นักลวงจิต

ธารารู้สึกตัวอีกครั้งในห้องสี่เหลี่ยมแสงสลัว เสียงเพลงนูเมทัล My Generation ของ Limp Bizkit แผดคำรามจากลำโพงซึ่งเสียงเบสกระหึ่มจนห้องสั่นและน่ารำคาญ ผนังก่อกำแพงอิฐบล็อกเปลือย ธารานอนตะแคงให้หน้าเข้าหาผนังนิ่งๆ ไม่สามารถขยับตัวได้ เสียงไม้กระทบลูกบิลเลียดดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ตามด้วยเสียงลูกบิลเลียดกลิ้งบนผ้าสักหลาดก่อนลงหลุม เสียงพูดคุยข่มกับอย่างสนุกสนานเฮฮา ฟังจากเสียงเป็นชายฉกรรจ์สี่คน สองเสียงแรกคือชายหน้าประหลาดกับชายดัดฟันที่เขาเผชิญหน้าตอนหนี เสียงผู้ชายอีกสองคนซึ่งเดาได้ว่าน่าจะเป็นคนที่รุมเล่นงานพี่วิวัฒน์ในร้านบิงซู

“ไอ้สัส มึงพันธนาการปลากูเรอะ!” ชายหน้าประหลาดเสียงดังหลังแทงลูกสนุกเกอร์ลงหลุม

ชายดัดฟันหัวเราะก๊าก “โวยวายไปได้ เดี๋ยวมันก็ฟื้นหรอกน่า ถ้าพวกกูตายมึงจะเสียใจเหมือนปลาของมึงมั้ยวะ”

“เหี้ยๆอย่างมึงตายไปก็ดี ปลากูไม่ได้ทำไรผิด” ชายหน้าประหลาดตอบ

ชายดัดฟันหัวเราะเสียงแหลมลั่น อีกคนหนึ่งหัวเราะเช่นกัน เสียงอ้อแอ้คล้ายดื่มไปมาก

“ทำไมเลี้ยงแต่ปลารักเร่ดำว้าา ไม่เลี้ยงปลากัดม่างง” ชายเสียงเมาแซว แทรกเสียงตีสนุ๊ก

“สีดำเข้ากับแก๊งเราไง” ชายหน้าประหลาดตอบ

“มุ้งมิ้งสัส ลูกผู้ชายเขาต้องเลี้ยงหมาสิวะ พิตบูล ร็อตไวเลอร์ ไอ้นี่เหี้ยไรเนี่ย อ่ะ บุ๋งๆๆๆๆ” ชายดัดฟันแซว ทำท่าเลียนแบบปลาทองพะงาบๆ จนชายเสียงเมาหัวเราะไม่หยุด

“ไอ้เหี้ย ...ไอ้เหี้ย…” ชายหน้าแปลกคิดคำพูดอื่นไม่ออก

“มึงจะทำไม ไอ้เนิร์ดหน้าเหียก!” ชายดัดฟันยั่วยุต่อ

“อย่ามาบูลลี่หน้ากูนะไอ้สัส!” ชายหน้าประหลาดเริ่มโมโห

“เฮ้ย!” อีกเสียงเด็ดขาดดังขึ้น สามคนที่เหลือเงียบลงทันที จากสถานะของเจ้าของเสียงแหบห้าวคนนี้น่าจะเป็นหัวหน้าทีมหรือไม่ก็พี่ใหญ่ “ถ้ากูไม่อยู่มึงคงฆ่ากันตายก่อนละมั้ง ส่วนมึงก็อย่าเอาแต่เมา หัดคอยห้ามน้องๆ มึงมั่ง”

ชายเสียงเมาหัวเราะแหะๆ ตอบด้วยเสียงยานคาง “มันฟังผมกันซะที่ไหน ว่าแล้วไปเยี่ยวก่อน ปวดเยี่ยว”

“เมาแล้วท่อสั้นจังวะพี่” ชายดัดฟันแซว

“สัส เดี๋ยวเจอท่อกูฟาดหน้า” ชายเสียงเมาคำรามตอบ

“ยัดปากมันเลยพี่ ไอ้เหี้ยนี่ปากหมาแท้ๆ” ชายหน้าประหลาดร้องเชียร์

“แทนที่จะมัวมาตีกัน กูอยากเห็นโชว์อะไรเด็ดๆ ว่ะ” ลูกพี่ใหญ่พูดขึ้น คนอื่นๆ เงียบสนใจฟัง “มึงน่ะ ลองจูบอีนังนี่โชว์กูหน่อย”

“ผม...ได้เหรอพี่..” ชายหน้าประหลาดผู้ถูกสั่งถามกลับอย่างงงๆ

“ชอบของแปลกตลอดเลยพี่กู” ชายเสียงเมาหัวเราะ “ยังไม่เยี่ยวดีกว่า อยู่ดูก่อน”

“น้องเค้าสวยน่ารัก ให้มันจูบแล้วเสียของว่ะพี่ โฉมงามกับขี้กากอสูร” ชายดัดฟันออกความเห็น

“ไอ้เหี้ย… ไอ้เหี้ย” ชายหน้าแปลกด่าอีกฝ่ายอย่างอับจนถ้อยคำ จากนั้นหันไปถามพี่ใหญ่ “พี่ให้ผมก่อนเลยเหรอ พี่ไม่เปิดก่อนเหรอ งั้นผมไม่เกรงใจล่ะนะ เฮ้ย! พี่ ปลุกอารมณ์ให้แม่หนูหน่อย”

“จัดไปไอ้น้อง” ชายเสียงเมารับคำก่อนจะแผ่คลื่นพลังออกมา

“ส่วนมึงคลายพันธนาการแม่หนูนี่ออก” ลูกพี่ใหญ่สั่งชายดัดฟัน

เสียงหอบหายใจแรงดังมาจากปากธันยา ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างทะลึ่งของคนอื่นๆ ทุกคนโห่ร้องเชียร์อย่างสนุกสนานเมื่อมีเสียงจ๊วบจ๊าบจากการจูบดังขึ้น เสียงดูดน้ำลายดังเสียดหูแสดงให้รู้สึกถึงอารมณ์หื่นกระหายของชายหน้าประหลาดชัดเจน ธาราหึงหวงและเดือดดาลขณะที่ไม่สามารถขยับส่วนใดในร่างกายได้ เพลิงโทสะระอุปะทุจนร่างจวนจะระเบิดออกมา

“อีนี่มันร่านอยู่แล้ว” ชายเสียงเมาพูดกลั้วหัวเราะ “ดึงอารมณ์เ_ี่ยนออกมาง่ายมาก”

“ดูดิ จูบตอบไอ้หน้าเหียกใหญ่เลย” ชายดัดฟันกล่าวอย่างชื่นชม “สมเป็นเจ้าแห่งความเมาว่ะพี่ ไม่ต้องหายามามอมให้ยุ่งยาก ไม่ต้องเสี่ยงทำเหยื่อตาย แต่เสียของจริงๆ ว่ะ แหวะ! กูจะอ้วก”

“ภาพนางฟ้าโดนสัมภเวสีย่ำยีแบบนี้แหละ ได้อารมณ์จริงๆ” ลูกพี่ใหญ่พูดเสียงสั่นๆ อัดอั้นด้วยความหื่น

เสียงจูบอย่างดูดดื่มหื่นกระหายดังอยู่ครู่เดียวค่อยตามมาด้วยเสียงร้อง “โอ๊ย!” ของชายหน้าประหลาด เสียงหัวเราะลั่นของคนอื่นตามมาโดยเฉพาะชายดัดฟันที่หัวเราะชอบใจดังกว่าใครเพื่อน

“กัดปากกูเหรอ อีห่าา!!” ชายหน้าแปลกคำรามลั่น ตบหน้าธันยาดังฉาดสดใสเสียงดังลั่นห้อง จากนั้นคนอื่นๆ ก็ร้อง “โอ้!!” อย่างเหลือเชื่อกันถ้วนหน้า ธาราสัมผัสได้ว่าชั่วพริบตานั้นธันยาใช้พลังดีไซเนอร์สวมตัวตนให้ตัวเอง

“อีนี่ร่านแต่ก็ไม่โง่แฮะ” ชายเสียงเมาออกความเห็น “หมดอารมณ์เลยกู”

“มึงชอบยายแก่หนังเหี่ยวอายุแปดสิบแบบนี้เหรอวะ เห็นเมื่อกี้จูบใหญ่เลย” ชายดัดฟันแซวชายหน้าประหลาดพลางหัวเราะก๊าก “ขนาดพี่เขาใช้พลังกล่อมให้เมาแล้ว อีหนูยังไม่เอามึงเลย หน้ามึงแม่งโคตรเหียกเกินรับจริงๆ”

“ไอ้เหี้ย!” ชายหน้าประหลาดคำรามลั่นเสียงหลงก่อนปล่อยพลังจิตใส่ อีกฝ่ายแผ่พลังออกมาโต้ตอบทันที

“เฮ้ย! หยุด!!” ลูกพี่ใหญ่ตวาดลั่นพลันแผ่พลังตนใส่ทั้งสองคน ทั้งสองล้มลงกับพื้นครวญครางด้วยความเจ็บปวดใจจะขาดก่อนจะเงียบลงเมื่อลูกพี่ใหญ่ดึงพลังกลับ

“มึงจะต่อยกันหน้าแตกก็เชิญ แต่อย่าใช้พลังใส่กัน” ลูกพี่ใหญ่ว่า “ระบบห้องกูซ่อนกลิ่นพลังจิตได้จำกัด มึงก็รู้ว่าไอ้ขาลจมูกดีขนาดไหน ถ้าได้กลิ่นพลังพวกมึงมันได้เข้ามาเด็ดหัวแน่ พักนี้ไม่รู้ทำไมมันหาพวกเราเจอบ่อยจริง ยังกะมีสายอยู่ในพวกเรา”

ทั้งสองค่อยๆชันกายลุกขึ้นจากพื้น ชายดัดฟันร้องอูย ก่อนลุกขึ้น “พลังของพี่แม่งของจริงว่ะ ผมไม่กล้าซ่าส์แล้ว ทรมานชิบหาย ไอ้ขาลก็เหอะ เจอพี่กูรับรองร้องโอ๊ยๆ ร่วงลงพื้น”

ลูกพี่ใหญ่แค่นเสียงดังเฮอะ “อย่าดูถูกขาลเชียว ไอ้นั่นแม่งของจริง เป็นไปได้กูไม่อยากเจอมันเลย”

“ผมขอจองสาวฝรั่งคู่ขามันนะพี่ เซ็กซี่ฉิบหาย ได้เป็นเมียสักคืนจะไม่ลืมพระคุณ” ชายเสียงเมาพูด

“ถ้ามึงรู้จักนังนั่น มึงอาจจะคิดว่าไม่เจอจะดีกว่า นังนั่นอันตรายกว่าไอ้ขาลอีก”

“รู้ว่าเสี่ยง แต่คงต้องขอลอง” ชายดัดฟันร้องออกมาเป็นเพลง เสียงดีมีพลังสไตล์ร็อค อาจจะทำงานเป็นนักร้องผับกลางคืนด้วย

“พี่ ถ้าพวกเราสี่คนสู้กับไอ้ขาล น่าจะเอามันลงได้มั้ย” ชายหน้าแปลกถาม

“ถ้ามึงไม่ทำเป็นตัวถ่วง พี่ใหญ่กูคนเดียวก็เอาลงแล้วเว้ย” ชายดัดฟันด่า อีกฝ่ายไม่ด่าคืนเหมือนเคย คงเพราะยังเข็ดจากการลงโทษของลูกพี่ใหญ่ ชายดัดฟันพูดต่อ “ผมเบื่อยายแก่แล้วว่ะพี่ ทำให้กลับคืนเป็นเด็กนักเรียนเหมือนเดิมดีกว่า”

ลูกพี่ใหญ่หัวเราะหึๆ ก่อนจะแผ่พลังจิตใส่เด็กสาว ธันยาพลันร้องครางโอดโอยอย่างเจ็บปวดทรมาน คนอื่นๆ ปรบมือชอบใจ พลังของตัวตนแฝงหญิงชราหายไปแล้ว ทุกคราที่เธอกรีดร้องยิ่งกรีดใจของธาราให้ลึกลงไปเรื่อยๆ เดือดดาลอยากลุกขึ้นต่อยอีกฝ่ายไม่ยั้งให้ตายกันไปข้าง แต่ร่างกายยังคงไม่ยอมขยับเชื่อฟังทั้งที่ไม่มีเชือกมัดหรือโซ่ล่ามตัวเองไว้เลย เพียงแค่จิตใจของเขาโดนพลังจิตของอีกฝ่ายแทรกแซงจนไม่อาจควบคุมได้ ความอัดอั้นบันดาลให้เขาได้เยินเสียงเส้นเลือดในหัวเต้นตุบๆ เส้นเลือดสีเขียวปูดขึ้นที่หน้าผาก รับรู้เหตุการณ์ผ่านการได้ยินในขณะที่ตาทำได้เพียงจ้องมองผนังอิฐ

“อ้าว! ไอ้หนูนี่รู้สึกตัวแล้วนี่” ชายดัดฟันว่า พลางเตะใส่แผ่นหลังธาราททีหนึ่ง “ไอ้หน้าเหียก นอกจากหน้าตาเหี้ยแล้ว การกล่อมหลับของมึงก็ยังห่วยอีก”

“กูตั้งใจให้ตื่นเวลานี้อยู่แล้ว ไอ้เหี้ย” ชายหน้าประหลาดเถียง

“ห้ามทำอะไรไอ้หนูนี่” ลูกพี่ใหญ่สั่ง “เขี้ยวอัคคีระบุชัดเจนว่าจับตัวลูกชายของเทพวารีมาให้เขา ห้ามทำอะไรเด็ดขาด”

“ดูแล้วก็แค่คนนอกธรรมดา ไคโยเต้จะเก็บมันไว้ทำไมว้าา” ชายเสียงเมา ถามด้วยเสียงยานคางเหยียดๆ

“จับมาผิดตัวมั้ย” ชายหน้าประหลาดถามอย่างไม่แน่ใจ

“ผิดได้ไงละ ไอ้โง่ ไอ้หน้าเหียก!” ชายดัดฟันด่า “สายเรายืนยันมาชัดเจนซะขนาดนั้น”

“เดี๋ยวกูจะเล่นมึงก่อนล่ะ มึงก็จ้องด่าจ้องยั่วโมโหมันอยู่ได้” ลูกพี่ใหญ่ดุใส่ ชายดัดฟันหัวเราะแห้งๆ แล้วเงียบไป ส่วนชายหน้าประหลาดแอบหัวเราะคิกคักอย่างสบอารมณ์

“ห้ามทำอะไรลูกชายเทพวารี แต่ไม่ได้ห้ามทำอะไรแม่นี่นี่หว่า” ชายเมามายพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์แบบยานคาง “สิ่งที่เราทำก็ไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรอยู่แล้ว”