสดีครับ ผมโอเว่น คลากส์ ยินดีที่ได้พบครับ เราไปเดินดูที่กันหน่อยดีไหมครับ"
"ไปสิคุณ" ลุงเดชาตอบ
ฮันนี่หอบกระเป๋าเอกสารเดินตาม สิบโมงครึ่งแดดกำลังแรงใช้ได้ทีเดียว เดินแค่ชั่วครู่ เหงื่อเธอก็เริ่มซึมเป็เม็ดเล็กๆที่ปลายจมูกและไรผม โอเว่น คลากส์ คอยสังเกตพิรุธของเธอตลอด จึงถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนครอบใส่ศีรษะของเธอ
ฮันนี่สะดุ้ง เอามือตะปบเสื้อไว้ได้ทัน ก่อนจะร่วงลงพื้น มองกลับไปเห็นเขากำลังถลกแขนเสื้อเชิ้ต พับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่มีริ้วเส้นเืปูดจางๆ ฮันนี่ใจวูบหวิวอีกครั้งเบาๆ ทำไมมันน่ามองจัง
ร่างสูงเดินตามลุงเดชาไปเรื่อยๆ กลิ่นกายเขายังติดที่เสื้อ ฮันนี่เดินตามไปพลาง แอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆไปพลาง จะคลุมหัวกันแดดให้ก็ไม่พูดดีดีล่ะ อ่อนโยนบ้างไม่เป็หรือไง แต่ก็แอบยิ้มคนเดียว ภายใต้ความเ็านี้ ก็ใจดีอยู่นะ
ปึ๊กกก
"อ๊ะ..."
คิดเพลินจนลืมมองทาง ไม่รู้เขาหยุดตอนไหน ฮันนี่เดินชนเขาเต็มแรง ผงะหงายหลังจะล้มลง จังหวะเดียวกัน ลำแขนแกร่งก็ตวัดคล้องเอวไว้ได้ทัน ก่อนที่ร่างอ้วนจะกองกับพื้น ตาสบตากันพอดี คิ้วเข้มขมวดชนกัน ที่ััอยู่ใต้แขนนี่ มันไม่ใช่เอวคนนะ มันเหมือน...... แว่บเดียวที่สายตาคมแสดงความสงสัย ก่อนจะดึงหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม
"มองทางบ้าง... ยัยบื้อ"
ฮึ่... ปากนะปาก ผีเจาะมารึไงนะ
ฮันนี่หน้าซีดเผือด ทั้งใทั้งกลัวว่าเขาจะรู้ความลับ รีบลนลานออกจากแขนอย่างไว
"ขะ.. ขอโทษค่ะ"
ภายใต้ความใกลัว หัวใจดวงเล็กสั่นไหวกับความใกล้ชิดที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต กลับไปนี่เธอต้องไปหาหมอเช็คดูแล้ว ว่าหัวใจเธอยังปกติดีมั้ย รู้สึกจะวูบๆหวิวๆบ่อยเหลือเกิน
คราวนี้้เดินแยกห่างไปคนละทางเลย ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า
***********
74K
