ภูเขาเทพเซียน

"จริงสิ! สูตรโอสถระดับเก้าาาา! สมุนไพรระดับเก้าชั้นต่ำ โสมโลหิต! บุปผาสวรรค์! ดอกไอวิญญาณ!"

"ทั้งสามล้วนแล้วแต่เป็นสมุนไพรระดับเก้า! แถมยังมีสมุนไพรระดับแปดอีกกว่าสิบชนิดด้วย! และยังมีสมุนไพรระดับเจ็ดอีกเกือบร้อยชนิด! แถมยังมีถึงสามชุด! งื้อออ~...ทั้งสูตรโอสถและสมุนไพรล้ำค่า!"

ฟางชิงหลันเมื่อนางได้สติกลับคืนมา นางก็หันมาสนใจสูตรโอสถและสมุนไพรในมือ ทันใดนั้นจากที่ดีๆอยู่! นางก็กลายเป็นสตรีคลั่งในทันที!

นางรีบเปิดอ่านสูตรโอสถและเปิดดูสมุนไพรในกล่องทีละกล่องๆอย่างถนุถนอม จ้องมองพวกมันด้วยสายตากระหายและหลงใหล นางค่อยนำมือไปสัมผัสและลูบไล้พวกมันเบาๆราวกลับโรคจิต!

สูดดมกลิ่นของพวกมันเข้าไปในจมูกจนเกิดเสียงดังฟืดฟาดขึ้นมา! แล้วนำมันเข้ามาสวมกอดไว้ในอกอย่างหวงแหน ตอนนี้นางกลายเป็นสตรีที่คลั่งไคล้หลงใหลในสมุนไพรไปแล้ว!

"นี่นับเป็นสิ่งที่พิสูจน์แน่ชัดแล้วว่า นักหลอมโอสถยิ่งมีระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีนิสัยแปลกประหลาดมากขึ้นเท่านั้น!..."

ตงฟางหยูจ้องมองไปที่ฟางชิงหลัน ผู้ที่พึ่งทะลวงระดับขึ้นเป็นเทพโอสถอย่างหมาดๆ ที่ตอนนี้แสดงท่าทางราวกับคนบ้าออกมาอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ของเทพโอสถเลยแม้แต่น้อย

เขาจ้องมองไปที่นางด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า อ้าปากค้างพะงาบพะงาบ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อย่างเลื่อนลอย

จากนั้นเขาก็รีบปลีกตัวออกมาจากตรงนั้น และรีบตรงดิ่งเข้าไปในห้องของตนเองทันที! ปล่อยนางให้คลั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว!

....................

เวลาผ่านไปห้าอีกวันแล้ว ทุกคนล้วนกลับมาเป็นปรกติดังเดิม และตอนนี้พวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทางแล้วเช่นกัน เรือเหาะของพวกเขาลอยอยู่เหนือเมฆ มันถูกโอบล้อมไปด้วยม่านหมอกอำพรางที่เกิดจากพลังวิญญาณของหยางตงเทียน

ตอนนี้มันลอยอยู่สูง เหนืออาณาเขตที่ตั้งของตระกูลเหยาขึ้นไป หยางตงเทียนลอยออกไปจากเรือ ชายหนุ่มก้าวเดินไปในอากาศทีละก้าว ทีละก้าว ตงฟางหยูและฟางชิงหลันก็เดินตามเขาออกมาเช่นกัน

ก้าวเดินตรงไปอีกไม่กี่ก้าว หยางตงเทียนก็ลงมือทันที! ชายหนุ่มผนึกอากาศโดยรอบ ในรัศมีสามร้อยลี้ที่เป็นอาณาเขตของตระกูลเหยาทั้งหมด เพื่อป้องกันการหลบหนีทันที

"ท่านประมุขนี่ท่านไม่ได้ติดค้างตระกูลเหยาหรอกหรือขอรับ!? ไฉนถึงได้? ...."เมื่อเห็นการกระทำของท่านประมุขของตน ที่ผนึกอากาศโดยรอบอาณาเขตของตระกูลเหยาเอาไว้ ตงฟางหยูก็กล่าวถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะว่าสิ่งที่ท่านประมุขกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันคือการปิดล้อมสังหารชัดๆ

"ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้ใดบอกเจ้ากันว่าข้าติดค้างตระกูลเหยา?"หยางตงเทียนกล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูก

"นะ น่ะ! นี่!?"พอหยางตงเทียนกล่าวจบ ตงฟางหยูก็ถึงกลับพูดไม่ออก เพราะทุกอย่างล้วนเป็นเขาที่คิดไปเองฝ่ายเดียว

"เช่นนั้นให้ข้าลงมือเลยไหมขอรับ!?"พอรู้ถึงต้นสายปลายเหตุ ตงฟางหยูก็กลับมาสงบดังเดิม จากนั้นชายหนุ่มก็กล่าวอาสาเป็นผู้ลงมือในทันที

"ไม่ต้อง! ข้าจะลงมือด้วยตนเอง! หากข้าไม่ลงมือด้วยตนเอง มันจะถือเป็นการตอบแทนคนที่ข้าติดค้างได้อย่างไร!?"หยางตงเทียนกล่าวออกมาเสียงเรียบ

เหมือนกลับคนไร้ความรู้สึก แต่ภายในใจของเขานั้นกลับไม่ได้สงบเยือกเย็นเหมือนกับที่แสดงออกมาภายนอก เพราะว่านี้คือการฆ่าคนครั้งแรกของเขา

แถมยังไม่ใช่แค่คนเดียว! แต่เป็นการฆ่าล้างทั้งตระกูล! ตามที่เขาใช้เนตรส่องสวรรค์จ้องมองทะลุค่ายกลเข้าไป ภายในนั้นมีผู้คนอยู่ไม่ต่ำกว่าพันคน มีตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่ รวมไปจนถึงวัยชรา

"ฟู่!!"ชายหนุ่มพ้นลมหายใจออกมา ขับไร้ความคิดฟุ้งซ่านของตนออกไป

จากนั้นก็เรียกกระบี่วัฏจักรและเจดีย์กักวิญญาณออกมา เมื่อศาสตราวุธทั้งสองปรากฏออกมา ห้วงอากาศโดยรอบก็พลันสั่นสะท้าน

ด้วยอาณุภาพของศาสตราวุธระดับเก้า ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองที่ตามเขามา ก็รีบกระโดดออกห่างจากหยางตงเทียนไปหลายลี้ในทันที

เจดีย์ขนาดเล็กเก้าชั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นมา ลอยตระหง่านอยู่กลางอากาศ มันเตรียมพร้อมที่จะลงมือทำลายดวงวิญญาณของผู้ที่ตกตายลงให้แหลกสลายไปในทันทีที่ดวงวิญญาณหลุดออกจากกายเนื้อ!

ส่วนที่มือขวาของหยางตงเทียนก็กอบกุมกระบี่เล่มหนึ่งเอาไว้ กระบี่เล่มนี้มีด้ามจับสีทองประกาย ถูกแกะสลักเป็นลวดลายมังกรหงส์ ส่วนตัวคมกระบี่ยาวประมาณหนึ่งซุน มันมีสีเงินประกายแวววาว บางเฉียบราวกลับปีกจักจั่น

หยางตงเทียนค่อยๆ ยกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะของตนเอง ทำให้เหนือศีรษะของเขาปรากฏกระบี่สีทองที่สร้างขึ้นจากลมปราณอันคมกริบ! ลอยอยู่เต็มฟากฟ้า พวกมันแต่ละเล่มล้วนแผ่เจตจำนงกระบี่คมกริบออกมาอย่างหนักหน่วง

"เจตจำนงกระบี่!! นะ! น่ะ! นี้มันจะเป็นไปได้อย่างไร?!"ตงฟางหยูร้องตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความตกตลึง

เพราะตอนนี้สิ่งที่เขาเห็นคือท่านประมุขกำลังชี้กระบี่ขึ้นฟ้า ทำให้มีกระบี่ลมปราณมากมายปรากฏขึ้นมาเต็มไปหมด! แถมกระบี่เหล่านั้นยังแผ่เจตจำนงที่คมกริบออกมาอีกด้วย!

ท่านประมุขเป็นเทพโอสถไม่ใช่หรือ? ไฉนตอนนี้ถึงกลายเป็นเซียนกระบี่ไปซ่ะแล้วล่ะ!?

เจตจำนงกระบี่ที่ท่านประมุขแสดงออกมานั้นแข็งแกร่งมาก แม้ว่าเขาจะบรรลุเจตจำนงกระบี่ได้แล้วเช่นกัน แต่มันก็ไม่ได้แข็งแกร่งและแหลมคมเท่ากับของท่านประมุข!

เรื่องประหลาดเช่นนี้มันอยู่เหนือจิตสำนึกของเขาไปแล้ว อยู่ๆ เทพโอสถจะกลายเป็นเซียนกระบี่ได้อย่างไร?

" กายหยินหยาง!!! "ฟางชิงหลันกล่าวออกมาด้วยความตกใจ

"กายหยินหยางหรือ!? มันคืออะไรกัน!?"พอตงฟางหยูได้ยินฟางชิงหลันกล่าวออกมาเช่นนั้น ชายหนุ่มก็กล่าวถามออกไปด้วยความงุนงง เพราะว่าเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ข้าเคยอ่านเจอในตำราโบราณที่วังเทพโอสถ ว่ากันว่าเมื่อตอนที่กฏฟ้าดินยังคงสมบูรณ์นั้น มีกายาพิเศษมากมายปรากฏขึ้นมาในยุทธภพ บางกายาก็แข็งแกร่ง บางกายาก็ไร้ค่า 'กายหยินหยาง' ถือว่าเป็นหนึ่งในสิบกายาที่แข็งแกร่งที่สุด!”

"กายหยินหยางนี้ ถือเป็นกายาที่หายากและทรงพลังอย่างแท้จริง เพราะว่าผู้ที่ครอบครองกายานี้นั้น จะสามารถฝึกฝนได้ทั้งวรยุทธ์และหลอมโอสถ ซึ่งคนปรกติทำเช่นนั้นไม่ได้!"

"หากผู้ที่ครอบครองกายหยินหยางไม่ตกตายไปเสียก่อน การที่จะฝึกไปจนถึงจุดสูงสุดของแต่ละเส้นทางนั้น ก็ขึ้นอยู่กลับเวลาเพียงเท่านั้น! ผู้ที่ครอบครองกายนี้คือผู้ที่ถูกกำหนดให้เป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง! "

ฟางชิงหลันกล่าวอธิบายออกมา พร้อมกับมองไปที่หยางตรงเทียนด้วยสายตาเทิดทูน นางคิดถูกแล้วจริงๆ ที่เข้าร่วมภูเขาเทพเซียน นางเชื่อว่าด้วยการนำของหยางตงเทียน ภายภาคหน้าภูเขาเทพเซียนย่อมต้องขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในยุทธภพได้อย่างแน่นอน!

"เช่นนั้นท่านประมุขก็มีกายหยินหยางเช่นนั้นรึ?!"ตงฟางหยูจองมองหยางตงเทียนด้วยสายตาเปล่งประกาย

ภายในหัวใจเต้นระส่ำ เพราะว่าตนเคยเห็นใบหน้าของหยางตงเทียนมาก่อน เมื่อคิดไปถึงตอนแรกที่พบเจอกัน มือที่ขาวผุดผ่องนั้นยืนเข้าสัมผัสกับใบหน้าของเขาอย่างหยอกล้อ มันก็ถึงกับทำให้เขารู้สึกเขินอายขึ้นมา....

หากว่าเขาได้คนที่ทั้งงดงามและแข็งแกร่งอย่างท่านประมุขมาเป็นคู่บำเพ็ญ มันจะดีแค่ไหนกันน่ะ!? บุรุษทั่วหล้าคงจะพากันอิจฉาเขาจนเลือดตาแทบกระเด็นแน่ๆ ยิ่งคิดดวงตาของเขาที่ใช่มองหยางตงเทียนก็ยิ่งเปี่ยมล้นไปด้วยความเทิดทูนและหลงใหล

"เป็นเช่นนั้น!"ฟางชิงหลันกล่าวตอบกลับมา แต่ตงฟางหยูก็ไม่ได้ฟังนางแม้แต่น้อย เพราะว่าเขากำลังฟันหวานอยู่…

.........

“ไป!!”หยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาพร้อมกลับชี้กระบี่ลงไปที่ตระกูลเหยา

กระบี่ที่ลอยอยู่บนอากาศก็พุ่งเขาโจมตีตระกูลเหยาประดุจห่าฝน เพียงแค่มันสัมผัสเข้ากลับค่ายกลป้องกันที่ครอบคลุมอาณาเขตของตระกูลเหยาเอาไว้อยู่ ค่ายกลนั้นก็พังทะลายลงในทันที!

กระบี่ทั้งหมดพุ่งเขาไปสั่งหารสิ่งมีชีวิตทั้งหมดด้านล่าง ทำให้เกิดเสียงร้องดังระงมไปทั่ว มีศพนอนตายเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกที่ เลือดสีแดงฉานอาบย้อมไปทั่วพสุธา

"ศัตรูโจมตี!"ผู้อาวุโสในตระกูลคนหนึ่งร้องเตือนคนอื่นๆ

“ป้องกันเร็วเข้า!”

"ช่วยข้าด้วยยย!"

"อ๊ากกก!"

"อย่าฆ่าข้า!!..อย่า...."

สมาชิกในตระกูลเหยาส่งเสียงร้องอ้อนวอนดังระงมไปทั่ว แต่ก็ไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานกระบี่ของหยางตงเทียนได้แม้แต่คนเดียว…...