ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินเก็บสร้อยกระดูกที่มอบให้เยว่ฉาน กลับมาคล้องคอเขาไว้ดั้งเดิม ก่อนใช้นิ้วมือลูบคลำสร้อยกระดูกด้วยความอ่อนโยน มันเหมือนเป็นตัวแทนเพียงหนึ่งของนางที่ตอนนี้ อี้เฉิน หลงเหลืออยู่  ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่งเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด ราวคนเสียสติสัมปชัญญะไป เขาไม่อยากสูญเสียคนใกล้ตัวไปอีกแล้ว ตะโกนก้องออกมาราวคนบ้า "พวกเจ้า หนีออกไปจากที่นี่เสีย"

เหล่าอนุชนที่เหลือรอดไม่ถึง 50คน เมื่อได้ยินเสียงของอี้เฉิน ดวงตาเริ่มกลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง หวังพึ่งปาฏิหาริย์จากอี้เฉิน มองมาที่อี้เฉินด้วยความคาดหวังอยากจะมีชีวิตรอดกลับไปให้ได้

ซีเผิง กงหนาน ซีเยว่ หริ่นหลัน ต่างรู้ดีอี้เฉินคงเจ็บปวดไม่น้อย หมายมั่นอยากจะเข้าไปยืนเคียงข้างเขาไกล้ๆ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ในเวลานี้

พวกต่างดินแดนที่อยู่รอบๆ ราวๆ 500คน ต่างพากันหัวเราะเยาะ กับคำพูดของอี้เฉิน "เจ้าเพียงคนเดียวจะทำอะไรได้ อย่างไรพวกเจ้าทุกคนต้องถูกกลบฝังที่นี่"

"ข้าว่ามันเสียสติไปแล้วเป็นแน่ ไม่เห็นหรือพวกเรามีจอมยุทธ ขั้นพลัง เทวะ อยู่ถึง4คน ต่อให้มันมีปีกก็ไม่สามารถรอดพ้นกลับไปได้"

แต่ทันใดผู้บัญชาการ เทียนจือซาน เซียวซาน หลินหยุน หยางมี่ ก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ มีเพียงพวกเขาเหล่าจอมยุทธขั้นพลัง เทวะ เท่านั้นที่รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติจากตัวของอี้เฉิน เหมือนมีแรงกดดันบางอย่างส่งมาถึงตัวพวกเขา

ในเสี้ยววิ อี้เฉินล้วงมือเข้าไปภายในหัวสมองของเขา มือนั้นอาบย้อมไปด้วยอักขระเต็มแขนส่องแสงสีทองสลับกับสีดำทมิฬ ล้วงเข้าไปภายในทะเลความรู้ของเขาอย่างบ้าคลั่ง บีบบังคับเอาหน้ากากผลึกสีขาวออกมาจากทะเลความรู้ของอี้เฉิน

เมี่ยนจือที่อยู่ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉิน บ้าคลั่งเป็นอย่างมาก "เจ้าๆ หยุดเดียวนี้ ข้าไม่อนุญาต ให้ใช้พลังของข้า" นางดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง หมายมั่นไม่ให้อี้เฉินช่วงชิงพลังของนางออกไปใช้ นางรู้ดีตอนนี้อี้เฉินบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก เขาคงคิดช่วงชิงพลังของนางออกไปใช้เป็นแน่ นางพยายามขวางกั้น อี้เฉินสุดกำลังแต่ก็ไม่อาจต้านทานอี้เฉินในยามนี้ได้ อี้เฉินตอนนี้เหมือนอสูรคลั่งไม่มีแม้ความเห็นใจ ตัวนางถอยกระเด็นออกไปหลายก้าว กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ภายในทะเลความรู้ในหัวสมองของอี้เฉิน ร้องคำรามออกมาอย่างแค้นเคืองในตัวอี้เฉิน

"เจ้า เจ้า"

อี้เฉินไม่แม้จะสนใจอาการบาดเจ็บของเมี่ยนจือแม้แต่น้อย จนร่างปราณจิตของเมี่ยนจือบาดเจ็บอย่างหนัก ดึงดันที่จะช่วงชิงหน้ากากของเมี่ยนจือ ออกมาใช้

ทันทีที่อี้เฉินหยิบหน้ากากสีขาวของเมี่ยนจือ ออกมาได้ อี้เฉินไม่รอช้าสวมใส่มันในทันที เสียงอีการ้องออกมาเสียงดังเซ็งแซ่ กายาอี้เฉินมีเสื้อคลุมสีดำทมิฬทำจากขนของอีกาปกคลุมทั้งตัวเหมือนชุดเกาะ ราวกับยมทูต ปราณพลังสีดำทมิฬโพยพุ่งออกมาจาก กายาอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ปราณพลังสีดำท่วมท้นท้องฟ้า อากาศรอบๆ แตกสลาย แรงกดดันแพร่กระจายออกไปทั่วทิศ แม้แต่จิตวิญญาณของเหล่าจอมยุทธที่อยู่ รอบๆ ยังรู้สึกถึงวิญญาณในร่างกำลังจะสั่นไหวเรียกร้องให้ถอยห่างจากที่นี่โดยไว

ฝูงชนที่อยู่รอบๆ ต่างตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง คำรามออกมาก้องด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "นั้นมันคือพลังอะไรกันแน่"

ซีเผิง ขมวดคิ้วมุ่น เขาเคยเห็นปราณพลังแบบนี้ในตัวอี้เฉินมาก่อนเมื่อตอนไปทำภารกิจสำนัก ไม่คิดอี้เฉินจะมีพลังมากขนาดนี้เพียงไม่กี่ลมหายใจพลังของเขา พุ่งขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับเหล่าผู้อาวุโสขั้นพลัง เทวะในพริบตา

อี้เฉินผสานอินในทันใด หมายมั่นส่งพวกเหล่าอนุชนกลับไปยังแคว้นจ้าว ก่อนตะโกนออกมาก้อง "วิชาหมื่นโลก" ปราณพลังสีดำทมิฬแพร่กระจายออกมาทั่วทิศ ก่อรูปเป็นโลกสีดำทมิฬสมจริงเป็นอย่างมากปกคลุมเหล่าอนุชนทั้ง50คนไว้ ก่อนที่อี้เฉินจะวาดมือออกไปในทิศทางแคว้นจ้าว โลกใบใหญ่สีดำทมิฬที่ห่อหุ้มเหล่าอนุชนไว้ หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะพุ่งออกไปกวาดเหล่าศัตรูที่ขวางทางอยู่จนร่างแตกสลายกลายเป็นหมอกเลือดในเสี้ยววิ โลกใบใหญ่สีดำทมิฬรอยหนีออกไปไกล สุดสายตาเขตสู้รบในทันที

ผู้บัญชาการทั้ง4ที่เห็นภาพเบื้องหน้าต่างบ้าคลั่ง คำรามออกมาก้อง "เจ้าๆ ข้าโอหังต่อหน้าพวกข้า4คนงั้นหรือ"

"เจ้าอย่าได้ใจไป พลังของเจ้ามันไม่ใช่ของเจ้าโดยสมบูรณ์ เจ้าจะใช้มันได้ซักกี่ร้อยลมหายใจกันเชียว" แต่พวกเขาเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากลับเหมือนมีพลังข้ามขั้นมาอยู่ระดับเดียวกับพวกเขา พวกเขาต่างคิดเดาอี้เฉินต้องมีของวิเศษอะไรบางอย่างแน่ หมายมั่นช่วงชิงมา

แต่ในทันใดพวกเขาก็ต้องเบิกตากว้างจนรูม่านตาขยายใหญ่ อี้เฉินหายออกไปอย่างฉับพลันราวกับหมอกควันสีดำทมิฬ ขนนกอีกาสีดำปลิวว่อนออกไปทั่ว ก่อนอี้เฉินจะมาอยู่ด้านข้าง หยางมี่ 1ใน4ผู้บัญชาการในทันใด ยกฝ่ามือที่เต็มไปด้วยปราณพลัง กระแทกเข้าใส่ด้านข้างหยางมี่ อย่างจัง

หยางมี่ ยกยิ้ม ระเบิดปราณพลังขั้นเทวะออกมาสร้างชุดเกาะขนาดใหญ่โอบล้อมกายาป้องกันการโจมตี ชุดเกาะสีดำเปล่งแสงพร่างพราวออกมา หมายรับการโจมตีของอี้เฉินไว้ เสียง"ตูม"ดังก้องเมื่อฝ่ามือของอี้เฉินปะทะเข้ามาที่เกาะป้องกันที่ หยางมี่ สร้างขึ้นมันกับนิ่งไม่มีแม้แต่รอยแตกร้าว
ก่อนหยางมี่ จะแสยะยิ้มด้วยความมั่นใจ เตรียมที่จะสังหารอี้เฉิน

แต่อยู่ๆ ภายในชุดเกาะที่เขาสร้างขึ้นกลับมีอีกานับร้อยบินเข้าไปภายในชุดเกาะ เสียงระเบิดจากด้านในชุดเกาะดังกึกก้องมาพร้อมกับเสียงแตกร้าวของบางอย่าง อากาศรอบๆ แตกสลาย เกิดลมกรรโชกอย่างรุนแรง ผู้บัญชาการหยางมี่ ถึงกับร่างแตกดับกลายเป็นหมอกเลือดในทันที ฟ้าดินต่างโศกเศร้าที่เหล่าจอมยุทธขั้นพลัง เทวะตายตก เกิดปรากฏการณ์ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีเลือด ขึ้นมาในทันใด

...
ซีเผิง ซีเอ๋อร์ กงหนาน จางเล่ย จ้าวอี้เทียน ซีเยว่ หริ่นหลัน เสี่ยวชิง และเหล่าจอมยุทธคนอื่นๆ ที่ถูก อี้เฉินส่งออกมายังด้านนอกสนามรบ ต่างกำหมัดแน่น เมื่อเห็นภาพอี้เฉินต่อสู้อยู่ท่ามกลางเหล่าศัตรูเพียงลำพัง รู้สึกถึงความอ่อนด้อยของตัวเองหากพวกเขามีพลังมากกว่านี้ ก็อาจเป็นกำลังให้อี้เฉินได้ไม่มากก็น้อย ก่อนเฝ้าดูอี้เฉินต่อสู้อย่างมีความหวังไม่ยอมกลับไป ถ้าอี้เฉินยังไม่กลับเมืองพวกเขาเองก็จะไม่กลับเช่นกัน
...

เทียนซือซานที่เห็นภาพเบื้องหน้า ถึงกับหน้ามืดทะมึน คำรามออกมาก้องฟ้า" พวกเจ้า อย่าประมาทไอ้เด็กนี่เป็นอันขาด มันถึงกับฆ่าจอมยุทธขั้นพลังเทวะ ได้"

ผู้บัญชาการเซียวซาน ผู้บัญชาการหลินหยุน ถึงกับเดือดดาลไม่คิดว่า ผู้บัญชาการหยางมี่ จะมาตายตกในสงครามของเด็กเล่นเช่นนี้ "เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก เตรียมรับโทสะของพวกเราเหล่าขั้นพลังเทวะได้เลย"

2ผู้บัญชาการ พุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจเกียรติยศและศักดิ์ศรีอีกต่อไป หมายมั่นกลบฝังอี้เฉินลงไป ไม่ให้มีชื่อหลงเหลืออยู่ในประวัติศาสตร์

เสียง"ฆ่า"ดังก้องฟ้า

อากาศด้านหลังอี้เฉินบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ก่อนมือหนึ่งจะยื่นออกมาจากกลางอากาศที่ว่างเปล่า จับคออี้เฉินไว้แน่นยกอี้เฉินรอยเหนือศีรษะ ยกยิ้มขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้บัญชาการเซียวซาน โผล่มาด้านหน้าอี้เฉินอีกคน "เจ้าก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่ จงตายเสีย" ก่อนเขาจะยกกระบี่ในมือฟาดฟันไปที่อี้เฉินที่โดนบีบคออยู่อย่างบ้าคลั่ง ปราณกระบี่จันทร์เสี้ยวเตรียมเข้าเชือดเฉือนร่างอี้เฉิน

อี้เฉินหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง หันดวงตาออกไปมองที่ ผู้บัญชาการเซียวซานในทันใด ร่างของเขาสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงปวดหัวเป็นอย่างมาก ราวกับปราณจิตถูกกดดันให้หลับใหล เมื่อสบตากับดวงตาของอี้เฉิน ตัวเขาถึงกับเซถอยหลังไป2-3ก้าวอย่างไม่รู้ตัว แววตาฉายแววประหลาดใจไม่น้อยกับดวงตาคู่นั้นของอี้เฉิน "นั้นดวงตาอะไรกันแน่"

ไม่ทันสิ้นเสียงพูดเขาก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้างกับภาพเบื้องหน้าที่เห็น

ทันทีที่อี้เฉิน โดนการโจมตีของเขา  เข้าไปร่างของ อี้เฉินกลับกลายเป็น อีกาสีดำนับร้อยตัวบินแตกกระจายออกไปทั่วทิศ  ดวงตาเขาฉายแววหวาดหวั่นในใจไม่น้อย "มันอยู่ไหนกันแน่"

ก่อนเสียง "ฝึบ"จะดังออกมา อากาศด้านข้าง ผู้บัญชาการเซียวซาน บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เงาสีดำทมิฬที่สวมหน้ากากสีขาว มาพร้อมด้วยเสียงอีการ้องเสียงดังเซ็งแซ่ พุ่งทะยานออกมาจากอากาศที่บิดเบี้ยว ยกมือทิ่มแทง เข้าไปใจกลางหน้าอกของผู้บัญชาการเซียวซานในทันที

ผู้บัญชาการเซียวซาน ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาแตกร้าวเป็นใยแมงมุมจวนจะพังทลายเข้าไปทุกที คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าอย่าหวังว่าจะได้ตายดี ข้าขอสาปแช่งเจ้า" ก่อนเขาจะกระอักเลือดออกมาจากปากไม่หยุด ร่างค่อยๆ แตกสลาย กลายเป็นเถ้าธุลี ก่อนเขาจะหายไป มองมาที่อี้เฉินเป็นครั้งสุดท้าย แววตาแฝงด้วยความแค้นเคืองในตัวอี้เฉินไม่น้อย

ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานราวเลือด เกิดปรากฏการณ์ประหลาดในทันใด ฟ้าดินต่างเศร้าโศกเสียใจที่ขั้นพลังเทวะตายตกลงไปอีกหนึ่งราย เหล่าศัตรูต่างพากันหวาดหวั่น ไม่คิดเพียงศัตรูเพียงคนเดียว จะสามารถฆ่าเหล่าผู้บัญชาการของพวกเขาไปได้ถึง2คน

ผู้บัญชาการหลินหยุน ที่บีบคออี้เฉินไว้แน่น ถึงกับหน้ามืดทะมึนไม่คิดอี้เฉินจะหลุดออกไปจากกำมือเขาได้ อี้เฉินตอนนี้เหมือนเป็นเงาไม่สามารถจับต้องได้ เขาเดือดดาลเป็นอย่างมากคำราม ออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าข้าจะ ฆ่าเจ้าให้ทรมานที่สุด จนเจ้าอยากตายมากว่ามีชีวิตอยู่ต่อเป็นแน่"

แม้แต่ ผู้บัญชาการเทียนซือซานที่ดูอยู่ไกลๆ ยังเริ่มหวาดหวั่นไม่คิดอี้เฉินจะสามารถจัดการ พวกเขาไปได้ถึง2คน มองเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าใหม่ ก่อนคิดช่วงชิงของล้ำค่าจากอี้เฉินมาครอบครอง