ระบบ:ลงชื่อเข้าใช้ในโลกอมตะ

       “เด็กน้อย หยุด! อย่าขยับมือ”        สิ้นเสียง หม่าเซียน หันหลันกลับไปมองเห็น ชายหนุ่มใส่ชุดคลุมสีฟ้าอายุราว 18-19 ปี ระหว่างเอวสะพายกระบี่สองคน        ชายหนุ่มตาเหยี่ยว ผู้หนึ่งเป็นคนกล่าวออกมา       หม่าเซียน กล่าวน้ำเสียงเย็นชาว่า      “พวกเจ้าทั้งสอง คิดทำอะไร?”       ชายหนุ่ม ชุดคลุมฟ้าทั้งสองกล่าวข่มขู่       “เด็กน้อย หญ้าม่วงครามและบัววิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าฉกฉวยเอาไปได้”        ชายหนุ่ม ชุดคลุมฟ้ากล่าวเสียงเยาะเย้ย       หม่าเซียนแค่นเสียงเย็นชากล่าวขึ้นว่า       “อาศัยสวะ เช่นพวกท่านทั้งสอง?”        หม่าเซียน มีแผนในใจเลยพูดจายั่วยุ ตอบกลับ        ชายหนุ่ม ชุดคลุมฟ้าทั้งสอง คำรามพร้อมกัน ต่อยหมัดคนละสามสี่หมัด พลังหมัดทั้งสอง ม้วนคลื่นลมอากาศหอบหนึ่ง เสียงดัง ครืนๆ พุ่งเข้าหาหม่าเซียนดังภูหนักหน่วงกดทับออกไป       หม่าเซียน ขยับกายวูบวกไปด้านหลังของชายหนุ่มทั้งสอง ดุจวิญญาณภูตพรายมือตวัดตบออกใส่ด้านหลังของชายหนุ่มทั้งสอง       ชายหนุ่ม ชุดคลุมฟ้าทั้งสอง พอต่อยหมัดออก เงาร่างฝ่ายตรงกันข้ามหายไป อดสะท้านใจมิได้       พลันรู้สึกมีเสียงพลังลม ดังขึ้นที่ด้านหลัง พากันทะยานหลบขวางไปทางซ้ายขวาคนละทาง      จากนั้น ชายหนุ่ม ชุดคลุมฟ้าแก้มตอบถามขึ้นว่า     “เด็กน้อย เจ้าเป็นใคร?”     “คิดว่าข้าเกรงกลัวพวกเจ้าหรือไม่?     “ข้านั่งนอนและยืนไม่เปลี่ยนชื่อแซ่”      หม่าเซียนพูด ตอบกลับเสียงเคร่งขรึม       “เด็กน้อย แลัวเจ้าเป็นใครกันแน่?”       ชายหนุ่ม ชุดคลุมฟ้าตาเหยี่ยวกล่าวเสียงเร่งรีบ       “เฮอะ! ข้านามว่า เนี่ยเทียนนายน้อยตระกูลเนี่ย แห่งเมืองภูเขาเขียว”      หม่าเซียน พูดตอบเสียงราบเรียบ แต่ในใจอดขำมิได้       คาดว่า สามเดือนนี้ของ เนี่ยเทียน คงปวดหัวไม่น้อยและจะถูกรบกวนอย่างมาก      สมาธิ ในการบ่มเพาะพลัง ควรเหลือน้อยเต็มทน เดาว่าเขาจะต้องโกรธมากแน่ คิดแล้วอดยิ้มในใจไม่ได้       “เอาล่ะ! ถ้าพวกเจ้าทั้งสองกลัว ตระกูลเนี่ยของข้า รีบปลดวงแหวนอวกาศส่งมาให้ข้าโดยเร็ว”       หม่าเซียน เล่นบทของเนี่ยเทียน อย่างไม่ต้องสงสัย      “แค่ตระกูลเนี่ย เมืองเล็กๆเจ้ากล้าเอามาอวดอ้าง ไม่ทราบว่าจะตายอย่างไร?”        ชายหนุ่ม ตาเหยี่ยวแค่นเสียง กล่าวดูถูกจากนั้น รวมตัวจู่โจ่มอีกครั้งเสียงกู่ร้องตะโกนดังขึ้นพร้อมกันว่า      “หมัดทลายลม”      “หมัดแยกกระดูก”       หมัดทั้งสองดุร้าย พลังลมที่หนักหน่วงดุจขุนเขา สองสายแหวกจู่โจมใส่ หม่าเซียนอย่างเร่งรีบและเร้าร้อน       หม่าเซียน ไม่ได้รีบร้อน เขาเร่งเร้าพลังวิญญาณสู่ฝ่ามือจากนั้นตบสองฝ่ามือออก หม่าเซียนลงมือทีหลังแต่กลับถึงตัวทัั้งสองก่อน      “เพียะ!!”      “เพียะ!!”        เสียงตบหน้า ดังสนั่นกลางป่าเขา ชายหนุ่มทั้งสองถูกตบ หมุนคว้างตกลงไกล 4-5 วา บนพื้น      รอยฝ่ามือ ปรากฎบนใบหน้าแดงก่ำ สันกรามพวกเขาแทบหลุดออก ทั้งคู่ลุกขึ้นยืน เขินอายเต็มไปด้วยความโกรธ เคียดแค้นชิงชัง      แต่ไม่ได้โจมตีตอบโต้ อีกต่อไป เขาทั้งคู่รู้ว่าแม้ทุ่มเทพลังทั้งหมดก็หาใช่คู่มือไม่ เลยยืนงงไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป     หม่าเซียน เดินเข้าหาทั้งสองและพูดขึ้นว่า     “ส่งวงแหวนอวกาศและกระบี่ที่เอวของพวกเจ้าทั้สองมาด้วย”     หม่าเซียน กล่าวเสียงเย็นชา     ชายหนุ่มทั้งสอง ถอดแหวนและกระบี่ส่งให้หม่าเซียน จากนั้นทั้งคู่ทะยานจากไป      ชายหนุ่มทั้งสอง คิดอย่างเดียว ในตอนนี้คือ รักษาชีวิตย่อมสำคัญกว่ามีโอกาสพลิกกลับในภายหลัง       เมื่อชายหนุ่มชุดคลุมฟ้า ทั้งสองได้จากไป หม่าเซียนสำรวจแหวนอวกาศ ของชายหนุ่มทั้งสองพบว่า มีหินวิญญาณ 30,000 หินวิญญาณ      กระบี่สีเหลือง[ขั้นสูง]สองเล่ม ยารวมวิญญาณ[เกรดหนึ่ง] 1ขวด ยาคืนวิญญาณ 10 ขวด ยารักษาพิษ 1 ขวดมีเสื้อชุดคลุมและอาหาร อีกเล็กน้อย      เขาเดินไปเก็บ หญ้าม่วงครามและบัววิญญาณใส่วงแหวนอวกาศแล้วหาที่นั่งพัก       หม่าเซียนเดินทางถึงพุ่มไม้ เลือกต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ทรุดตัวนั่งพิงต้นไม้ สักครู่ก็กลับมานั่งตัวตรง บ่มเพาะเทคนิค พระสูตรหัวใจวิญญาณอมตะ      เขาฝึกฝนเคลิบเคลิ้มจนลืมตัวไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดพลันถูกสุ้มเสียงหนึ่งถูกปลุกตื่นขึ้นมา     หม่าเซียน ใจหายวาบ ไม่รู้ว่าเป็นเสียงอะไร บนพื้นเริ่มสั่นสะเทือน เขาจึงยันกายลุกขึ้น ยื่นมือเกาะต้นไม้ชะโงกดู เห็นที่ห่างไกล 30 วา มีสัตว์อสูรตัวใหญ่มหึมา กำลังผ่านมา     “ลิงภูเขา [อสูร ระดับ 2 สูงสุด ]      หม่าเซียนตกใจ แม้ตัวลิงภูเขาจะตัวใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ช้าเกินไปแถมร่างกายมีหนังหนา เขาขยับกายวูบ ทะยานต่อเนื่องและหยุดตรงหน้า ลิงภูเขาห่าง 10 วา       อสูรลิงภูเขาสีนำตาล ขนาดใหญ่ จ้องมองหม่าเซียน ทั้งคู่ยืนจ้องเผชิญหน้ากันโดยไม่มีใครย่อมใคร      สักพัก เห็นลิงกู่คำราม! มือทุบหน้าอก พร้อมกันนั้นพุ่งปราด มาถึงตัวหม่าเซียน ชั่วพริบตา และทุบหมัดใส่ศรีษะทันควัน       หม่าเซียน ใช้ท่าเหยียบเงาเมฆพุ่งขึ้นสู่อากาศ จากนั้นทะยานม้วนกลับหลังไกล 5 หลบรอดๆปได้หวุดหวิดอสูรลิงพลาดทุบหมัดใส่พื้นดินเสียงดัง “โครม!!”     เขาขยับกายวูบ เขาถึงตัวลิงภูเขา อึดใจต่อยหมัดสลับซับซ้อนออก 5 หมัด เงาหมัดหนักดุจขุนเขาเกลื่อนกราดเต็มท้องฟ้าพุ่งเข้าหาลิงภูเขา     “ปัง..!”     เสียงดังสนั่น ทั้งคู่ถอย 5 ก้าว พลังกระจายออกรอบข้าง พัดพาฝุ่นคละคลุ้งร่องลอยเต็มอากาศ     หม่าเซียน มือสั่นและชาเจ็บปวดเล็กน้อย นี่เป็นการใช้หมัดครั้งแรกของเขา      ทางด้านลิงภูเขา ก็เกรี้ยวกราดและโกรธเห็นว่าสัตว์ตัวเล็กๆข้างหน้ากล้าต่อกรกับเขา แยกเขึ้ยวคำรามดังก้องทั่วบริเวณและพุ่งเข้าหาหม่าเซียนทันที      หม่าเซียน หยิบดาบเขี้ยวหมาป่าออกมาถือมั่น จากนั้นใช้เหยียบเงาเมฆลอยขึ้นบนอากาศ สูง 10 วาสาดพุ่งไปหาลิงภูเขา ตวัดดาบรวดเร็ว ดุจสายฟ้าฟาด ฟันลำตัวลิงภูเขาที่โถมตัวเข้ามา     “พับ!!”     ดาบฟันใส่ลำตัว ลิงภูเขาเซถลาถอย 3 ก้าว รอยดาบบนลำตัวลิงภูเขาแผลดาบลึกเลือดไหลไม่หยุดเห็นกระดูกสีขาวรางๆน่ากลัว      ทั้งคู่ทะยานเขาพันตูกันอีกครั้ง ปะทะกันหลายรอบ หม่าเซียนไม่มีโอกาสถนัดถนี่ต้องคอยหลบพลังกายบริสุทธิ์ของลิงภูเขา ถ้าถูกตัวๆ เขาจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย      ลิงภูเขาเริ่มต้านทานลำบากแผลบนตัวเริ่มมากและแผลเดิมก็เปิดกว้าง เลือดไหลไม่ยอมหยุด       ลิงภูเขา คำราม!เสี่ยงชีวิตรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พลังวิญญาณผันผวนออกมาจากร่างกายลิงภูเขาเริ่มมากขึ้น ลิงภูเขาไม่ลังเลจู่โจมเข้าหาทันที