ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ในที่สุดความเงียบสงบที่ใฝ่หามานานโอ๊ตก็ได้พบกับมันเสียที วันนี้ต้องบอกกล่าวได้เลยว่ามีแต่เรื่อง ตั้งแต่เรื่องที่คอนโดเก่ายันคอนโดใหม่ หรือจะเรียกได้ว่ามีแต่เรื่องทั้งวันก็ย่อมไม่มีอะไรผิดเพี้ยน โอ๊ตถอนหายใจออกมาก่อนจะนึกถึงเรื่องที่คุยกับกิตติเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา เรื่องเกี่ยวกับการคุ้มกัน และเงื่อนไขของเขา“คนคุ้มกันให้มีได้เพียงแค่ 2 คนเท่านั้นห้ามเกินไปกว่านี้.. ต้องไม่แต่งตัวชุดสูทดำบ้าบอนั่น หรือชุดทางการก็ไม่เอาด้วย.. และอย่างสุดท้ายหากไม่มีเหตุอันควรให้คิดว่าคนที่เข้ามามีประสงค์ร้าย ห้ามเข้าใกล้ตัวของโอ๊ตเกินกว่า 10 เมตร..” นี่คือเงื่อนไขที่เขากำหนดให้กับกิตติ และชูเกียรติทนายความหน้าใหม่ ซึ่งทั้งสองคนก็พยายามจะต่อรองกับผู้เป็นนายเล็กน้อย แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นผล แม้ว่าจะใช้มุขที่คุณท่านใหญ่อาจจะเล่นใหญ่ได้ เพราะสองคนมันดูน้อยเกินไปก็ตาม แต่สุดท้ายพวกมันสองตัวก็ต้องกล่าวยอมแพ้ในความหัวดื้อของว่าที่บอสใหญ่ในอนาคตไปในที่สุด“คิดว่าจะใช้มุขหลอกเด็กกับฉันได้อย่างนั้นเหรอ.. ฝันไปเถอะกิตติ ฉันรู้ตั้งแต่แกเอ่ยร้องขอแล้วเฟ้ยยย” โอ๊ตกล่าวออกมา และมันก็เหมือนเป็นเกมการเมืองที่ต้องใช้ความคิด ความรอบคอบ และไหวพริบ หากเดินเกมพลาดเพียงนิดเดียวอีกฝ่ายก็จะกอบโกยผลประโยชน์ที่คาดหวังได้ทั้งหมด โอ๊ตส่ายหัวให้ความคิดพวกนี้หลุดลอยออกไป ก่อนที่เขาจะคว้าหยิบมือถือเครื่องเก่าของเขามาเช็กอะไรนิดหน่อย ก็ปรากฏว่ามีสองข้อความแจ้งเตือน.. ‘ฝากเงิน/เงินเข้า.. 4,125,887.18 จาก MKBANK/x456xxx เข้า x846xxx เวลา 20.01 น.’ แน่นอนว่ามันเป็นเจ้าการเงินที่โอนเข้ามาจากธุรกิจคาสิโน แต่ว่ามันไม่ได้กินเขาอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขาได้แยกบัญชีใช้กับบัญชีเก็บเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อนึกถึงเงินในบัญชี หัวใจของเขาก็เริ่มห่อเหี่ยวอีกครั้ง เพราะว่าวันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ทรัพย์สินเงินทองของเขาได้หายไปราวกับน้ำ“ตอนนี้มันเหลือเท่าไรกันล่ะเนี่ย.. น่าจะประมาณสัก 2 แสนกว่าๆได้ล่ะมั้ง เฮ้ออ” โอ๊ตกล่าวกับตัวเอง ก่อนจะบอกกับตัวเองว่าจะเลิกช้อปปิ้งไปอีกนาน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะหมดตัวได้ในสักวันหนึ่งแน่ๆ และถ้ารวมๆกับเงินกำไรที่ขายแพนเค้กที่ได้เฉลี่ยประมาณวันละ 12,000-13,000 บาทแล้ว เขาก็น่าจะมีเงินเก็บราวๆเกือบ 400,000 บาท“เงินสดติดตัวของเราค่อนข้างเยอะ 3 วันมานี้ก็มีเงินสดมากกว่าแสนบาทได้แล้ว สงสัยพรุ่งนี้จะต้องรีบเอาเงินไปเข้าบัญชีเสียแล้ว..” โอ๊ตคิดคำนวณกับตัวเอง เพราะมีเงินสดมากไปมันก็ค่อนข้างล่อตาโจรให้มาขโมยมันได้ อีกอย่างมันก็คงจะเป็นปัญหาอีกแน่ถ้ามีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้น เขาเชื่อว่ากิตติคงจะเอาโจรคนนั้นถึงตายแน่นอน ก่อนที่เขาจะกดปุ่มดูข้อความถัดไป.. ‘พักผ่อนเยอะๆนะคะโอ๊ต.. ถึงปิงปิงจะรู้ว่าโอ๊ตไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ห้ามนอนดึกนะคะ รู้ใช่ไหม.. ฝันดีนะคะโอ๊ต ปล.พรุ่งนี้ปิงปิงจะซื้อโจ๊กไปให้ทานตอนเช้า โอ๊ตอยู่ที่ไหนในตอนเช้าเอ่ย?’ ข้อความนั้นก็มาจากปิงปิงนั่นเอง และมันเป็นอีกครั้งที่หัวใจของเขาพองโตขึ้นมา เมื่อก่อนเขาไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติพี่น้องให้คอยเป็นห่วงอย่างนี้ และมันนานมากแค่ไหนแล้วเขาเองก็ยังจำมันไม่ได้เลย ครั้งสุดท้ายที่มีคนบอกฝันดีอย่างนี้ ในขณะที่เขาคิดอยู่ว่าจะพิมพ์ตอบกลับดีหรือไม่ เขาก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาภายในหัว เมื่อเห็นคำว่าตอนเช้า..“ฉิบหายละ!.. วันนี้เราไม่ได้ผสมแป้งแพนเค้กเอาไว้ด้วย แล้วแพนเค้กของลุงเกษมล่ะจะเอายังไง..” โอ๊ตกล่าวกับตัวเองอย่างตกใจ เพราะเขาดันลืมไปเลยว่าต้องกลับไปทำการผสมแป้ง ในตอนแรกเขาคิดว่าจะทำหลังจากเสร็จธุระกับปิงปิงแล้ว แต่มันมีเรื่องวุ่นวายอย่างนี้เขาดันลืมไปเสียสนิท หลังจากที่เขาไตร่ตรองอยู่นาน เขาจึงกดเบอร์โทรไปหาลุงเกษมเพื่อแจ้งข่าวให้ลุงแกทราบว่าเขาไม่สบาย และไม่สามารถทำแพนเค้กให้กับลุงเกษมในตอนเช้าได้ ซึ่งลุงแกก็เข้าใจ และบอกกับโอ๊ตให้พักผ่อนเยอะๆด้วยความเป็นห่วงก่อนที่ทั้งคู่จะวางสายกันไป“ไหนๆก็ไหนละ พรุ่งนี้เราหยุดเพิ่มอีกวันหนึ่งเลยก็แล้วกัน.. อีกอย่างคลาสเรียนของด็อกเตอร์ธงชัย ก็ไม่ค่อยจะมีปัญหาสักเท่าไร.”โอ๊ตคิดถึงเรื่องในวันพรุ่งนี้ที่เป็นคลาสเรียนของดร.ธงชัย อาจารย์วัย 60 กลางๆ นอกจากจะไม่มีการเช็กชื่อแล้ว วันสุดท้ายก็คงจะเป็นเรื่องของการโม้ของแกที่แกเคยไปทำงานมาเหมือนทุกทีเสียมากกว่า โอ๊ตจึงตัดสินใจที่จะไม่ไปเรียนในเช้าวันพรุ่งนี้ ส่วนตอนบ่ายมันไม่มีเรียนอยู่แล้ว เขาจึงคิดว่าน่าจะพอดีกับเวลาที่เขาสามารถไปทำแป้งแพนเค้กเพื่อขายในตอนเย็นได้ ‘วันพรุ่งนี้โอ๊ตคิดว่าจะหยุดพักผ่อนสักหนึ่งวัน แต่ก็ยังจะไปขายแพนเค้กเหมือนเดิมในตอนเย็น.. ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ โอ๊ตก็เป็นห่วงปิงปิงเช่นกันครับ นอนหลับฝันดีครับ.. ปล.พรุ่งนี้เช้าโอ๊ตอยู่ที่คอนโดครับ’ โอ๊ตกดปุ่มพิมพ์ข้อความอย่างยากลำบาก และเขาก็ไม่เคยได้พิมพ์ส่งข้อความนี้กับใคร มันจึงต้องใช้เวลานิดหน่อย ก่อนจะกดส่งไป และคิดว่าจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อยก่อนที่จะนอนหลับ ตึ้งงง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นหลังจากที่เขาส่งไปเพียง 2-3 วินาทีเท่านั้น และมันก็ต้องทำให้เขาสงสัยว่าปิงปิงอาจจะเป็นคนที่ตอบกลับมา แต่มันจะเร็วเกินไปหรือเปล่า ซึ่งนั่นเป็นคำถามที่ติดอยู่ในหัวของเขา และมันก็อดไม่ได้ที่เขาจะต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู.. ‘ขณะนี้ยอดเงินคงเหลือของคุณใกล้หมดแล้ว กรุณาเติมเงิน....’ และโอ๊ตก็ต้องเกาแก้มตัวเองอย่างเขินๆ เมื่อก่อนนานๆทีเขาจะเติมเงินโทรศัพท์สักทีหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะใช้บ่อยเกินไป สงสัยจะต้องหาเติมแล้วในวันพรุ่งนี้ แต่ทว่าในระหว่างที่เขาคิดอยู่นั้นเอง ข้อความจากปิงปิงก็เด้งเข้ามาทันที เขาจึงเปิดอ่าน.. ‘ดีแล้วค่ะโอ๊ต ถ้าไม่ไหวจริงๆปิงปิงคิดว่าโอ๊ตควรจะหยุดขายของด้วยเลยดีกว่านะคะ ปล.พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่คอนโดนะคะโอ๊ต..’ ปิงปิงส่งมาอย่างนั้น มันก็ทำให้โอ๊ตยิ้มออกมา และดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วว่ายอดเงินคงเหลือในโทรศัพท์ของเขานั้นเหลือน้อยมากแล้ว เขากดปุ่มพิมพ์ข้อความอย่างยากลำบาก หวังจะตอบกลับเธอ กว่าจะได้ครบทั้งหมดนั้นก็ใช้เวลาไม่น้อย ‘ยังไงโอ๊ตก็ต้องไปขายของครับ เพราะว่าวันนี้โอ๊ตใช้....’ ข้อความของโอ๊ตที่ถูกส่งออกไป มันส่งไปเพียงเท่านี้ตามที่มันแสดงผลทางหน้าจอ และมันก็ต้องทำให้เขาขมวดคิ้วอย่างมึนงง ก่อนที่เขาจะถึงบางอ้อ เพราะว่าการแจ้งเตือนของยอดเงินมันบอกว่าเขาเหลือเงินคงเหลือ 0.00 บาทแล้ว สีหน้าของโอ๊ตในเวลานี้คือแบบ ‘เอิ่ม’ พร้อมกับมองบนเจื่อนๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ‘โอ๊ตใช้..? อะไรเหรอคะ ปิงปิงไม่เข้าใจ ปล.พรุ่งนี้ปิงปิงไม่มีเรียนนะคะ..’ และแล้วข้อความปิงปิงที่ดูเหมือนว่าเธอจะจ้องหน้าจอโทรศัพท์ และเป็นเทพแห่งการพิมพ์ข้อความก็ส่งกลับมาถามกับโอ๊ต ซึ่งโอ๊ตก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เขาไม่มีเงินพอที่จะตอบกลับแล้ว ขนาดข้อความก่อนหน้านี้มันยังขาดครึ่งเลยด้วยซ้ำ “แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ.. ปกติเราก็เติมเงินผ่านร้านเจ๊หมึกมาตลอด แล้วมันมีที่เติมที่อื่นอีกไหมล่ะเนี่ย” โอ๊ตกล่าวบ่นออกมาในทันที เขาไม่เคยเติมเงินกับที่อื่นเลย และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าจะเติมเงินมือถือยังไงถ้าไม่ผ่านเจ๊หมึก แต่ในขณะที่เขากำลังบ่นอยู่นั้นเอง ข้อความของปิงปิงก็ส่งมาเพิ่มแล้วอีกอันหนึ่ง“ไอ้บ้าเอ้ย.. เธอจะพิมพ์เร็วไปไหนล่ะเนี่ย เอาไงดีเรา หรือว่าจะชิงไม่ตอบไปเลยดี..” โอ๊ตบ่นถึงเรื่องมือสายฟ้าของปิงปิงที่พิมพ์เร็วราวกับเป็นเทพเจ้าแห่งคีย์บอร์ด เขาก็ไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์รุ่นใหม่นั้นมันพิมพ์สะดวกกว่า และเขาก็กำลังกังวลว่าจะทำยังไงกับเหตุการณ์นี้ดี.. ..ทางด้านของปิงปิง..“ทำไมเขาอ่านแต่ไม่ตอบกันล่ะ.. หรือว่าเขาจะนอนไปแล้ว ไม่สิ! มือถือของโอ๊ตเป็นรุ่นเก่า เขาอาจจะต้องใช้เวลาในการพิมพ์...”ปิงปิงวิเคราะห์เหตุการณ์เป็นขั้นเป็นตอนอย่างมีเหตุผล ในขณะที่เธอรอข้อความของโอ๊ตอยู่บนเตียงนอน เธอก็กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างรอคอย แต่ก็ไม่มีสัญญาตตอบรับอะไรกลับมา เธอจึงลองส่งข้อความไปอีกรอบหนึ่ง มันก็เหมือนเดิมคือเขาเปิดอ่านข้อความ แต่ไม่ตอบกลับมา และมันก็ทำให้เธอร้อนใจเอามากๆ“หรือว่าเขาจะลื่นพื้นห้องน้ำหรือเปล่า แล้วเขาก็กำลังส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมา..”ปิงปิงนั้นรู้ดีว่าโอ๊ตไม่ชอบให้บอดี้การ์ดมาใกล้ตัว ด้วยเหตุผลประกอบหลายอย่าง และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะแสดงผลว่าเขาได้อ่านข้อความแล้วโดยที่เขายังไม่ได้กดอ่าน ดังนั้นมันหมายความว่าโอ๊ตสามารถกดอ่านได้ แต่อาจจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เขาตอบกลับไม่ได้ และด้วยความเป็นห่วงนั้นเธอก็จึงกดโทรไปหาโอ๊ตในทันที เพราะบางทีเขาอาจจะต้องการความช่วยเหลืออยู่ก็เป็นไปได้“สวัสดีครับปิงปิง..” หลังจากรอสายได้ไม่ถึงสองวินาที โอ๊ตก็กดรับสายในทันที และมันยิ่งทำให้เธอแปลกใจเอามากๆ หรือว่าบางทีเขาอาจจะไม่อยากคุยกับเธอก็เป็นไปได้ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะกล่าวถามตามที่เธอสงสัยออกไปก่อน“ปิงปิงเห็นว่าโอ๊ตอ่านข้อความของปิงปิงแล้ว แต่ว่าโอ๊ตไม่ตอบกลับ ก็เลยเป็นห่วง กลัวว่าร่างกายโอ๊ตอาจจะยังไม่เต็มร้อยลื่นหกล้มในห้องน้ำอะไรอย่างนั้นน่ะค่ะ.. ว่าแต่โอ๊ตไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ..” ปิงปิงกล่าวถาม และโอ๊ตก็ต้องมึนงง เพราะเขาไม่รู้ว่าโทรศัพท์รุ่นใหม่มันแจ้งเตือนว่าเขาอ่านข้อความไปแล้วด้วย ข้ออ้างที่เตรียมเอาไว้สารพัดก็คงจำเป็นต้องถูกยกเลิกไป ก่อนที่เขาจะเลือกตอบตามความเป็นจริงไป“คือว่า.. ตังค์มือถือของโอ๊ตหมดน่ะครับ ข้อความสุดท้ายมันก็ยังส่งได้แค่ครึ่งเดียวเอง...แฮ่ๆ” โอ๊ตกล่าว และมันก็ทำให้ปิงปิงถึงกับอึ้งออกมาเลยทีเดียว ก่อนที่เธอจะหัวเราะผ่านทางโทรศัพท์อย่างไม่เกรงใจโอ๊ต ซึ่งโอ๊ตก็ได้แต่เกาหัวอย่างเขินๆเท่านั้น“อย่าหัวเราะกันขนาดนั้นสิครับ.. จริงๆโอ๊ตว่าจะเติมอยู่เหมือนกัน แต่โอ๊ตก็ไม่รู้ว่าร้านไหนแถวนี้รับเติมเงินบ้างน่ะครับ.. แฮ่ๆ” และแล้วโอ๊ตก็ได้ปล่อยไก่ไปอีกตัวหนึ่งทันที ปิงปิงที่ได้ยินก็ยิ่งหัวเราะเข้าไปใหญ่ เธอไม่คิดเลยว่าระดับคุณชายตระกูลใหญ่จะยังใช้ระบบเติมเงินอยู่ อีกอย่างเขาไม่รู้วิธีเติมเงินวิธีอื่น นอกจากไปเติมที่ร้านขายของชำ ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นเรื่องตลกที่สุดเท่าที่เธอได้ยินมาเลยในวันนี้..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 88

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 88

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้