Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบเก้า เมืองนี้คือเมืองของคุณชายพาราณจี!!!

Multigeneration wealth การที่สะสมทรัพย์สินหลายชั่วรุ่นตามคติของประเทศจีนในเรื่องของ

”บารมีบรรพชนเผื่อแผ่สามชั่วรุ่น”

“ไม่มีใครรวยได้เกินสามชั่วรุ่น”

นั้นเป็นเรื่องโกหกพกลม

คนที่ยังรวยก็ยังรวยหากพวกเขาเปลี่ยนทรัพย์สินและมีนโยบายในการให้ทรัพย์สินของพวกเขาสืบทอดไปยังลูกหลานได้และจะยังมีมากขึ้นเรื่อยๆขอเพียงไม่บริหารเฮงซวยเกินไป

“ทำไมเอ็งเรียนตั้งสูงเอาตัวรอดไม่ได้ยากจนอยู่อย่างนี้?”

คือคำถามที่ดีมากและควรจะถามกันบ่อยๆ

ว่าคนรุ่นใหม่นั้นที่จบการศึกษาปริญญาตรีมหาบัณฑิต ดุษฎีบัณฑิตนั้นเป็นคนโง่เขลากว่าปู่ยาตาทวดของเราหรือ?

“เอ็งเก่งความรู้สูงนัก ทำไมเอ็งไม่รวย”

“ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด”

ก็เป็นคำถามที่ดี

แนวคิดว่า

ปู่ทวดของเรามีที่พันไร่

ปู่ของเรามีที่ร้อยไร่

พ่อของเราที่สิบไร่

และถึงรุ่นเรามีที่หนึ่งไร่พร้อมกับหนี้สามล้านในธนาคาร

และเราโดนไล่ออกจากที่ที่เราอุตส่าห์ปรับปุรงใช้เกษตรกรรมแบบสมัยใหม่ในที่นาที่เรา”ยืม”มารดาของเรามา

พอปรับปรุงที่เสร็จ

มารดาของเราก็ไล่เราออกจากที่ดินบอกว่าที่นั้นไม่ใช่ของเรา

และมอบที่ให้พี่ชายลูกรักของแม่

จนเราไม่เหลืออะไรติดตัวนอกจากความรู้ที่มี

และมาถามว่า

ทำไมเราไม่รวย?

เราโง่กว่าปู่ยาตาทวดของเราหรือ?

หรือคำกล่าวเรื่อง

“ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด”

เป็นเรื่องจริง

ว่าหากเราไม่ได้เปรียบคนด้านความรู้อย่างโลกอิเซไคหรือชาวสวนแม่ลูกสาม

ความรู้ของเรานั้นไร้ค่ามากๆ เมื่อมีคนไม่ต่ำกว่าสองแสนคนเช่นกันที่มีความรู้เช่นเดียวกับเราและอาจจะเก่งกว่าในด้านความรู้เฉพาะทาง

ระบบของทุนนิยมมักจะมีภาพว่า accumulation of wealth สะสมความร่ำรวยความมั่งคั่งบอกว่าเปลี่ยนคนเป็นคนโลภ

แต่ที่แท้จริงไม่ใช่เลย

คนที่สะสมความมั่งคั่งได้ต้องสามารถมีเงินให้เหลือจนสามารถสะสมความมั่งคั่งได้ก่อน

และคิดว่าคนที่ได้ที่หนึ่งไร่มาเพราะหนี้สามล้านจะสามารถทำให้รวยกว่า

พ่อของเราที่มีที่สิบไร่

ปู่ของเราที่มีที่ร้อยไร่

ปู่ทวดของเราที่มีที่พันไร่ได้หรือเปล่า?

เราโง่กว่าพ่อ ปู่และปู่ทวดของเราใช่ไหม?

ถึงสร้างสมบัติได้ไม่เท่าพวกเขาทั้งที่พยายามอย่างเต็มที่โดยไม่โดนจับเข้าคุกไปก่อนแล้วขนาดนี้?

เราคงโง่กว่าพ่อ ปู่และปู่ทวดของเราจริงๆถึงไม่รวยเท่าพวกเขา

ตามตำนานของเรื่องราวสมัยราชวงศ์ฮั่น

มีเรื่องราวของการตัดทอนอำนาจของอ๋องหัวเมืองที่ของแคว้น

ได้มีการคิดค้น “กฎหมายแผ่พระคุณ”ให้ลูกชายของอ๋องแบ่งเขตแดนของอ๋องได้

พอผ่านไปหลายชั่วรุ่นจากอ๋องที่ครองแว่นแคว้นหนึ่งอาจจะเหลือแค่อำเภอเล็กๆอำเภอเดียว

กฎหมายมรดกปัจจุบัน จึงเป็นเรื่องของการใช้”กฎหมายแผ่พระคุณ”ในสเกลระดับของทั้งสังคมนั่นเอง

สนับสนุน”ครอบครัวนิวเคลียร์”

จนทุกคนกลายเป็นอะตอมไร้รากฐานไปในที่สุด

มีแต่คนรวยระดับ Mega Rich รวยมหาศาลเท่านั้นที่ยังรักษาครอบครัวขนาดใหญ่ไว้ได้

เพราะ Multigenerationwealth จำต้องอาศัยคนมหาศาลในการช่วยดูแลสมบัติที่มีจำนวนมหาศาล

คนที่ได้ที่หนึ่งไร่ติดจำนองสามล้านจะสามารถแข่งกับคนที่มีเงินสามล้านเป็นขวัญถุงของขวัญแรกเกิดตั้งแต่เกิดมาของนายน้อยตระกูลใหญ่ได้อย่างไรกัน?

“เฮ้ยอย่าพูดอะไรท้อแท้อย่างนั้น เงินเดือนแค่เก็บหมื่นหยวนต่อเดือนปีหนึ่งก็แสนสอง สิบปีก็ล้านสองแสน ร้อยปีก็สิบสองล้าน พันปีก็ร้อยยี่สิบล้านหมื่นปีก็หนึ่งพันสองร้อยล้าน แสนปีก็หนึ่งหมื่นสองพันล้านล้านปีก็หนึ่งแสนสองหมื่นล้าน สิบล้านปีกว่าๆก็จะมีเงินเทียบเท่ากับท่านอ้าวป้าหม่าแล้วแค่นี้เอง”

“โอเคสิบล้านปีกว่าๆใช่ไหมแต่เราได้คำนวณเงินเฟ้อหรือเปล่าว่าผมจะสามารถทำเงินให้ได้เท่าท่านอ้าวป้าหม่าได้ด้วยเวลาสิบล้านปีกว่าๆจริงใช่ไหม?หรือเงินเฟ้อจะทำให้เวลาสิบล้านปีกว่าๆกลายเป็นประมาณ สองร้อยล้านปีในระยะยาวไปแทนหากคำนวณเงินเฟ้อที่ทำให้เงินของเรามีมูลค่าน้อยลงไปด้วยและค่าครองชีพที่เพิ่มขึ้นอีก?”

และคำถามของศีลธรรมที่น่าคิดในหนังของอเมริกัน

ที่เจอเงินสดสองแสนดอลล่าร์อยู่ในซากเครื่องบินที่ตก

สองแสนดอลล่าร์หากทำงานอย่างซื่อสัตย์ใช้เวลาน่าจะประมาณแค่ยี่สิบปี

แต่คนที่เจอเงินก็พร้อมที่จะฆ่ากันได้

เพราะคนเราจะมียี่สิบปีสักเท่าไรกัน?

“ชีวิตห้าสิบปีเทียบกับสรวงสวรรค์แล้วก็เป็นได้เพียงภาพมายา”

บทกลอนที่อ้างว่าโนบุนากะชอบ

คนเราฆ่ากันเพราะเงินสองแสนดอลล่าร์เพราะไม่อยากเสียเวลายี่สิบปีของตนเอง

ชีวิตดั่งภาพมายาฝันจริงๆ

คนที่มีชีวิตอย่างแท้จริงอาจจะเป็นคนรวยอย่างคุณชายพาราณจีเท่านั้นที่สืบทอดสมบัติมายาวนานหลายร้อยปีและรวยขึ้นเรื่อยๆในทุกปี

เสื้อผ้าของทุกคนมาจากบริษัทของคุณชายพาราณจีข้าวที่ทานน้ำที่ดิ่ม ไม่มีสิ่งไหนที่ไม่ใช่ของคุณชายพาราณจี!!!

ดังนั้นมีแต่คุณชายพาราณจีเท่านั้นที่เป็นคนที่มีชีวิตสามารถทำตามที่ใจต้องการ คนอื่นคือคนไร้ชีวิต

ได้พลีชีวิตและเวลาห้าสิบปีของตนเองให้กับเงินไปหมดแล้ว

คุณชายพาราณจีจึงมองไม่เห็นพวกคนที่ขายชีวิตของตนเองชั้นต่ำพวกนี้อยู่ในสายตา

มองว่าพวกเขาโง่เขลา ไร้ค่า

คนฉลาดที่ไหนจะขายเวลาในชีวิตของตนที่มีอยู่อย่างจำกัดไปกับเงินจำนวนเล็กน้อยกัน?

ไม่ยอมเสียเวลาเพื่อคอยให้พวกไร้ค่าเหล่านี้มาทำให้เขาเสียเวลาในการที่รถติดขวางกั้นถนนของเขา

เพราะเวลาของคุณชายพาราณจีที่มีอยู่อย่างจำกัดนั้นมีค่ามากกว่าพวกชั้นต่ำมากมายนัก!!!

สองแสนดอลล่าร์ก็ทำให้พวกชั้นต่ำสละเวลาได้มากกว่ายี่สิบปีฆ่าเพื่อนสนิท ฆ่าคนรักเมื่อถูกล็อตเตอรี่ราคาสิบล้าน

และคนพวกนี้ยังทำให้คุณชายพาราณจีผู้ยิ่งใหญ่ต้องเสียเวลาที่มีค่าอย่างยิ่งไปไม่ยอมหลบคุณชายพาราณจีทำให้คุณชายพาราณจีโมโหโกรธาเป็นอย่างมาก

“พวกชั้นต่ำตายเสียเถอะ”

ฝ่ามือพรหมา

พลังฝ่ามือดุดันราวกับจะปกคลุมอ้าวป้าหม่าและพรรคพวกเอาไว้ทั้งหมด

“เมืองนี้คือเมืองของข้า ข้าบอกให้เจ้าต้องหลบเจ้าก็ต้องหลบ บอกให้เจ้าตายเจ้าก็ต้องตาย!!!”

....

สนับสนุนผู้เขียนได้ที่ช่องทางนี้นะครับ

True Wallet 089-5296248

สงสัยเรื่องอะไรหรืออยากให้ผู้เขียนแต่งตอนพิเศษเรื่องไหนบอกได้ครับผม