นางร้ายสื่อรัก 3P

        หลังจากจบเรื่องของสกุลไป่ ชีวิตประจำวันของเหม่ยเซียนก็ไม่มีอะไรเพิ่มขึ้นนอกจาก มีสหายสนิทที่มักจะมาหานางที่จวนบ่อยๆ บางครั้งก็ชักชวนกันออกไปตลาด ไปทานบะหมี่ ไปซื้อเครื่องประดับ และอีกหลายๆ อย่างตามประสาของสตรี วันนี้ก็เช่นกัน ตู้ฟางซินมาหานางตั้งแต่ปลายยามซื่อ (11.00) นอนเล่นอยู่ที่ศาลาริมน้ำ
 

        “เกิดเป็นสตรีช่างดีเสียจริง มิต้องร่ำเรียนอะไรมากมาย เพียงหัดอ่านหัดเขียนให้เป็น เรียนรู้งานเย็บปักถักร้อย ก็จบสิ้นแล้วจริงหรือไม่??” หันมองเหม่ยเซียน

        “อืม...ไม่ต้องออกไปเสาะหางานอันใดทำด้วย” จิบชาไปกินขนมไป

        “เป็นเพราะบิดาเจ้าร่ำรวยเป็นถึงท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย เจ้าจะต้องไปเสาะหางานอันใดเล่า มิเหมือนข้าหากไม่หนีออกมาท่านพ่อจะต้องบังคับข้าให้นั่งตรวจบัญชีอีกเป็นแน่” นอนคว่ำฟุบหน้าลงกับหมอน

        “เป็นเรื่องธรรมดามิใช่รึ เจ้าเป็นถึงคุณหนูสกุลตู้ บิดาเจ้าเป็นเจ้าของร้านค้ามากมายในเมืองหลวงถ้าหากเจ้ามิหัดเรียนรู้เรื่องบัญชีแล้ววันข้างหน้าผู้ใดจะทำกัน”

        “บ้านข้ามีพี่น้องเยอะแยะมากมาย ติดที่ข้าเป็นพี่สาวคนโตและท่านแม่ข้าเป็นฮูหยินเอกท่านพ่อจึงจำเป็นต้องสอนข้า เจ้ามิรู้อะไร บิดาข้ามีอนุถึงสี่คนยามนี้ข้ามีน้องชายกับน้องสาวรวมแล้วห้าคนด้วยกัน” เฮ่ออ…ฟุบหน้าลงอีก “น้องๆ ของข้าแต่ละคนน่ารำคาญทั้งนั้น”

        “หืมม…น่ารำคาญงั้นรึ??”

        “อืม…” ฟางซินหันหน้ามองเหม่ยเซียน “เจ้าอยากไปบ้านข้ารึไม่??”

เหม่ยเซียนนิ่งคิด “ได้นะ..ช่วงนี้ข้าว่าง หากอยากให้ข้าไป ข้าก็ไป”

        “วันมะรืนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ข้าไม่ว่างต้องไปนับสินค้าที่ท่าเรือ”

        “ท่าเรือ..รึ ข้าไม่เคยไป อยู่ทิศใดกัน” ทำตาโต 'จำไม่เห็นได้ว่าติดทะเลด้วย'

        “อยู่ติดประตูเมืองด้านเหนือเดินทางด้วยรถม้าใช้เวลาครึ่งชั่วยาม (1ชั่วโมง) ยังอยากจะไปอยู่หรือไม่” นางเคยชวนไป่เยว่ชิงหลายครั้งหลายคราว่าให้ไปเลือกของใช้ที่มาใหม่ด้วยตนเอง แต่ไป่เยว่ชิงกลับพูดว่า ‘ไม่ล่ะกว่าจะเดินทางไปถึงข้าคงปวดหลังแย่..เจ้าก็ช่วยเลือกของที่ราคาแพงที่สุดดีที่สุดมาให้ข้าก็แล้วกัน..ขอบใจเจ้ามากนะ’ สหายจอมปลอม

        “ไปสิ!! ข้าอยากเห็นเรือสินค้า” ยิ้มหวาน

        “ก็มิใช่เรือลำใหญ่อันใดเพราะว่าเมืองของเราไม่มีท่าจอดเรือลำใหญ่ เป็นแค่คลองกว้างๆ เท่านั้นเอง..อย่าคิดไปไกล…555แต่ถ้าออกไปจากท่าก็ไม่แน่” ฟางซินพูดปนหัวเราะ

        “คิดไกลอันใด..แค่กำลังนึกถึงทะเลก็เท่านั้น”

        “ทะเลอันใดของเจ้าไม่มีหรอก”

        “ช่างเถอะ..จะเป็นคลองเป็นคูน้ำอะไรก็ช่างข้าจะไป”

        “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้ามารับดีหรือไม่"

        ^^ “อื้ม..ตกลง” แล้วทั้งสองก็พูดคุยเล่น จนฮูหยินให้บ่าวมาตามไปรับสำรับเย็น

๑-------------------------๑

ครึ่งเดือนต่อมา ยามอู่ (11.00-13.00)

        เจ้าหย่งเจี้ยนและเจ้าหย่งเซิงที่ร่ำเรียนวิชาทุกแขนงจนหมดสิ้นแล้วกำลังเตรียมสิ่งของเพื่อลงจากเขา มีสหายบุรุษที่เดินทางกลับร่วมกันอีกราวๆ สามสิบคน ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสามสิบคนนี้เตรียมตัวเข้าวังหลวงเพื่อสอบเข้าเป็นขุนนาง มีทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นหรือแม้แต่องครักษ์แล้วแต่สิ่งที่ตนเองถนัด แน่นอนว่าทั้งหมดล้วนจงรักภักดีต่อองค์ชายทั้งสองเป็นอย่างมาก

        “พระองค์ต้องการรถม้าหรือไม่พะยะค่ะ” ฝูจินเอ่ยถามเจ้าหย่งเจี้ยน

        “หามาสักสิบคัน ผู้ใดอยากนั่งก็นั่ง อยากออกมาเดินข้าก็ไม่ว่า หาคันใหญ่สักหน่อยใส่สัมภาระ”

        “พะยะค่ะ” ฝูจินรับคำก็เดินออกไปจัดการ

        “พี่รอง” หย่งเซิงเรียก “เหตุใดเรามิใช้วิชาตัวเบาไปเล่า”

        “เรามิต้องรีบมิใช่รึ?? ..ยามนี้เราจบจากสำนักก่อนเวลาตั้งครึ่งเดือน อีกสองชั่วยาม (4ชั่วโมง) ก็ถึงเมืองหลวงแล้ว..ค่อยๆ เดินทางสำรวจชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านระหว่างทางจะเป็นไรไป”

        “อืม…ก็ดี”

        การเดินทางด้วยเท้าลงจากเขามิได้เป็นการยากอันใดสำหรับผู้ฝึกวรยุทธ์ทั้งหลาย บนหลังของทุกคนมีสัมภาระผูกอยู่แน่น ตามรายทางมีต้นไม้ที่ออกดอกออกผลสำหรับกินได้ ทุกคนที่เดินทางก็ไม่พลาดที่จะเด็ดมันมากินจวบจนเวลาผ่านไปสองเค่อก็ลงมาถึงตีนเขาจึงพบกับ ฝูจิน องครักษ์ของเจ้าหย่งเจี้ยนยืนรออยู่พร้อมรถม้าขนาดใหญ่นับสิบ

        “เก็บสัมภาระขึ้นรถม้าคันละสี่คน ผู้ใดอยากขึ้นไปนอนพักก็เชิญตามสบาย หากผู้ใดอยากเดินข้าก็มิขัด” พูดจบก็ส่งสัมภาระของตนส่งให้ฝูจิน นำไปเก็บบนรถม้าคันเดียวกันกับเจ้าหย่งเซิง และออกเดินเท้าสำรวจผู้คนตามบ้านเรือนก่อนจะถึงเมืองหลวง เมื่อเดินมาถึงร้านบะหมี่เจ้าหย่งเจี้ยนจึงชักชวนทุกคนหยุดพัก

        “ท่านลุง…ขอบะหมี่ชามใหญ่ให้พวกข้าทุกคน คนละถ้วยด้วยขอรับ" หย่งเซิงพูดคุยกับท่านลุงที่เปิดร้านบะหมี่ริมทาง

        “ได้ๆๆ หลานชายเชิญนั่งๆๆ” ท่านลุงรีบกลับไปยืนลวกบะหมี่พร้อมตะโกนเรียก “อาเปา อาเปา ออกมาช่วยปู่เร็วเข้า!!!” สิ้นคำก็เห็นเด็กผู้ชายหน้าตามอมแมมอายุราวๆ สิบหนาววิ่งออกมา

        “ขอรับ..ท่านปู่” อาเปายิ้มเต็มใบหน้ามองผู้คนมากมายนั่งเต็มร้านน้อยๆ จนล้นออกไปด้านนอก “ขอบพระคุณขอรับที่มารับประทานบะหมี่ร้านข้าน้อย” ยืนพูดอยู่ข้างๆ เจ้าหย่งเจี้ยน

        “บะหมี่ร้านเจ้าขายได้หรือไม่??” หย่งเจี้ยนสอบถาม

        “ได้บ้างมิได้บ้างขอรับ”

        “อย่างไร??” หย่งเซิงถาม

        “แถวๆ นี้ชาวบ้านส่วนใหญ่มิชอบกินบะหมี่กันเท่าไหร่ขอรับ นายท่านลองมองรอบๆ สิขอรับมีแต่ไร่นาเต็มไปหมด ข้าน้อยกับปู่มิได้มีที่นาไว้ทำกิน มีแค่บ้านหลังน้อยๆ กับที่ดินเล็กๆ ไว้ปลูกผักเท่านั้นเองขอรับ” เด็กชายพูด

        “เช่นนั้นหรือ…แล้วพวกเจ้าเดือดร้อนรึไม่??” หย่งเจี้ยนถาม

        “ไม่ถือว่าเดือดร้อนหรอก..คนชนบทอย่างพวกเรามิต้องใช้เบี้ยมากมายเฉกเช่นผู้คนในเมืองหลวง” ท่านลุงผู้ขายบะหมี่เป็นคนตอบ