คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

บรรยากาศในตลาดแลกเปลี่ยนของศิษย์สายนอกยามบ่ายกำลังคึกคักถึงขีดสุด เสียงตะโกนซื้อขายและเสียงหัวเราะด้วยความยินดีของผู้คนที่ได้รับการรักษา ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณราวกับงานเทศกาลเฉลิมฉลอง

ที่ใจกลางของความพลุกพล่านนั้น... จางเว่ย กำลังนั่งยิ้มแก้มปริ มืออวบอูมของมันกอบโกยศิลาปราณใส่ถุงผ้าอย่างรวดเร็ว กองขวดแก้วบรรจุ "น้ำทิพย์หวนคืน" ที่วางเรียงรายลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วราวกับน้ำระเหย

"ขอบคุณสวรรค์... ขอบคุณท่านพี่เย่..." จางเว่ยพึมพำกับตัวเองด้วยความปิติ "ชีวิตนี้ข้าไม่เคยจับเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!"

ความหวังที่จะลืมตาอ้าปากได้เริ่มฉายชัดในใจของเจ้าอ้วนจอมกะล่อน มันวาดฝันถึงอนาคตที่รุ่งโรจน์...

แต่ทว่า... ความสุขมักผ่านไปไวเหมือนสายลมฤดูร้อน

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและพร้อมเพรียงดังแทรกเสียงจอแจขึ้นมา... มันมิใช่เสียงเดินของลูกค้า แต่เป็นเสียงย่ำเท้าของกองทหารที่สวมใส่รองเท้าบูทเหล็ก!

ฝูงชนที่กำลังมุงซื้อยาต่างพากันชะงักและหันไปมองทางต้นเสียง

ที่ทางเข้าตลาด... กลุ่มคนในชุดคลุมสีดำสนิทห้าคนกำลังเดินก้าวเข้ามา รังสี อำมหิต ที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขาทำให้บรรยากาศที่เคยร้อนอบอ้าวพลัน หนาวเหน็บ ลงจับขั้วหัวใจ

ใบหน้าของพวกเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กสีดำด้าน ไร้ลวดลาย ไร้อารมณ์ มีเพียงดวงตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาดุจเครื่องจักรสังหารที่จ้องมองผ่านช่องหน้ากากออกมา

"หน่วยมือปราบหน้ากากเหล็ก!"

เสียงอุทานด้วยความหวาดผวาดังขึ้น ศิษย์สายนอกต่างพากันถอยกรูดแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าขวางทางมัจจุราชเหล่านี้

ผู้นำกลุ่มคือชายร่างยักษ์ที่สูงกว่าคนทั่วไปหนึ่งช่วงศีรษะ ในมือของมันถือ "แส้หนามเหล็ก" ยาวเหยียดที่ลากครูดไปกับพื้นดินจนเกิดประกายไฟ

"จางหลง" หัวหน้าหน่วยปราบปรามพิเศษ... สุนัขรับใช้ที่ดุร้ายที่สุดของหอคุมกฎ

จางเว่ยหน้าซีดเผือด มือที่กำถุงเงิน สั่นเครือ มันรู้ดีว่าคนพวกนี้มาเพื่ออะไร

"พังมันให้หมด!"

จางหลงตะโกนสั่งเสียงกึกก้อง โดยไม่มีการเจรจาหรือแจ้งข้อหาใดๆ

"รับทราบ!"

สมุนหน้ากากเหล็กทั้งสี่พุ่งทะยานเข้าใส่แผงขายยาของจางเว่ยราวกับหมาป่ากระโจนใส่ฝูงแกะ!

โครม!

โต๊ะไม้เก่าๆ ถูกถีบจนล้มคว่ำ ขวดแก้วบรรจุน้ำทิพย์หวนคืนนับร้อยขวดร่วงกราวลงสู่พื้น

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

เสียงแก้วแตกดังระงมบาดหู! เศษแก้วกระจายว่อน ของเหลวสีเขียวมรกตไหลเจิ่งนองไปทั่วพื้นดินที่สกปรกโสโครก กลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรลอยฟุ้งขึ้นมาผสมกับกลิ่นฝุ่นดิน... เป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก

"อย่านะ! ยาของข้า!"

จางเว่ยร้องเสียงหลง พยายามจะพุ่งเข้าไปปกป้องสินค้า แต่กลับถูกจางหลงตวัดแส้หนามเข้าใส่!

ขวับ!

"โอ๊ย!" จางเว่ยกระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่ปลายแส้ก็ยังเฉี่ยวแขนเสื้อจนขาดวิ่น เลือดซิบซึมออกมา

จางหลงเดินย่ำเท้าหนักๆ เข้ามา เหยียบลงบนเศษแก้วและน้ำยาที่นองพื้น รองเท้าเหล็กของมันบดขยี้ความหวังของคนจนจนแหลกละเอียดจมดิน

"ของเถื่อน... ยาพิษ... ขยะ..."

จางหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษขวดแก้ว "ใครอนุญาตให้พวกเจ้าเอาขยะพรรค์นี้มาหลอกขายในสำนัก?"

"จะ... เจ้าหน้าที่... ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด..."

จางเว่ยพยายามตะเกียกตะกายถอยหนี แต่ทว่ารองเท้าบูทเหล็กอันหนักอึ้งของจางหลงกลับกระทืบลงมาที่แผ่นหลังของมันอย่างแรง

อั่ก!

ร่างอ้วนท้วนถูกกดแนบไปกับพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเศษแก้วและน้ำยามรกต

"ไม่ได้ทำผิด?" จางหลงหัวเราะเสียงต่ำ มันนั่งยองๆ ลงมา มือข้างหนึ่งกระชากเส้นผมของจางเว่ยให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา

"ขายยาพิษปลอมแปลง... หลอกลวงศิษย์ร่วมสำนัก... บอกข้ามา... ใครเป็นคนปรุงยาพวกนี้? ใครคือคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังเจ้า?"

"ข้า... ข้า..."

จางเว่ยปากคอสั่น มันอยากจะตะโกนชื่อ "เย่เฉิน" ออกไปเพื่อแลกกับการไว้ชีวิต

แต่ทว่า... ภาพใบหน้าของเย่เฉินที่ให้เกียรติมันในฐานะ "หุ้นส่วน" ผุดขึ้นมาในหัว

'ข้าไม่อยากเป็นขยะอีกแล้ว... ข้าไม่อยากกลับไปอยู่ในรูหนูอีกแล้ว!'

"ว่ายังไง! จะบอกหรือไม่บอก!"

จางเว่ยสูดลมหายใจลึก... แววตาที่เคยขลาดกลัวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว มันรวบรวมน้ำลายผสมเลือดในปาก...

ถุย!

น้ำลายสีกุหลาบพุ่งเข้าใส่หน้ากากเหล็กของจางหลงเต็มๆ!

"ข้า... ไม่รู้!" จางเว่ยตะโกนใส่หน้ามัจจุราช "ยานี้ข้าเก็บได้! ไม่มีใครบงการข้าทั้งนั้น! อยากจะฆ่าก็ฆ่าเลย ไอ้พวกหมาล่าเนื้อ!"

ความเงียบเข้าปกคลุมตลาดมืดชั่วขณะ...

จางหลงค่อยๆ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายออกจากหน้ากาก รังสี อำมหิต ที่แผ่ออกมาจากร่างของมันพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด

"ดี... ดีมาก... ในเมื่อเจ้าอยากตายเพื่อรักษาความลับ... ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! ข้าจะเฆี่ยนเจ้าให้เนื้อหลุดออกมาทีละชิ้น!"

"ตายซะ!"

จางหลงง้างแขนขวาขึ้นจนสุดเหยียด ก่อนจะตวัด "แส้หนามเหล็ก" ลงมาด้วยความเร็วที่มองตามแทบไม่ทัน! ปลายแส้ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมพุ่งแหวกอากาศ หมายจะฉีกกระชากใบหน้าและศีรษะของจางเว่ยให้แหลกเหลว!

จางเว่ยหลับตาปี๋ ร่างกายแข็งทื่อยอมรับชะตากรรม...

หมับ!

เสียงปะทะดังทึบหนักหน่วง... ทว่ากลับมิใช่เสียงของโลหะที่กระทบเนื้อหนัง หรือเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เบื้องหน้าของมัน... มีแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ดุจกำแพงเหล็ก

มือขวาของบุรุษผู้นั้น... ยื่นออกไปรับแส้หนามเหล็กเอาไว้กลางอากาศ!

เขากำรอบตัวหนามอันแหลมคมแน่น... แน่นจนหนามเหล็กเหล่านั้นเจาะทะลุผิวหนังลึกลงไปในเนื้อ เลือดสีแดงสดไหลโกรกออกมาจากร่องนิ้ว หยดลงสู่พื้นดินเป็นดวงๆ

แต่ทว่า... มือข้างนั้นกลับนิ่งสนิท

"ทะ... ท่าน..." จางเว่ยเอ่ยเสียง สั่นเครือ

บุรุษผู้นั้นหันมามองมันเพียงหางตา ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉย เยียบเย็น

"ทำได้ดีมาก เจ้าอ้วน..."

เย่เฉิน เอ่ยสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับจางหลง

"แก... แกเป็นใคร!" จางหลงตวาดถามเสียงหลง

"หมาของหอคุมกฎ..." เย่เฉินแสยะยิ้มอำมหิต "ชอบไล่กัดชาวบ้านไปทั่วแบบนี้... เจ้าของคงลืมฉีดยากันบ้าให้สินะ"

"เย่เฉิน!" จางหลงจำได้แล้ว "เจ้ากล้าขัดขวางเจ้าหน้าที่รึ! โทษฐานสมรู้ร่วมคิดกับคนขายยาพิษ... เจ้าอยากตายมากสินะ!"

"ยาพิษ?"

เย่เฉินเลิกคิ้วสูง เขาก้มลงมองเลือดที่ไหลอาบมือตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองจางหลงด้วยแววตาท้าทาย

"ถ้าเจ้ามั่นใจนักว่านี่คือยาพิษ..." เย่เฉินกระชากแส้ในมืออย่างแรงจนร่างยักษ์ของจางหลงเซถลาเข้ามาหา "งั้นเรามาพิสูจน์กันให้เห็นคาตาเดี๋ยวนี้เลยดีไหม?"

กร๊อบ!

เย่เฉินออกแรงบีบมือขวา... แส้หนามเหล็กกล้าที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งทนทาน พลันส่งเสียงลั่นเปรี้ยะ ก่อนจะแหลกละเอียดคามือของเขาราวกับเป็นเพียงกิ่งไม้แห้ง!

เศษเหล็กและหนามแหลมร่วงกราวลงสู่พื้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

"เจ้าทำลายหลักฐาน!" จางหลงชี้หน้าเย่เฉิน "ยาน้ำสีเขียวนั่น... มันกัดกร่อนพื้นดินจนเป็นฟอง! หากคนทาเข้าไป เนื้อหนังมิต้องเน่าเปื่อยไปถึงกระดูกรึ!"

เย่เฉินไม่โต้เถียงด้วยวาจา

เขาก้มตัวลง... มือซ้ายควานหยิบเศษขวดแก้วชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้น... ก้นขวดที่แตกหักนั้นยังคงมีของเหลวสีเขียวมรกตข้นคลั่กหลงเหลืออยู่ก้นแก้วประมาณครึ่งอึก

"เจ้าบอกว่านี่คือยาพิษกัดกร่อนสินะ?"

เย่เฉินเอ่ยถามเสียงเรียบ พร้อมกับยกเศษขวดแก้วขึ้นมา

"งั้นก็จงเบิกตาดูให้ดี... ว่าพิษของข้า มันทำงานอย่างไร"

ทันใดนั้น เย่เฉินก็เทน้ำยาสีเขียวมรกตทั้งหมด ราดรดลงบน "ฝ่ามือขวา" ของตนเอง!

ฝ่ามือนั้น... คือข้างที่เพิ่งรับแส้หนามเหล็กมาหมาดๆ หนามแหลมคมได้เจาะทะลุผิวหนังจนเหวอะหวะเป็นรูพรุน เลือดสีแดงสดกำลังไหลโกรกออกมา

"เฮ้ย! เขาทำบ้าอะไรน่ะ!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงม

ฟู่...

ทันทีที่น้ำยาสัมผัสกับเลือดและเนื้อเยื่อที่ฉีกขาด เสียงดังฉ่าคล้ายน้ำราดลงบนถ่านร้อนก็ดังขึ้น ฟองสีขาวฟูฟ่องผุดขึ้นมาปกคลุมบาดแผลจนมิด

เย่เฉินขบกรามแน่น ความรู้สึก "แสบร้อน" อย่างรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วฝ่ามือ ราวกับถูกไฟลวกซ้ำลงไปบนแผลสด! นี่คือข้อเสียของยาที่ทำจากกากยา... มันดิบเถื่อนและเจ็บปวด

"หนึ่ง..." เย่เฉินเริ่มนับถอยหลัง

ฟองสีขาวเริ่มยุบตัวลง... เผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงสดที่กำลัง "งอกขยาย" ออกมาเชื่อมต่อกันด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น!

"สอง..."

เลือดที่เคยไหลทะลักหยุดสนิท! ผิวหนังใหม่เริ่มสร้างตัวขึ้นมาปิดทับเนื้อเยื่อที่สมานกัน

"สาม..."

เย่เฉินสะบัดมือเบาๆ คราบเลือดและฟองสีขาวหลุดออกไป... เผยให้เห็นฝ่ามือที่แผลปิดสนิท!

แต่ทว่า... มันไม่ได้เรียบเนียนสวยงามเหมือนยาวิเศษราคาแพง บนฝ่ามือของเขายังคงหลงเหลือ "รอยแผลเป็นนูนหนา" สีแดงคล้ำที่ดูน่ากลัว และผิวหนังรอบข้างยังมีรอยไหม้จางๆ จากฤทธิ์ยาที่รุนแรง

แต่มัน "หาย" แล้ว! แผลทะลุถึงกระดูก สมานกันจนใช้งานได้ในสามลมหายใจ!

"นี่คือยาพิษงั้นรึ?"

เย่เฉินชูมือที่มีแผลเป็นขึ้นฟ้า ประกาศก้อง

"ยานี้... ข้าปรุงขึ้นมาเพื่อช่วยชีวิตคนเจ็บ ในราคาที่ทุกคนเอื้อมถึง! มันอาจจะแสบ! มันอาจจะทิ้งแผลเป็น! แต่มันรักษาชีวิตพวกเจ้าได้!"

"แต่พวกมัน..." เย่เฉินชี้หน้าจางหลง "กลับใส่ร้ายว่าเป็นยาพิษ และทำลายมันทิ้งเพียงเพราะมันขายดีกว่ายาของหอโอสถ! พวกมันไม่ได้ห่วงใยชีวิตพวกเจ้า... พวกมันแค่ห่วง 'กระเป๋าเงิน' ของพวกมันเอง!"

คำพูดของเย่เฉินเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจของศิษย์สายนอกทุกคน

ความกลัวเริ่มจางหายไป... แทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่ลุกโชนดุจไฟป่า!

"พวกมันทำลายยาของพวกเรา!"

"พวกมันกะจะให้พวกเราตาย!"

ปึก!

ก้อนหินก้อนแรกถูกขว้างออกมาจากฝูงชน กระแทกเข้าที่หน้ากากเหล็กของลูกสมุนคนหนึ่งจนหน้าหงาย

นั่นคือสัญญาณเปิดฉาก...

"ออกไป! ไอ้พวกหน้ากากเหล็ก!"

"ไสหัวไปให้พ้น!"

ฝนก้อนหิน รองเท้าเก่าๆ เศษผักเน่า ถูกระดมปาเข้าใส่กลุ่มมือปราบราวกับพายุลูกเห็บ! ศิษย์สายนอกนับพันคนเริ่มขยับวงล้อมเข้ามา "บีบอัด" ด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

"ถอยไป! พวกสวะ!" จางหลงตวาดลั่น แต่เสียงของมันถูกกลบด้วยเสียงคำรามของมวลชน

จางหลงกัดฟันกรอด ภายใต้หน้ากากเหล็กนั้น เหงื่อกาฬไหลพราก มันประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว...

'คนเยอะเกินไป... และพวกมันกำลังบ้าคลั่ง' จางหลงคิดในใจด้วยความหวาดหวั่น 'ถ้าข้าลงมือฆ่าพวกมันตอนนี้ เรื่องจะบานปลายจนคุมไม่อยู่... สำนักจะสอบสวน และข้าจะกลายเป็นแพะรับบาปในข้อหาก่อการจลาจล!'

ในเกมการเมือง... การสังหารหมู่ศิษย์สายนอกกลางแจ้งคือการฆ่าตัวตายทางตำแหน่ง

"เย่เฉิน... ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

จางหลงชี้หน้าเย่เฉินด้วยมือที่สั่นเทา "วันนี้เจ้าอาจจะชนะด้วยกฎหมู่... แต่เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่! หอคุมกฎจะกลับมาคิดบัญชีกับเจ้า!"

"ถอย!"

จางหลงตะโกนสั่งลูกน้อง พวกมันจำใจต้องใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามศีรษะฝูงชน วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากตลาด ท่ามกลางเสียงโห่ไล่

เมื่อศัตรูจากไป... เย่เฉินหันกลับไปพยุงจางเว่ยขึ้นมา

"เจ้าทำได้ดีมาก... จางเว่ย"

เย่เฉินหันกลับไปเผชิญหน้ากับฝูงชนที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเทิดทูน

"พี่น้องทั้งหลาย! วันนี้ร้านปิดแล้ว! ยาของเราถูกพวกมันทำลายจนหมด!"

เสียงถอนหายใจดังระงม

"แต่จงฟังข้า!" เย่เฉินชูกำปั้นที่มีรอยแผลเป็นขึ้นฟ้า "พรุ่งนี้... ข้าสัญญาว่าจะมี 'น้ำทิพย์หวนคืน' มาขายมากกว่าเดิม! และราคาจะถูกลงกว่าเดิม!"

"เย่เฉิน! เย่เฉิน! เย่เฉิน!"

เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาดังกึกก้อง เย่เฉินมองฝ่าฝูงชนออกไป... สายตาคมกริบพุ่งตรงไปยังทิศทางของยอดเขาโอสถ

"เฉินมู่... เจ้าคิดจะใช้กฎมาเล่นงานข้า... แต่เจ้าคงลืมไปว่า 'มวลชน' คือกฎที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้า"

"และตอนนี้... กองทัพของข้าพร้อมแล้ว"

[จบตอนที่ 48]