Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 38 Red tower

 " เฮ้ โจนายทำอะไร ชักช้าอยู่ได้ ไปกันได้แล้ว"

" ถ้านายต้องการขนาดนั้นละก็ ช่วยเก็บอาการสักหน่อยจะได้มั้ย อย่างน้อยก็ไปส่งมาสเตอร์ไว้ที่ห้องพักก่อน "

" แหะๆ ขอโทษที "

จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายไปที่ห้องของตัวเองซึ่งอยู่ติดกัน หลังจากที่เห็นพวกของอายูได้เข้าไปในห้อง มีกลุ่มผู้ชายที่อยู่ในเงามืด

"พวกนี้มันสงสัยจะกระเป๋าหนักพอดู เสื้อผ้าพวกนั้นใหม่มาก "

"นายต้องระวังด้วยละ ผู้หญิงสองคนนั้นอาจจะเป็นผู้หญิงของผู้ชายที่ถือเปลอยู่ก็ได้ เขาอาจจะเป็น Hunter ก็เป็นได้ "

"นายอย่ากลัวไปหน่อยเลยนาา "

ส่วนทางด้านอายูเขาได้ให้โจเซฟวางริวจิไว้ที่เตียงและเตรียมจะพูดคุยกัน

" ตอนนี้พวกเราก็มาถึงจุดที่หัวหน้าบอกแล้ว พวกเราจะทำอะไรต่อไปอย่างงั้นหรอ " โจเซฟได้กล่าวขึ้น

" นายก็จะไปใช้บริการเซอวิสจากสาวๆไม่ใช่หรอ โจ นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเราต้องเลื่อนเป็นขั้นที่ 2 ให้ได้ก่อนที่มาสเตอร์จะตื่น "

"เอาน่า ฉันก็เป็นผู้ชายมันก็ต้องรีแลคกันบ้าง ฉันก็เป็นผู้ชายไม่ใช้คนเหล็กสักหน่อย "

" งั้นพวกนายก็ไปทำเรื่องที่พวกนายอยากทำไป ห้ามใครเข้ามาในห้องฉันกับหมอนี้เด็ดขาดเลยนะในช่วงนี้ " ตอนนี้เธอไว้วางใจแคทเทอรีน่นามากขึ้น เพราะว่าผู้หญิงนั้นเวลาถ้าได้คุยกันแล้วละก็มันจะมองกันเอง นี้เรียกได้ว่าเซ้นของผู้หญิงก็ได้

"อายูเธอเลเวล 30 แล้วอย่างงั้นหรอ" แคทเทอรีนน่าถามด้วยความตกใจไม่เพียงแต่เธอเท่านั้นที่ตกใจโจเซฟก็อาการไม่แตกต่างไปจากเธอ เพราะอายูนั้นเธอออกไปล่าแค่ 3 วันเท่านั้นและเธอก็ไม่ได้ออกไปล่าอีกเลยในระหว่างนั้น และซอมบี้ในระหว่างทางเป็นทั้งหมดก็มีเธอกับโจเซฟแย่งกันฆ่าไป

อายูพยักหน้าและไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่มันก็ทำให้แคทเทอรีนน่าและโจเซฟ เข้าใจได้ทันที และพวกเขาทั้ง 2 ก็เลิกรบกวนอายูและแยกย้ายปล่อยให้เธอทำกระบวนการเลื่อนขั้นต่อไป

" เธอคงจะเลเวลมากกว่าฉันตั้งแต่ต่อสู้คราวก่อนแล้วสินะและตอนต่อสู้กับซอมบี้ เธอก็สู้ต่อนานกว่าฉัน ไม่แปลกที่เธอจะเลื่อนขั้นได้รวดเร็วกว่า " คำพดที่เธอพูดนั้นหมือนกันปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร แต่มือก็เธอก็กำหมัดพร้อมกับเดินไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเตรียมตัวที่จะไปล่าซอมบี้เพื่อเพิ่มเลเวลของเธอให้ถึง 30 ให้อย่างรวดเร็วที่สุดในวันพรุ่งนี้

เช้าวันต่อมา

31/01/2029

โจเซฟนั้นพึ่งเสร็จกิจของเขาและเขาก็ได้ให้อาหารกับสาวๆไปถึง 2 เท่าที่เธอนั้นร้องขอมา

" Thank youโจเซฟ " เธอพูดภาษาอังกฤษไม่ได้มากและพูดเป็นอยู่ก็แค่ Yes , No, Ok, Thank youเธอพูดขอบคุณและเดินออกไป

ต่อมาหลังจากที่ทั้ง โจเซฟและแคทเทอริน่าได้กินข้าวเสร็จพวกเขาก็ได้ออกไปจากค่าย โดยให้ข้ออ้างในการล่าซอมบี้ว่า จะไปหาอาหาร เมื่อได้ยืนแบบนั้นพวกทหารก็ไม่ได้ห้ามพวกเขา มันเป็นผลดีกว่าสะอีกที่ พวกประชาชนปกติ กล้าที่จะไปหาอาหารด้วยตัวเอง ไม่ต้องแบมือขออย่างคนอื่น ๆ

หลังจากที่ออกมาได้อย่างลาบลื่น พวกเขาก็ไล่ตามหาซอมบี้ แต่เนื่องจากแถวนี้ทหารได้ฆ่าซอมบี้เป็นส่วนมากแล้ว พวกเขาต้องขี่รถออกไปข้างนอกค่าย และใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะออกไปได้

ตกเย็นน 18.00

"นี่หัวหน้าก็หลับไป 10 วันแล้วนะทำไมเค้ายังไม่ตื่นซักที "

"นายหยุดบ่นและฆ่าซอมบี้ไป วันนี้เราจะพักที่ด้านนอก มาสเตอร์คงใกล้จะตื่นเต็มทนแล้ว เราต้องเร่งมือกันได้แล้ว "

จากนั้นทั้งคู่ก็ตามล่าหาซอมบี้ G1 อย่างเดียวจนถึง 23.40 พวกเขาก็พักกินข้าวรอบดึก ตอนนี้เลเวลของแคทเทอรีนน่านั้นอยู่ที่ 25 เกือบที่จะ 26 ส่วนทางด้านโจเซฟนั้นเลเวลของเขานั้นอยู่ที่ 24เกือบจะถึง 25พวกเขาเน้นอัพไปที่ความเร็วและความแข็งแกร่งเป็นส่วนมากทำให้การฆ่าซอมบี้นั้นง่ายขึ้น 

" ซอมบี้สีเขียวนี่มันหายากชะมัดเลย " แคทเทอรีนน่าได้บ่นออกมา

" ก็ส่วนใหญ่ ก็โดนทหารฆ่าไปหมดแล้วไง ถ้าไม่ทันจริง ๆละก็ เราค่อยไปขอโทษหัวหน้าเค้าคงไม่ว่าอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง ในเมื่อเราก็พยายามกันอย่างหนัก "

" ก็คงจะเป็นอย่างงั้นแหละ ตอนนี้ก็จะเที่ยงคืนละ กลับกันได้ละ เผื่อถ้าเราเจอซอมบี้สีแดงอีกละก็ มันจะยุ่งเอาได้" ถึงเธอจะดันทุลังที่จะเลื่อนขั้น แต่ว่าการล่าซอมบี้จนถึงตอนนี้ก็ถือว่าฝืนไปมากแล้ว ในเมื่อวิสัยทัศน์ไม่ดีและจะมองหาซอมบี้ก็ยาก แถมยังเหนื่อยมากขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย เธอจึงจะตัดสินใจกลับไปที่ค่าย 

ตู้มมมมมมมมม

ตู้มมมม

ตู้มม.

...

..

.

เสียงระเบิดดังขึ้น

" แคทเทอรีนน่า หมอบเร็ว ! " โจเซฟได้ตะโกนเสียงดัง

เธอได้หมอบลงด้วยความตกใจ พร้อมกับถาม

"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันโจ "

ภาพที่ทั้ง 2 คนเห็นนั้นคือ มีแสงสีแดงประกฎขึ้นทั่วฝืนฟ้า แต่มันมีระยะห่างมันมากพอสมควร แต่เนื่องจากมันพุ่งสูงจนเสียดฟ้า ทำให้สังเกตุได้ไม่ยากเย็นอะไร

"ถามฉัน ฉันจะไปรู้มั้ยล่ะ "

1 ชั่วโมงต่อมา

แสงสีแดงนั้นได้จางไปและเปลี่ยนเป็นรูปล่างของเสาสูงสีแดง

ผู้คนทั่วทุกมุมโลกนั้นได้แตกตื่นขึ้น

"บ้าอะไรว่ะเนี่ยะ เกิดอะไรขึ้นหรือว่าแสงสีแดงนั้น จะทำให้เราติดเชื้อหมดทุกคนอย่างงั้นหรอ อ้ากกกก "

"ตายๆ ฉันยังไม่อยากตาย    บ้าเอ้ย  "

ทันใดนั่นเอง

[ ติ๊ง !! ขอแสดงความยินดีด้วยกับผู้เล่นทุกคนทีรอดชีวิตผ่านไป 1 เดือนระบบได้เปิดใช้งาน Red tower ]

[ผู้เหลือรอดหลังจากผ่าน 1 เดือน 1,782,552,894 คนจาก 7,589,054,321 ]

[ ผู้เล่นที่เหลือรอดทึกคนได้รับ + ค่าสถานะเหลือ 1 ]

[ ผู้เล่นที่สามารถเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่ 1 ทุกคนได้รับ +10 ค่าสถานะเหลือ ]
 

[ผู้เล่นที่สามารถเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่ 2ทุกคนได้รับ +100 ค่าสถานะเหลือและแผ่นเพิ่มค่าประสบการณ์ x2 1แผ่น]

[ผู้เล่นที่สามารถเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่ 3ทุกคนได้รับ +300ค่าสถานะเหลือและแผ่นเพิ่มค่าประสบการณ์ x2 3แผ่น]

[ ติ๊ง!!! ผู้เล่นทุกคนสามารถมาทดสอบความแข็งแกร่งของตนได้ที่เสาสีแดงได้ทั่วโลก ]

[ผู้เล่นที่ติด 1 ใน 1000 ของแต่ละสัปดาห์จะได้รับรางวัลเป็นค่าสถานะเหลือ +1]

[ผู้เล่นที่ติด 1 ใน 100ของแต่ละสัปดาห์จะได้รับรางวัลเป็นค่าสถานะเหลือ +3]

[ผู้เล่นที่ติด 1 ใน 10ของแต่ละสัปดาห์จะได้รับรางวัลเป็นค่าสถานะเหลือ +10และอาวุธขั้นที่เกรด C1ชิ้น]

[ผู้เล่นที่ติด 1 ใน 3ของแต่ละสัปดาห์จะได้รับรางวัลเป็นค่าสถานะเหลือ +20และอาวุธขั้นที่เกรด B1ชิ้น]

[ผู้เล่นที่ได้รับอันดับ1 ของแต่ละสัปดาห์จะได้รับรางวัลเป็นค่าสถานะเหลือ +50 และอาวุธขั้นที่เกรด A1ชิ้น] 

[ หมายเหตุ : ถ้าอยากอยู่รอดก็จงแข็งแกร่งขึ้นสะ ]

ทันทีก็เสียงประกาศดังลง ผู้คนยิ่งวุ้นวายและโกลาหลมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

"ฉันได้แต้มค่าสถานะได้ด้วยละ 5555 "

"ขอแค่ฉันอยู่รอดฉันก็จะได้แต้ม เรื่อย ๆ มั้ยน่ะ"

"อิจฉาพวก Hunter ได้แต้มสถานะมากกว่าพวกเราหลายเท่าเลยสินะ แบบนี้ฐานะยิ่งจะถูกแบ่งอย่างชัดเจนมากขึ้นไปอีกสินะ "

" ถ้าพวก Hunter ที่ติด Top 1000,100,10 ละก็พวกเขายิ่งจะแข็งแกร่งขึ้นไปอีกแบบนี้ ฉันจะไม่ถูกเหยียบจบเลยรึไงวะ 

เนื่องจากเสียงระเบิดดังขึ้นทำให้ผู้คนทุกคนตื่นขึ้น พวกที่เป็น Hunter ยิ้มและดีใจ มีทั้งคนที่สมหวังและคนที่เสียใจในค่ำคืนนั้นถึงจะเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว แต่ผู้คนก็ยังพูดกันเสียงดังแล้วเม้ามอยพูดคุยกัน หลายคนก็บอกว่าจะลองไปทดสอบที่เสาที่แดงในวันพรุ่งนี้

ทางด้านแคทเทอรีนน่าและโจเซฟ หลังจากที่ได้ยินเสียงประกาศดังขึ้นในหัว แคทเทอรีนน่าก็เล่าให้โจเซฟฟังคร่าวๆ ที่เธอได้ยิน

"นายได้ยินเหมือนฉันที่ฉันได้ยินหรือเปล่า "

โจเซฟได้พยักหน้าและพวกเขาก็ตรวจเช็คค่าสถานะคือพวกเขาได้ค่าสถานะมาจริง ๆ

" พรุ่งนี้เธออยากไปทดสอบดูมั้ย แคทเทอรีนน่า" โจเซฟได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เค้าคิดว่าตัวเองน่าจะติดอันดับ 1 ใน 1000 ได้เป็นอย่างน้อย

" อืม มันน่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ " เธอก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ซึ่งถ้ายิ่งได้อันดับน้อยเท่าไหร่ มันยิ่งจะได้รับผลประโยชน์มากขึ้นไปเท่านั้น แต่ในจำนวณคำที่ 1.8 พันล้านคนนั้นทการที่จะเป็น 1 ใน1000 นั้นก็ยากมากแล้ว

เมื่อทั้ง 2 กลับมาที่ค่ายพวกเขาก็ตกใจไปอีก เพราะว่าผู้คนไม่หลับไม่นอนซึ่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 3.00 น แล้ว

" ใครอยากจะไปกับทดสอบที่เสานั่นกับฉันบ้าง " ชายผมแดงคนหนึ่งได้ประกาศขึ้นมาด้วยเสียงดัง ชายผมแดงคนนี้ก็คือฮิโตนั่นเอง

"ฉัน ฉัน ฉันอยากไป พาฉันไปด้วยคน "

" ฉันขอแค่ติด 1 ใน 1000 ก็สุดยอดแล้วล่ะ "

เสียงโห่ร้องได้ดังขึ้น และพวกเขากำลังเตรียมตัวเพื่อไปทดสอบ ด้วยอารมณ์ที่คึกคักสุดๆ 
 

" พวกเขายืนกันเต็มเลยฉันเข้าไปข้างในไม่ได้ ไม่หลับไม่นอนกันหรือไงนะ "

" ใครจะนอนลงละ ระเบิดดังสะขนาดนั้น พวกเขาคงจะประชุมหารืออะไรบางอย่างกันนั่นและ "

เมื่อพวกแคทเทอรีนน่ากำลังจะเข้าไปข้างใน แต่ก็ต้องหยุดลง

" หยุดๆ!! พวกคุณมาจากไหน ไปไหนมาอย่างงั้นหรอ " ทหารที่ยืนอยู่ขวางอยู่ตะจะโกนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรและยกมือโชสัญญานให้หยุดรถ

เมื่อเห็นสัญญานมือแบบนั้น ทั้ง 2 คนก็ได้ออกมาจากรถ ตัวของพวกเขาทั้ง 2 นั้นได้ชโลมไปด้วยคราบเลือดแต่ทั้ง 2 ตอนนี้ไม่ได้นำอาวุธออกมาจากในรถเพราะที่นี่มันเป็นเขตปลอดภัย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องถืออาวุธแบกไปแบกมาตลอดเวลา

ทหารตกใจเมื่อเห็นคราบเลือดและได้ตะโกนขึ้น " โว้ว พวกคุณโดนซอมบี้ทำร้ายมาหรือป่าว ทำไมมีคราบเลือดติดตัวเต็มไปหมด "

แต่ว่าทั้งโจเซฟและแคทเทอรีนน่าก็ฟังไม่เข้าใจ พวกเขาทำหน้างง

เมื่อฮิโตที่อยู่ใกล้ๆ สังเกตเห็นแคทเทอรีนน่าฮอร์โมนของเขาก็พุ่งขึ้นทันที และรีบพุ่งเข้ามาด้วยความสงสัย

"เกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นหรอ "

"เอ่อ ทั้ง 2 คนตัวเต็มไปด้วยคราบเลือดพวกเราไม่รู้ว่าพวกเขาถูดกัดมารึป่าว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะฟังภาษาญี่ปุ่นไม่เข้าใจครับ "

." รออะไรละงั้นก็ไปตามล่ามมาสิโว้ยยย"

ไม่นานล่ามก็ได้มา

และแปลคำพูดของทหารให้พวกเขาได้เข้าใจ

"พวกเราไม่ได้โดนกัดหรือโดนข่วนหรือถึงแม้ว่าจะโด... " โจเซฟพูดไม่ทันจบก็มีเสียงขัดขึ้นมาเสียก่อน

"เฮ้ พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าพวกนายไม่โดนกัด ถ้าเกิดพวกนายติดเชื้อขึ้นมามันจะเป็นเรื่องใหญ่นะ พวกนายต้องถอดเสื้อออกเพื่อแสดงความบริสุทธ์ "

เมื่อล่ามได้แปลภาษาให้กับพวกเขาฟังนั้นทำให้แคทเทอรีนน่าโกรธเป็นอย่างมาก แต่โจเซฟนั้นเขาบริสุทธ์อยู่แล้ว เขาสามารถถอดได้เพราะว่าเขาเป็นผู้ชาย

" แกนี่นะตอนที่อยู่ด่านตรวจก็ทีนึงละนะ " แคทเทอรีน่าได้กำหมัดแน่น ความอดทนของเธอเริ่มจะหมดแล้ว

"เฮ้ นี่คือไม่บริสุทธ์ ใจอย่างงั้นหรอ งั้นก็แปลว่าเธอโดนกัดมาสินะ ถ้าอย่างงั้นฉันจะให้พวกทหารทั้งค่ายนี้ฆ่าเธอเดี๋ยวนี้แหละ เพื่อป้องกันการติดเชื้อ " ฮิโตได้พูดออกมาและหน้าของเขาก็รู้สึกเหมือนว่าเขากลายเป็นผู้ชนะ ไม่ว่าเธอจะเป็นใครเธอก็คงกลัวตายเหมือนกัน และต้องยอมเขาในที่สุด

" แต่ถ้าเธอไม่อยากตรวจตรงนี้ ไปตรวจที่ห้องฉันก็ได้น่ะ ฮ่า ๆ " ใบหน้าของเขานั่นหื่นกามและน่าเกลียดเป็นอย่างมาก

ล่ามก็แปลไปตามที่เขาบอกทุกคำ

"ไอ้หัวแดงนี่มันวอนมากเลยนะ ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว" แคทเทอรีนน่ากำหมัดพร้อมกำลังจะพุ่งเข้าไปโจมตีฮิโต

" หยุดดดดด !!! นี่นายรังแกคนต่างชาติอีกแล้วอย่างงั้นหรอ ฮิโต ฉันเป็นหมอเดี๋ยวฉันจะตรวจสอบพวกเขาเอง ตอนนี้นายไปได้แล้ว " หญิงงสาวผมฟ้าได้เดินเข้ามาห้ามและหยุดฮิโตเอาไว้

"บ้าเอ๊ย!!! ยัยนี่อีกแล้ว ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนของลูก รองผู้บังคับบัญชาละก็ "

หลังจากนั้นฮิโตก็ยอมถอยออกไป เมื่อเห็นแบบนั้นแคทเทอรีนน่าก็พอเข้าใจได้ว่าเธอคนนี้มาเพื่อช่วยพวกเขาไว้  และเด็กสาวผมฟ้าก็เดินเข้ามา
 

" ขอโทษพวกคุณด้วยนะคะ ที่คนของเราเสียมารยาท ฉันจะพาพวกคุณไปตรวจสอบคะ ได้โปรดตามมาด้วยคะ"

คำพูดของเธอสุภาพและเธอก็พูดเป็นภาษาสากลโลก (ภาษาอังกฤษนั่นเอง)
 

เมื่อได้ยินแบบนั้นโจเซฟก็คึกขึ้นมาและดูกระปรี้กระเป่าขึ้นมาทันที

" ขอบคุณนะคุณหมอคนสวยที่ช่วยพวกเราไว้ ว่าแต่คุณชื่ออะไรอย่างงั้นหรอ "

" ฉันชื่อ เซฮี เป็นหมอของที่นี่หนะ "

ฝากกดติดตามกดหัวใจด้วยน่ะครับขอบคุณครับ