ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        “หา? หนึ่งพัน?”

        ชายชราชุดขาดตะลึงอีกฝ่ายช่างกล้าต่อราคาเสียจริง!

        “มากกว่านี้อีกได้ไหมข้าต้องจ่ายค่าที่วันละหนึ่งพันเหรียญทองเลยนะ จะขายด้วยราคาค่าที่แบบนี้ไม่ได้!”

        “ไม่ล่ะหากขายก็รับไป หากไม่ขายก็ช่างเถอะ”

        เสิ่นเสวียนแสดงท่าทีแข็งกร้าวออกมาในเมื่อจะต่อราคาแล้วต้องจิตใจเด็ดเดี่ยว

        “ได้ๆให้เจ้าคนเดียวนะ เอาไปเลยหนึ่งพันเหรียญทอง”

        ชายชราชุดขาดทำท่าทางเจ็บปวดใจคล้ายว่าเขาตัดสินใจครั้งใหญ่ไปแล้ว

        “ให้ท่าน”

        จากนั้นเสิ่นเสวียนก็เอาก้อนทองขนาดใหญ่ออกมาจากในมิติสองก้อนหนึ่งก้อนมีมูลค่าห้าร้อยเหรียญทอง หากว่ามันอยู่ในครอบครัวคนธรรมดาจะสามารถสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้

        “เอาไปเลย”

        ชายชราชุดขาดหยิบสิงโตหินสูงหนึ่งฉื่อส่งให้เสิ่นเสวียน

        “ขอให้กิจการรุ่งเรือง”

        ฝ่ายหนึ่งส่งเงินอีกฝ่ายหนึ่งส่งของ เสิ่นเสวียนยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วเขาก็รับสิงโตหินมาเก็บเข้าไปในมิติ ตอนที่รับมาแล้วเขาก็ได้รู้ว่าสิ่งของภายในสิงโตหินตัวนั้นคืออะไร

        สิงโตหินไม่ใช่สิ่งของทั่วไปภายในนั้นผนึกจิตวิญญาณสัตว์เอาไว้ด้วยรอยประทับที่ลึกลับมากมันดูเหมือนเป็นสิงโตหินทั่วๆ ไปเท่านั้นแต่สามารถผนึกจิตวิญญาณสัตว์ไว้ได้ต้องไม่ใช่ของธรรมดาอย่างแน่นอน

        “เจ้าหนุ่มอยากได้ของชิ้นไหนอีกหรือเปล่า ข้าลดให้เจ้าเป็นพิเศษเลย”

        “ไม่มีแล้ว”

        เสิ่นเสวียนยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วเดินจากไป

        ส่วนชายชราชุดขาดที่มองเสิ่นเสวียนเดินไปกลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม“เจ้าหนุ่มเอ๊ย ขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่าขิงอ่อน สิงโตพังๆ ตัวนั้นข้าได้มาโดยบังเอิญเจ้ากลับให้เม็ดทองข้าถึงสองเม็ด เจ้าขาดทุนแน่แล้ว”

        ชายชราชุดขาดถือเม็ดทองสองเม็ดนั้นแล้วยกขึ้นจูบเขาได้ค่าที่มาแล้ว หากขายออกได้อีกนับว่าเป็นกำไรของเขาแล้ว ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก

        ชายชราชุดขาดภาคภูมิใจอยู่ตรงนั้นส่วนเสิ่นเสวียนเดินห่างไปไกลแล้ว เขาเดินเข้าไปในตลาดใช้พลังจิตวิญญาณสัมผัสไปรอบๆ ดูว่าสามารถหาซื้อของล้ำค่าอะไรได้อีก

        แต่ของดีๆกลับมีน้อยมาก เพราะที่นี่มีของขายเต็มไปหมด คนที่มาซื้อของก็มากมายที่นี่วุ่นวายมาก ของดีๆ ถูกแย่งซื้อไปหมดแล้ว

        และสิ่งของที่เขาต้องการคงต้องไปหาซื้อภายในร้านเท่านั้น

        ‘ร้านหินหายาก’

        ตัวอักษรบนป้ายโลหะที่แปะทองไว้ค่อนข้างสะดุดตา

        เสิ่นเสวียนเดินเข้าไปในทันที

        “คุณลูกค้าต้องการสิ่งใดหรือ”

        เมื่อเดินเข้าไปในร้านผู้ช่วยคนหนึ่งก็เดินออกมาต้อนรับ พวกเขาอยู่ที่นี่มานานแค่เห็นเสิ่นเสวียนก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา

        “มีอัญมณีห้าธาตุไหม”

        “มีไม่ทราบลูกค้าต้องการเท่าไร”

        “มีเท่าไรเอาเท่านั้น”

        ขณะที่กล่าวเสิ่นเสวียนเอาแหวนสีขาวออกมาวงหนึ่ง มีแสงส่องประกายราวกับเพชร

        เขาคิดเพียงว่ามีเงินอยู่เท่าไรแต่ลืมสิ่งของที่ตนเองเก็บรวบรวมไว้ไปแล้ว

        คนที่โดนเขาสังหารไปเหล่านั้นแต่ละคนมีแหวนเก็บของอยู่ แหวนเหล่านั้นจะจดจำเจ้าของแต่เมื่อเจ้าของตายไปแล้วมันจะกลายเป็นสิ่งของไร้เจ้าของทันที

        ที่เขาเอาออกมาคือแหวนของนักปราชญ์ที่ล้อมสังหารราชามารตะวันตกก่อนหน้านี้

        หลังจากได้เห็นแหวนวงนี้ผู้ช่วยคนนั้นก็แววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

        แหวนมีการแบ่งระดับด้วยเช่นกันอย่างเช่นแหวนผลึกขาวในมือเสิ่นเสวียนวงนี้ มองก็รู้แล้วว่าอยู่ในระดับสูงภายในนั้นมีมิติค่อนข้างใหญ่เพียงแค่ตัวแหวนก็มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งล้านเหรียญทองแล้ว

        “คุณลูกค้ารอสักครู่ข้าจะไปตามเจ้าของร้าน”

        ผู้ช่วยคนนั้นไม่กล้าตัดสินใจเรื่องใหญ่ขนาดนี้จึงวิ่งไปยังหลังร้านเพื่อเชิญเจ้าของร้าน เจ้าของร้านวิ่งตามทางเล็กๆออกมาแล้วเชิญเสิ่นเสวียนเข้าไปยังด้านหลัง จัดเตรียมน้ำชาและที่นั่งไว้ให้อีกด้านหนึ่งก็สั่งให้ผู้ช่วยจัดเตรียมอัญมณีห้าธาตุ

        เพียงไม่นานอัญมณีห้าธาตุถูกเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วบรรจุใส่ถุงใบหนึ่ง

        “ในนี้มีอัญมณีทั้งหมดห้าพันเม็ดธาตุละหนึ่งพันเม็ด แต่ละเม็ดมีราคาหนึ่งพันเหรียญทองทั้งหมดเป็นจำนวนเงินห้าล้านเหรียญทอง คุณชายจะจ่ายด้วยบัตรหรือเงินสด”

        เจ้าของร้านโค้งกายพลางกล่าวกับเสิ่นเสวียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนี่คือยอดขายห้าล้านเหรียญทอง ในหนึ่งปีจะมีอยู่เพียงไม่กี่ครั้งโดยปกติแล้วจะมาซื้อกันเพียงไม่กี่เม็ด น้อยมากที่จะซื้อมากกว่าสิบเม็ดใครจะใช้จ่ายได้อย่างเสิ่นเสวียน ซื้อทีเดียวถึงห้าพันเม็ดเช่นนี้

        “ห้าล้าน? แพงขนาดนี้เลย”

        เสิ่นเสวียนขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจหลังจากได้ยินราคารวม

        เมื่อครู่ตอนที่อยู่ด้านนอกเขาเห็นว่าภายในห้องหนึ่งมีพลังผสมผสานอยู่สำหรับเขาแล้วไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้น เขาจึงบอกว่ามีเท่าไรเอามาให้หมดแต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะแพงขนาดนี้

        “คุณชายล้อเล่นหรือเปล่าพวกเราขายราคานี้มาตลอด ทั่วทั้งตลาดก็มีร้านของพวกเราเพียงร้านเดียวเป็นราคากันเองที่สุดแล้ว”

        เจ้าของร้านกล่าวกับเสิ่นเสวียนด้วยรอยยิ้มกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เอาแล้วราคาที่เขาบอกไปเป็นราคาที่ถูกที่สุด แต่เนื่องจากราคาสูงถึงห้าล้านเหรียญทองคนที่สามารถจ่ายด้วยราคานี้ได้จึงไม่ธรรมดา

        “อืม”

        เสิ่นเสวียนพยักหน้าแล้วเขาจึงได้เข้าใจถึงสถานการณ์ของการตลาด

        หินพลังงานห้าพันเม็ดนี้เพียงพอให้เขาสร้างหุ่นเชิดได้เพียงตัวเดียวเท่านั้นหากดูจากพลังที่หมดไปตอนหลอมรวมหยวนก่อกำเนิดของเขาก่อนหน้านี้อย่าว่าแต่ห้าล้านเหรียญทองเลย ต่อให้ใช้ห้าล้านเหรียญทองสักหนึ่งร้อยครั้งก็ไม่พอโชคดีที่ได้เจอกับผู้เฒ่าจี๋เล่อไม่อย่างนั้นตอนหลอมรวมหยวนก่อกำเนิดเขาคงจ่ายไม่ไหวอย่างแน่นอน

        และแน่นอนว่าจะมีเงินหรือไม่คืออีกเรื่องหนึ่งแม้จะรวบรวมหินพลังทั้งหมดในตลาดนี้มาก็ยังไม่พอกับการหลอมรวมหยวนก่อกำเนิดของล้ำค่าที่แท้จริงไม่มีวันออกสู่ตลาด นอกเสียจากจะเป็นเรื่องไม่คาดคิด

        เสิ่นเสวียนหยิบแหวนวงนั้นออกมาแล้วใช้พลังสมาธิสัมผัสถึงภายในต้องการหาบัตรหรือเงินภายในนั้น แต่เขาหาเท่าไรก็ไม่เจออะไรเลยภายในแหวนนั้นนอกจากเสื้อผ้าซักแล้วจำนวนหนึ่ง ก็มีเพียงศาสตราวิเศษไม่กี่ชิ้น

        “ข้าอยากเอาของมาแลกท่านคิดเห็นอย่างไร” เสิ่นเสวียนกล่าวกับเจ้าของร้าน

        “คุณชายหมายความว่าอย่างไร”

        เจ้าของร้านหน้าเสียมาซื้อของแล้วไม่เอาเงินมา จะมาทำไมกัน

        “สิ่งนี้”

        ขณะที่กล่าวเสิ่นเสวียนหยิบพัดออกมาจากแหวน นี่คือพัดที่นักปราชญ์คนนั้นเคยใช้มันคือศาสตราวิเศษขั้นลึกลับระดับสูง ซึ่งเขาไม่สนใจ แต่น่าจะได้เงินบ้าง

        “ขั้นลึกลับระดับสูง!”

        เจ้าของร้านค่อนข้างรอบรู้เขามองแวบเดียวก็รู้ถึงระดับของพัดเล่มนั้นแล้ว

        “นี่!!! คือว่าคุณชายต้องการเอาพัดเล่มนี้มาแลกเปลี่ยนอย่างนั้นหรือ”

        เจ้าของร้านมองเสิ่นเสวียนอย่างไม่อยากเชื่อจึงถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

        “อืมท่านลองประเมินราคาดู”

        เสิ่นเสวียนไม่แน่ใจว่าราคาคุ้มค่าเพียงใดหากไม่พอเขาค่อยเอาสิ่งใหม่ออกมา

        “สิ่งนี้...ข้าไม่ปิดบังคุณชายแล้วกัน ข้ากำลังตามหาศาสตราวุธที่เหมาะสมกับตนเองมานานและข้าคิดว่าพัดเล่มนี้เหมาะสมกับข้ามาก ข้ายินยอมจ่ายด้วยราคาแปดล้านเหรียญทอง”

        เจ้าของร้านกัดฟันกล่าวราคาแปดล้านเหรียญทองเรียกได้ว่าเป็นทั้งชีวิตของเขาแต่สำหรับศาสตราวิเศษชิ้นนี้แล้วค่อนข้างคุ้มค่า

        “หืม? แปดล้านเหรียญทอง”

        เสิ่นเสวียนตะลึงเล็กน้อยพัดเล่มนี้ได้ราคาดีขนาดนี้เลย

        “หากคุณชายคิดว่าน้อยเกินไปข้ายังพอมีอัญมณีห้าธาตุเก็บไว้อีกเล็กน้อย ประมาณสองพันเม็ด ใช้พวกมันเสริมเข้าไปแทนได้หรือไม่” เจ้าของร้านกล่าวทันทีที่เห็นว่าเสิ่นเสวียนลังเลแล้วเขาก็หยิบอัญมณีออกมาจากกล่องด้านล่าง

        เสิ่นเสวียนมองเจ้าของร้านแล้วหันมองผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆจากนั้นจึงพยักหน้า

        “เอาตามนั้น”

        การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ทำให้เขาประหลาดใจมากที่แท้ศาสตราวิเศษก็มีค่ามากขนาดนี้ แต่สิ่งที่เสิ่นเสวียนไม่รู้เลยก็คือหากเอาพัดเล่มนี้ไปประมูลขายอาจได้ราคาสูงมากถึงสิบล้านเหรียญทองเลยทีเดียว

        เสิ่นเสวียนนั่งอยู่ตรงนั้นครุ่นคิดว่าจะเอาของล้ำค่าที่ตนเองแย่งชิงมาแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้อย่างไรเจ้าของร้านกำลังวุ่นอยู่กับการแลกเปลี่ยนเงินให้กับเขาหลังจากหักค่ามณีไปแล้วห้าล้านเหรียญทอง เขายังมีเหลืออีกสามล้านเหรียญทองซึ่งเป็นจำนวนที่มหาศาล

        จากนั้นสิบนาทีเสิ่นเสวียนก็เดินออกจากร้านหินหายากด้วยสีหน้าพึงพอใจ

        หินพลังที่เขาเตรียมไว้ครั้งนี้รวมเข้ากับองค์ประกอบห้าธาตุของตนเองเพียงพอจะทำให้เขาหลอมรวมแม่ทัพเทพขั้นจักรพรรดิผู้นั้นได้สำเร็จ

        ขณะที่เขาเตรียมจะเดินออกไปเสวียนหลิงเอ่อร์ก็ลอยออกมาจากโลงศพภายในมิติของเขา

        “แผงขายของที่สามทางด้านขวาซื้องูจิ่นเมี่ยนตัวนั้นที่อยู่ในกรงให้ข้าที”

        เสิ่นเสวียนมองแผงขายของทางขวาตามเสียงของเสวียนหลิงเอ่อร์