ภายในห้องที่กว้างใหญ่มีแสงเทียนสลัว มีเงาของบุรุษคู่นึงกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างสุขสมร่วมกันขับประสานบรรเลงเพลงรักรสสวาทที่เร่าร้อน มีกลิ่นกำยานอ่อนๆคละคลุ้งกับกลิ่นของสุราอบอวนไปทั่วห้องช่วยสร้างบรรยากาศให้ทั้งคู่เพลิดเพลินบรรเทิงใจสายคาดเอวตอนนี้ถูกเปลี่ยนที่มัดซะแล้ว ตอนนี้ถูกมัดอยู่ที่ข้อมือทั้งสองข้างและถูกนำไปมัดที่หัวเตียงส่วนตัวของฉีซื่อก็ยืนคุกเข่า มือเกาะเสาหัวเตียงถูกอ๋องจินอู่กระทำจากทางด้านหลัง
“อึก ...ก... พี่จิน ...แรงอีกนิด...ฮะ!”เสียงฉีซื่อยังคงเรียกร้องขอให้กระทำหนักมือขึ้นอีก
“อาฉี...เ้า...อ๊า...”อ๋องจินอู่เร่งจังหวะและเพิ่มแรงกระแทกอย่างหนักหน่วง เพื่อให้สอดเข้าไปให้ลึกสุดใจมือข้างนึงจับไปที่ท้ายทอยของฉีซื่อ แล้วดึงผมของฉีซื่อมาทางตน ทำให้ฉีซื่อแอ่นอกเชิดหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่อได้รับความเสียวกระสันส่วนฉีซื่อก็สู้สุดใจ ครางเสียงยั่วยวนตอบรับไม่ขาด ช่วยสร้างอารมณ์ปราถนาให้กับอีกคนได้ไม่น้อยเช่นกัน
“พี่จิน...ข้าขอนะ...ขอ...ขออยู่ข้างบน...บนท่าน” ฉีซื่อตอนนี้อยากจะเปลี่ยนท่าซะแล้ว เพราะเขาถูกกระทำในท่านี้จนจวนจะถึงฝั่งอีกรอบเสียแล้วแต่ตนนั้นไม่อยากเสร็จในท่านี้ แต่ก็ไม่เป็ผลแต่กลับถูกอีกคนเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นแถมยังรุนแรงกว่าเดิมอีกด้วย
...ตับๆๆๆๆ... เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นเป็จังหวะพร้อมกับเสียงครางที่เริ่มดังขึ้นกับคำพูดที่ไม่ได้ศัพย์ของฉีซื่อเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆและเริ่มแสดงการต่อต้านนิดเขาทำให้เขาต้องรีบเร่งจัดการมห้เด็ดขาด อ๋องจินอู่ต้องเอามือข้างนึงไปปิดปากของฉีซื่อเอาไว้ส่วนมื่ออีกข้างก็จัดการชักรูดขึ้นลงกับอาฉีน้อยที่ตอนนี้ชูชันมีน้ำใสๆไหลออกมาเรื่อยๆ บ่งบอกถึงว่าจวนจะถึงที่หมายแล้วเช่นกัน
“เราถึงพร้อมกันก่อนเถิดอาฉี แล้วข้าจะตามใจเ้า...ซี๊ด!ฮ้า...” อ๋องจินอู่กระซิบเบา ก่อนเขาจะเอามือที่ปิดปากฉีซื่อออกแล้วจับใบหน้าของฉีซื่อให้หันมาจูบกับเขาทันที
“ฮื้อ...อ...ท่านอ๋อง...ง...” ฉีซื่อเริ่มร้องประท้วงและต่อต้าน เพราะตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกถึงการมวลท้องน้อยและกำลังจะเกิดการบิดเกร็งเกิดขึ้นเร็วๆนี้แต่ก็ไม่เป็ผล เพราะตอนนี้มือของเขาถูกมัดเอาไว้ที่เสาไม่พอ แถมท่อนล่างของเขายังถูกเชื่อมต่อเอาไว้ซะแแ่ขาทั้งสองข้างตอนนี้ก็สั่นไร้เรี่ยวแรงไปหมดจะดิ้นให้หลุดพันธนาการได้ย่างไร
...ทรมานอะไรเช่นนี้เป็การทรมานที่สุขสมอะไรเช่นนี้ ข้าไม่เข้าใจ ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร เหตุใดข้าถึงได้ไร้สติได้ถึงขนาดนี้ มันทรมานแต่ก็ยินดีรับไว้ด้วยความเต็มใจ... ฉีซื่อพูดกับตนเองในใจเมื่อตนได้รับทั้งการจูบที่ดูดดื่มท่อนล่างที่ถูกสอดประสานรวมไปถึงแรงกระแทกที่หนักหน่วง
“อ๊ะ!..ท่านอ๋อง...ไม่...ไม่น่ะ...ข้าจวน...ฮะ...ฮ้า...พะ...พี่...พี่จิ...ฮะอ๊า...ฮึก! ฮือ...อ...อ...” ฉีซื่อะโสุดเสียงแถมยังดิ้นทุรนทุรายเพราะตอแนนี้เค้าถึงจุดหมายแล้วแถมพร้อมกันกับอ๋องจินอู่เสียด้วย ทั้งปลดปล่อยและถูกเติมเข้ามาอีกทางนเวลาเดียวกันทำเอาฉีซื่อแทบบ้า
“เ้าชอบหรือไม่ ถึงใจเ้าหรือไม่” อ๋องจอนอู่พูดกระซิบหยอกเย้าเขาที่ข้างหูพร้อมกับมือทั้งสองข้างของเขาก็นวดคลึงเนินอกและหยอกเย้าเม็ดทับทิมไปด้วยแต่ตอนนี้ฉีซื่อเหมือนสติจะหลุดออกไปแล้ว เขาทิ้งตัวเอนไปหาอ๋องจินไปทางด้านหลัง แหงนหน้าขึ้นดวงตาล่องลอย อ้าปากค้างหายใจหอบนิดๆ ทำเอาอีกคนเมื่อเห็นแบบนี้ก็ชอบใจไม่น้อย เขาเลยใช้โอกาสนี้แก้มัดสายคาดเองออกจากข้อมือน้อยๆของอาฉีแล้วตัวเขาก็เอนตัวนอนพิงกับหัวเตียงพร้อมกับดึงตัวฉีซื่อให้มานั่งขึ้นคล่อมบนตักเขาฉีซื่อก็ว่าง่ายทำตามความ้าของอ๋องจินอู่ทันที
“อึก...ฮู....ฮะๆๆๆ”ฉีซื่อร้องออกมาในขณะที่ขึ้นคล่อมและพยายามดันแท่งสวาทเข้ามาที่ตนเอง แต่โชคดีที่เมื่อกี้เพิ่งเสร็จกิจไปทำให้มีน้ำช่วยให้หล่อลื่นใส่เข้าไปง่ายขึ้น ไม่รู้สึกเจ็บมากนัก
“อาฉี เ้าอ้าขาออกกว้างๆกว่านี้ ข้าจะช่วยเ้าเองไม่ต้องอายข้า เ้างดงามขนาดนี้ ก็กลัวอะไร” อ๋องจินอู่เอ่ยเอาใจคนของเขาที่ตอนนี้พยายามจะปรนเปรอเขาสุดกำลัง แต่ตอนนี้กำลังเกิดอุปสรรค เมื่อฉีซื่อได้ยินแบบนี้เขาก็ค่อยอ้าขาของเขาออกมากขึ้นตามที่อ๋องจินอู่บอก
“พี่จิน...ข้าเสียวเหลือเกิน ยิ่งอ้าขาออกข้ายิ่งเสียว จนจะไม่เหลือสติแล้ว...ว...” ฉีซื่อเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาเมื่ออ๋องจินอู่ได้ยินแบบนี้ เขายิ่งเร่งเร้าฉีซื่อมากขึ้น เขาใช้มือทั้งสองข้างไปจับนวดจับคลึงที่ก้นขาวๆของฉีซื่อเพื่อช่วยให้ผ่อนคลายมากขึ้นซึ่งได้ผลอย่างดีเลย
“ฮะ...พี่จิน!!! งืมมมมม” ฉีซื่อร้องเสียงหลง เชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปาก หลับตาพริ้มเมื่อรับรู้ได้ว่าตนนั้นได้ดันแท่งสวาทเข้าไปจนสุดแล้ว
“อาฉี เ้า ขยับเร็วเข้า!!” คราวนี้อ๋องจินอู่เป็ฝ่ายเร่งเร้าฉีซื่อบ้าง เพราะตอนนี้เขารับรู้ได้การตอดรัดจากช่องทางข้างใน
“พี่จิน ท่านใจเย็น ข้าก็กำลังจะปรานิบัติท่านอยู่นี่ไง” ฉีซื่อเอ่ยอย่างผู้มีชัย ส่งยิ้มให้เขาอ่อนๆมืออีกข้างก็ลูบไล้วนเวียนอยู่ที่ข้างท้องขออ๋องจินอู่ เอนตัวไปทางด้านหลังพร้อมกับมืออีกข้างขาทั้งสองข้างกางออกกว้างขึ้น เผยให้อ๋องจินอู่เห็นภาพเบื้องหน้าอย่างชัดเจนแจ้มแจ้งทำเอาอ๋องจินอู่อดใจไม่ไหวแล้ว เขาใช้มือของเขาสอดเข้าไปที่ก้นของฉีซื่อแล้วยกขึ้นจากนั้นก็ปล่อยให้ตกหระแทกลงทันที
“ฮะ อ๊ากกกก พี่จิน ท่านใจเย็นๆก่อน....”
“ใครใช้ให้เ้ายั่วข้าไม่รู้จักหยุดจักหย่อน”
“ฮะ ท่าน...ช้า...หน่อย...ย... ข้าหายใจไม่ ...ทัน..อึก...ฮ้า...” ฉีซื่อเริ่มขยับขึ้นลงตามความ้าของอ๋องจินอู่ แต่ก็ไม่วายทำให้ตนได้รู้สึกถึงความพ่ายแพ้อีกครั้งทั้งๆที่ครั้งนี้ตนเป็ฝ่ายอยู่ข้างบนแท้ๆ ควรจะเป็ควบคุมซิ แต่เหตุใดตอนนี้ตนเองก็ยังเป็ฝ่ายถูกควบคุมอยู่ดี นี่เขาจะไม่สามรถเอาชนะคนผู้นี้ได้เลยสักเสี้ยวนึงเลยหรือ
“พี่จิน....น...พี่...จิน...ฮะๆๆๆๆ” ฉีซื่อ ร้ำร้องเรียกแต่ชื่อของอีกคนไม่พัก เพราะเขาเสียวกระสันจนตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกแล้วไม่รู้จะต้องทำเช่นไรให้ความรู้สึกแบบนี้บรรเทาลงได้บ้าง เพราะเหมือนยิ่งทำยิ่งเพิ่มขึ้นไม่มีที่สิ้นสุดเลย
“อ๊า...พี่...จิน...อึก ท่านอย่าเลียตรงนั้น” ฉีซื่อกอดคอของอ๋องจินอู่ไว้แน่น เอาตัวมาแนบเสียดสีกันไปมาในจังหวะที่ขยับขึ้นลงส่วนอ๋องจินอู่ก็ปรนเปรอเขาด้วยการใช้ลิ้นหยอกเย้ากับเม็ดทับทิมตรงหน้า ทำเอาฉีซื่อแทบจะเป็บ้าอยู่แล้ว
..........................................
เช้าวันใหม่...
บทเพลงรักกว่าจะจบลงก็เกือบฟ้าสางเขาทั้งคู่นอนกอดกันแแ่หลังผ่านค่ำคืนอันแสนหอมหวานมาด้วยกัน อ๋องจินอู่รู้สึกตัวก่อนจึงได้เรียกคนรับใช้ให้เข้ามาเก็ยกวาดทำความสะอาดห้องอย่างเงียบๆ พร้อมกับให้ไปต้มยาสร่างเมาแลพยาบำรุงกำลังมาให้ฉีซื่อพร้อมสั่งให้ยกมื้อเช้าเข้ามาให้ที่ห้องด้วยเลยเมื่อสำรับทำเสร็จแล้วส่วนตัวเขานั้นตอนนี้ขอน้ำอุ่นๆชำระตัวก็พอ พอสั่งคนรับใช้เสร็จเขาก็เดินกลับไปที่เตียงนั่งมองฉีซื่อที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ เขารอให้ทุกย่างที่สางเตรียมพร้อมก่อนแล้วค่อยปลุกฉีซื่อให้ตื่นเพราะเขารู้ว่าฉีซื่อนั้นไม่ใช่คนที่ทำอะไรเชื่องช้า ยิ่งเกี่ยวกับงานแล้วด้วยนั้นเขาสามารถจัดการบริหารเวลาในการเตรียมตัวเพื่อไปให้ทันแผนที่วางไว้อย่างแน่นอน
ไม่นานน้ำอุ่นก็ทยอยถูกนำเข้ามาจัดเตรียมไว้ในห้องรวมถึงสิ่งของรายการอื่นก็ทยอยยกเข้ามาเรื่อยๆและเมื่อทุกอย่างครบถ้วนแล้ว
อ๋องจินอู่ก็ปลุกให้ฉีซื่อตื่น แต่คราวนี้ผิดคาดฉีซื่อไม่ยอมตื่น ปลุกอยู่พักใหญ่ก็ยังแน่นิ่ง เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบรับอ๋องจินอู่เริ่มหมดหนทาง ...เห็นทีคงต้องอุ้มไปอาบทั้งแบบนี้กระมัง... ว่าแล้วก็เริ่มจัดการคนขี้เซาทันทีเพราะถ้าปล่อยให้ช้าไปกว่านี้ เดี๋ยวฉีซื่อตื่นขึ้นมาก็คงโทษเขาอยู่ดีที่เมื่อคืนเขาหนักมือเกินไปดังนั้นเพื่อผ่อนหนักเป็เบาต้องทำให้งานของฉีซื่อเสียหายน้อยที่สุด ...จะให้คนของเขาผิดหวังไม่ได้จะให้เขาคิดว่าข้ามาขัดขวางการทำกรค้าของเขาไม่ได้...
“อาฉี ข้าว่าเ้าควรลืมตาตื่นไดแล้วกระมัง หากเป็เช่นนี้เ้าจะสายเอานะแล้วอย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน” อ๋องจินอู่เอ่ยพลางมัดผมให้ฉีซื่อเพราะตอนนี้เขาทั้งอาบน้ำใส่เสื้อผ้าให้ฉีซื่อเสร็จหมดแล้ว
“งืมมมมม ข้าเข้าแล้ว แต่ข้าปวดหัวเหลือเกินหนักหัวไปหมดเลย” อาการฉีซื่อเหมือนคนเมาค้าง สะลึมสะลือตื่นไม่เต็มที่
“เ้าคงเมาค้าง ข้าให้คนเตรียมยาสร่างเมาและยาชูกำลังให้เ้าแล้วเ้าวางใจเถิด อย่างไรเสียวันนี้ภารกิจของเ้าจะลุล่วงแน่นอน” อ๋องจินอู่พุดให้กำลังใจฉีซื่อ จนฉีซื่อรู้สึกแปลกกับกระโยคเหล่านี้...เหตุต้องอธิยายมากมายขนาดนี้หรือเขาจะกลัวข้าจะโวยวายเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เลยหาทางไถ่โทษงั้นรึ... ฉีซื่อคิดคำนวณในใจพลางเดินไปที่โต๊ะอาหารจากนั้นก็เริ่มลงมือทันที เพราะตอนนี้เวลาใกล้เข้ามาแล้ว
1K
