เซียวหยุนและฉิงยี่ล้วนได้ยินคำด่าทออย่างหยาบคายของสะใภ้คนเล็กทุกคำ แต่เป็เซียวซ่งที่นัดแนะกับพวกเขาและบ่าวในจวนทุกคนไว้ล่วงหน้าแล้วว่าปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจไป แต่ห้ามมีการทำร้ายร่างกายหรือขับไล่บ่าวใช้คนใดออกไปอีก และห้ามมิให้นางเข้าไปใกล้สะใภ้ใหญ่และหลานชายโดยเด็ดขาด
บุตรชายคนเล็กคาดว่าเมื่อคนในสกุลเซียวไม่มีผู้ใดสนใจนาง สามีไม่ร่วมหลับนอนด้วย นางอาละวาดอยู่ได้ไม่นานอีกหน่อยก็คงจะหนีกลับสกุลผิงไปเอง หญิงสาวไม่ได้มีความรักลึกซึ้งกับเซียวซ่งสักนิดเป็เพียงแค่ความหลงใหลในรูปลักษณ์และอยากจะเอาชนะก็เท่านั้น หากนางตัดสินใจหย่าขาดเซียวซ่งก็ไม่คิดว่าจะรั้งตัวเอาไว้ เขาเพียงแค่ทำตามคำขอร้องของผิงเก่อเป็ครั้งสุดท้ายเท่านั้น
……….
สองวันต่อมา
เซียวซ่านกลับมาจวนสกุลเซียวอย่างไร้รอยชีดข่วน และไร้ข้อครหาใดๆ เมื่อน้อมคารวะบิดามารดาทั้งสองแล้ว เขาก็รีบไปหาภรรยาและบุตรชายในทันที
“หลิงเอ๋อร์เหตุใดจึงต้องทรมาณตนเองถึงเพียงนี้ เ้าไม่ต้องคิดมาก ข้าไม่เป็อะไรแล้วมิใช่หรือ” ชายหนุ่มปลอบโยนภรรยาที่ร้องไห้กอดเขาเอาไว้แน่น
“ข้าผิดไปแล้วท่านพี่ ข้าขอโทษ” เผยหลั่นหลิงตำหนิตนเอง
"พักผ่อนให้มาก จากนี้ไปข้าจะดูแลเ้าและอวี้เอ๋อร์ให้ดีเอง เป็ข้าต่างหากที่ละเลยเ้าไป นอนเสียข้าจะไปดูแลบุตรชายเอง
เซียวซ่านอุ้มบุตรชายที่ยามนี้ไม่ได้ร้องไห้งอแงอีกแล้ว เขากินอิ่มนอนหลับโดยมีแม่นมคอยดูแลอย่างใกล้ชิด
“ข้าจะพาอวี้เอ๋อร์ออกไปเดินเล่นเสียหน่อย พวกเ้าอยู่ที่นี่ดูแลฮูหยินให้ดี อีกเดี๋ยวข้าก็กลับมา”
เซียวซ่านอุ้มบุตรชายเอาไว้ในอ้อมกอดโดยไม่อยากจะวางเขาลงแม้แต่เสี้ยวเวลาเดียว เขารู้เื่การเจ็บป่วยของภรรยาและ เื่ของผิงจินเยว่ที่เกือบจะทำร้ายบุตรชายเขาไปมาก่อนหน้านี้แล้ว เวลานี้จึงตัดสินใจเด็ดขาดที่จะคุ้มครองบุตรชายและภรรยารักด้วยตัวเอง
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าคิดจะลาออกจากราชการขอรับ”
เซียวหยุนมองหน้าบุตรชายทีหลานชายที ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“หากยังต้องเผชิญหน้ากับเผยจิ้งอยู่ก็จะทำให้เ้าลำบากใจ พาลให้สะใภ้ใหญ่ต้องคิดมากอีก ลาออกมาเสียก็ดี เวลานี้เรามีสตรีผู้นั้นอยู่ในจวน หากเกิดผิดพลาดอันใดกับหลานชายขึ้นมาข้าก็รับไม่ไหวเช่นกัน”
“เ้าไม่ต้องห่วงหรอกอาซ่าน พวกเรามาจากชนบท ไม่ใช่ไม่เคยใช้ชีวิตเรียบง่ายเสียเมื่อไร เ้าสองคนพี่น้องช่วยกันดูแลกิจการ เก็บหอมรอมริบอีกไม่นานค่อยขยายร้านเพิ่มก็ยังได้ แม่เห็นว่าลาออกเสียก็ดี อย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับแวดวงขุนนางอะไรนี่เสียอีกเลย” ฉิงยี่เข็ดขยาด
“ขอบคุณท่านพ่อท่านแม่ที่สนับสนุนขอรับ แล้วน้องสะใภ้เป็อย่างไรบ้าง ข้ายังไม่ได้พบหน้านางเลย”
“อย่ากล่าวถึงนางเลย วันๆ หากไม่คอยเฝ้าถามหาอาซ่ง ก็ไม่คิดจะก้าวออกจากเรือนไปไหน แม่สามีอย่างข้านางยังไม่คิดจะมาเคารพ เ้าอยู่ให้ห่างนางไว้ ดีไม่ดีนางจะคิดหาทางเข้าหาอาซ่งจากทางเ้าเข้าอีก”
“หมายความว่า..” เซียวซ่านขมวดคิ้วสงสัย พวกเขาเป็สามีภรรยากันเหตุใดจึงต้องคอยทักถามหากันจากผู้อื่น
“อาซ่งไม่ได้เต็มใจรับนางมา ทุกวันนี้ก็ไม่ยอมพบหน้านาง ทำให้เยว่เอ๋อร์อาละวาดมาหลายวันแล้ว ไม่รู้เมื่อใดนางจะหนีออกไปเสียที น้องชายเ้าเป็บุรุษหย่าร้างกับภรรยาเช่นนี้ไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหาภรรยาใหม่ไม่ได้” ฉิงยี่กล่าวอย่างมีอารมณ์
“ท่านแม่ ข้าเห็นเยว่เอ๋อร์มาั้แ่เกิด แท้จริงแล้วนางก็มีส่วนน่าสงสารอยู่ไม่น้อย และหากข้าดูไม่ผิดอาซ่งก็ไม่ใช่จะไม่สนใจนางเลย ไม่เช่นนั้นคงไม่รับนางเข้าจวนมาโดยไม่ต่อต้านเลยสักคำ หากเป็ไปได้พวกเราก็ช่วยกันสั่งสอนนาง คิดเสียว่าเห็นแก่ท่านปู่ใหญ่ และท่านปู่ของเราเถิดขอรับ” เซียวซ่านสีหน้าสลดเมื่อนึกถึงน้องสะใภ้
เขารู้ว่าผิงจินเยว่ขี้อิจฉาและเอาแต่ใจ แต่นางก็ยังเด็กนักทั้งยังถูกปิดกั้นอยู่แต่ในจวน ผิงซีหวงไม่ให้นางออกมาร่ำเรียนหรือคบหาสหายภายนอกโดยง่าย มีแต่ส่งอาจารย์เข้าไปสั่งสอน เด็กสาวจึงไม่รู้จักเข้าสังคม ไม่เคยได้เปรียบเทียบว่าคุณหนูที่ดีเพียบพร้อมเ่าั้เขากระทำตนกันเช่นไร
ทางด้านหญิงสาวในเรือนไผ่เขียว นางดิ้นรนดื้อรั้นเทียวไปขอพบเซียวซ่งวันละสามเวลา แต่ก็ได้รับการปฏิเสธมาโดยตลอด ยามนี้นางโมโหและอาละวาดจนเหนื่อยอ่อนหมดแรงไปแล้ว
“นายหญิง หากการโวยวายโมโหมันช่วยอันใดไม่ได้ นายหญิงไม่ลองอ่อนข้อลงสักหน่อย คุณหนูมีฝีมือในการทำอาหารไม่ใช่หรือเ้าคะ ลองทำไปส่งให้คุณชายรองดูโดยไม่ต้องขอพบเขาก็ได้ ทำเช่นนี้ไปทุกวันต่อไปคุณชายรองย่อมเห็นใจเป็แน่” ชุ่ยอิงเกลี้ยกล่อม
“ก็ดีพี่ชุ่ยอิง ข้าขว้างถ้วยชาแตกไป พวกเขาก็ไม่ส่งเข้ามาให้ใหม่ เวลานี้ข้าแทบจะต้องใช้ถ้วยข้าวต่างถ้วยชาแล้ว หากข้ายังทุบทำลายข้าวของอีกคงไม่เหลือเครื่องเรือนใดๆ ให้ข้าใช้งานอีกแน่นอน ข้าจะเชื่อพี่ดูสักครั้ง”
ชุ่ยอิงยิ้มแป้นขึ้นมาอย่างยินดี ในที่สุดคุณหนูของนางก็เริ่มจะมาถูกทางเสียที แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำชมนางก็ต้องหุบปากชะงักไปอีกครั้ง เพราะผิงจินเยว่ยังเอ่ยถึงแผนสาวงาม มารยาสารพัด ที่จะทดลองใช้กับเซียวซ่ง จนสาวใช้คู่ใจเช่นนางต้องหลับตาปลดปลงไปอีกครั้ง
……….
การลาออกของเซียวซ่านมีผลทันที ที่เขาแจ้งความประสงค์นั่นก็เป็เพราะยังมีคนอีกจำนวนมากที่้าตำแหน่งงานของเขา เผยจิ้งที่ได้รู้ในภายหลังถึงกับโมโหเดือดดาล บุตรสาวคนรองของเขาแต่งให้กับขุนนางก็ยังนับว่ามีหน้ามีตา ยามนี้เชียวซ่านลาออกทั้งยังทำได้สำเร็จไปแล้วด้วยจึงทำให้เขาเจ็บใจเป็อย่างยิ่ง โดยที่ไม่ได้คิดแม้แต่นิดว่าก่อนหน้านี้ตนเคยทำสิ่งใดไว้กับบุตรเขยบ้าง
สิบวันให้หลัง ขณะที่เซียวซ่านกลับจากร้านค้าของสกุลเซียว เขาลงจากรถม้าเพื่อไปซื้อเครื่องในหมูตุ๋นที่เป็อาหารขึ้นชื่อของภัตตาคารใหญ่ เพื่อไปฝากบิดาและภรรยารัก ไม่คิดว่าจะพบเข้ากับกลุ่มอันธพาลที่วิ่งมาทางเขาและหยุดต่อสู้กันตรงนั้นเข้าพอดี เซียวซ่านถูกลูกหลงโดนท่อนไม้ตีเข้าบริเวณเข่าซ้ายจนได้รับาเ็อาการน่าเป็ห่วงอยู่ไม่น้อย
เซียวซ่งได้รับข่าวจากคนบังคับม้าที่นำตัวเซียวซ่านไปรักษาที่โรงหมอ แล้วย้อนกลับมารับเขาที่ร้านค้าเพื่อไปดูพี่ชาย
“เป็อย่างไรบ้างขอรับท่านหมอ” เซียวซ่งถามหมอชราก่อน เมื่อมองเห็นว่าพี่ชายได้รับการรักษามีผ้าพันอยู่บริเวณเข่าซ้ายเรียบร้อยแล้ว
“ไม่มีาแก็จริง แต่อาการน่าเป็ห่วงไม่น้อยเลย เขาถูกตีเข้าที่บริเวณหัวเข่าด้านหน้าาเ็ไปถึงกระดูกและเส้นเอ็น ข้าได้ทำการฝังเข็มเพื่อรักษาไปบ้างแล้ว แต่อาการาเ็เช่นนี้ยังต้องรักษาต่อเนื่องอีกนานและต้องพยายามไม่ให้คนป่วยเคลื่อนไหวขาข้างซ้ายมากเกินไปด้วย โอกาสที่จะเดินได้ปกติดังเดิมนั้นมีเพียง 4 ส่วน ขึ้นอยู่กับว่าพวกท่านจะระมัดระวังดูแลาแได้ดีเพียงใด”
สองพี่น้องพยักหน้าเข้าใจสถานการณ์ เอ่ยปากขอบคุณท่านหมอและให้คนช่วยกันแบกเซียวซ่านที่ขาซ้ายถูกมัดตรึงไว้กับไม้กระดาน ขึ้นรถม้าไปอย่างทุลักทุเล
“อาซ่ง ข้าคิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ผิดปกติ” เซียวซ่านเปิดปากคุยกับน้องชายขณะที่นั่งเหยียดขาอย่างลำบากอยู่บนรถม้า
“พี่ใหญ่พบพิรุธอันใดหรือขอรับ”
“ชายที่อยู่ในกลุ่มอันธพาลที่ตีกันในวันนี้ มีอยู่ 2-3 คนที่ข้าเห็นมาวนเวียนอยู่ที่หน้าร้านค้าสกุลเซียวเราอยู่หลายวันแล้วข้าจำหน้าพวกเขาได้ ่เวลาที่ข้าออกจากร้านไปถึงภัตตาคารข้านั่งรถม้าไป ข้าเห็นพวกเขายังยืนอยู่บริเวณหน้าร้าน เพียงครู่เดียวพวกเขาก็เข้าร่วมกับกลุ่มที่มีเื่กันและวิ่งมาถึงบริเวณที่เกิดเหตุได้รวดเร็วเกินไป หากเปรียบเทียบระหว่างพวกเขาเดินด้วยขา กับข้านั่งรถม้ามา เป็ไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะปรากฏตัวที่นั่นได้หากไม่มีคนคอยรับส่งอยู่อีกทาง อีกทั้งหลังจากที่ข้าถูกลูกหลงใน่ชุลมุน พวกเขากลับวิ่งหนีแตกกระจายกันไปจนจับตัวผู้ใดไม่ได้ ดูแล้วเป้าหมายในครั้งนี้จะเป็การจงใจทำให้ข้าาเ็” เซียวซ่านวิเคราะห์
2K
