ตอนที่ยี่สิบเก้า Embrace the suck 4
สิ่งที่แตกต่างไปคือในโลกของเกมส์เราอาจจะ
Micromanage
จัดการเื่ยิบย่อย
ในการออกคำสั่งทุกอย่างต่อทุกคนในปาร์ตี้ของเรา
แต่ในโลกความเป็จริงที่ต่อสู้จริงนั้นแค่จะเคลื่อนไหวตัวเราไปในที่ที่้าหรือทำเื่บางอย่างที่เรา้าก็เป็แค่เสี้ยววินาทีแล้ว
ยากที่เราจะทำแบบในเกมส์ที่ออกคำสั่งต่อทุกคนได้ขนาดนั้น
หมายความวว่าผมแทบจะออกคำสั่งทันทีต่อลุกบอลของผมและฝากความไว้วางใจว่าจะทำตามคำสั่งที่ผม้าได้
ซึ่งผมตอนนี้ทำเื่ที่สำคัญที่สุดของกาตต่อสู้นี้คือการเอาตัวของผมหลบไปจากทิศทางของการโจมตีด้วยท่า
Splash
สแปลช
คลื่นจู่โจมที่เกิดจากการพลิกตัวของมันมาจากหนองน้ำ
มันเรียกว่าเป็แค่ท่าพื้นฐานดูงี่เง่ามากๆเพราะท่าที่พลังโจมตีรน้อยแต่กินพื้นที่ทั่วฉากไม่ว่าที่ไหนก็มีแต่ทว่า
ปึ้ง กึ้ง
ผมหูลั่นดังกึงจากการที่ลุกบอลบาเรียของผมพลังลดลงไปเล็กน้อยเนื่องจากผมอัพค่าพลังป้องกันมาจนเท่าที่จะเป็ไปได้แล้ว
แต่ร่างกายของผมยังไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร
ทำให้ผมััได้ถึงว่าการโจมตีของศัตรูในการต่อสู้จริงนั้นไม่ได้หมายถึงการที่พลังเราลดลงไปนิดหน่อย
แต่เจอกับท่าที่งี่เง่า ที่โจมตีทั้งฉากแม้พลังจะโจมตีเล็กน้อยก็ส่งผลต่อจิตใจเราได้มากกว่าที่คิดเพราะมันทำให้เราเจ็บจริง
หากมองในแง่หนึ่งการที่เราเล่นเกมส์และไม่ได้ใส่ใจมากมายต่อพลังชีวิตจนกว่าพลังชีวิตเราจะเหลือ0 นั้นทำให้เรากลายเป็คนปานพระเอกโชวเน็น
ที่สามารถสู้ได้จนตราบลมหายใจสุดท้ายโดยไม่คิดหนี
แต่ขนาดผมที่เพิ่มพลังป้องกันมามากที่สุดเท่าที่เป็ไปได้
ก็ยังเจอกระบวนท่า Splash สแปลชที่ไม่สามารถหลบได้
ยังทำให้หูอื้อไปเช่นนี้
ทำให้ผมเริ่มทำความเข้าใจว่าการต่อสู้จริงด้วยพลังพิเศษมีรายละเอียดมากวก่าที่เรามองผ่านหน้าจอมากนัก
แต่หลังจากผ่านท่าสแปลชไป
มันมาจากหนองน้ำนั้นขดตัวราวกับจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
แต่
โครม โครม โครมโครม
วัตถุโลหะหลายสิบชิ้นนั้นตกใส่มันมาจากหนองน้ำอย่างไม่หยุดยั้ง
โกงมาโกงกลับ ยุติธรรมดี
เมื่อมันมาจากหนองน้ำใช้ท่าที่ไม่สามารถหลบได้ใส่ผม
ผมก็ใช้ท่าที่ไม่สามารถหลบได้ใส่ต่อมันคืนเช่นกัน
31K
