หลังจากแยกกับเอ้อร์ยา อวิ๋นเฉิงซิ่วก็กลับมาถึงบ้าน เห็นเฉินซื่อกำลังยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ในลานบ้าน หากปักผืนนี้เสร็จแล้วนำไปขายที่ร้านผ้าในเมือง จะสามารถขายได้สองอีแปะ
ฝีมือการปักผ้าของเฉินซื่อนั้นเลื่องลือว่าประณีตที่สุดในหมู่บ้านแถบนี้ แม้แต่ภรรยาของเหล่าป่านตอนรับของก็ยินดีจะจ่ายเพิ่มให้อีกหนึ่งอีแปะ
ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ได้ ทุก ๆ สิบวันหรือครึ่งเดือน อวิ๋นเม่าซานจะเข้าไปส่งของในเมืองครั้งหนึ่ง ผ้าเช็ดหน้าสิบกว่าผืนสามารถแลกเงินได้หลายสิบอีแปะ ซึ่งถือเป็เงินช่วยจุนเจือการใช้ชีวิตในครอบครัว
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังคุยเล่นกันอยู่ในลานบ้าน พลันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก ขณะที่กำลังจะออกไปดู อวิ๋นเม่าซานที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเืก็ถูกหามเข้ามา ทำเอาเฉินซื่อใจนใจหายใจคว่ำ แทบจะทรุดลงกับพื้น
อย่างไรเสียชาติก่อนอวิ๋นเฉิงซิ่วก็เรียนหมอมา แม้สมองจะมึนงงไปชั่วขณะแต่ก็กลับมามีสติได้อย่างรวดเร็ว เมื่อฟังชาวบ้านที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างจอแจ นางจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่แท้เมื่อเช้านี้อวิ๋นเม่าซานออกเดินทางไปขายของป่าในเมือง ได้เงินมาหลายร้อยอีแปะ จึงไปซื้อข้าวสารและแป้งที่ร้านธัญพืช ระหว่างทางกลับหมู่บ้านเขาได้พบกับกลุ่มโจรที่กำลังรุมทำร้ายชายผู้หนึ่งซึ่งมีลักษณะเหมือนพ่อค้า เขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือเพราะทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้ แต่เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมากเกินไป เขาจึงถูกฟันหลายแผลจนสลบอยู่ข้างทาง
โจรที่เหลือไล่ตามชายผู้นั้นเข้าไปในป่าลึก เขาจึงรอดชีวิตมาได้โดยไม่ถูกฆ่าปิดปาก ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาพบเขานอนสลบอยู่ จึงเรียกคนมาช่วยหามเขาไปที่คลินิก หมอทำการรักษาาแเบื้องต้นและจัดยาให้ไม่กี่ชุดก็ส่งตัวกลับ ค่ารักษาพยาบาลถูกจ่ายด้วยเงินที่เหลืออยู่ในกระเป๋า หมอเห็นว่าอวิ๋นเม่าซานดูไม่ใช่คนมีเงินจึงไม่ได้เรียกเก็บเพิ่ม ถึงกระนั้นเงินในถุงก็ถูกใช้จนหมดเกลี้ยง ส่วนข้าวสารและแป้งที่ซื้อมาก็ไม่รู้ว่าหายไปที่ใด
หลังจากหามอวิ๋นเม่าซานขึ้นบนเตียง อวิ๋นเฉิงซิ่วได้ตรวจาแของเขาอย่างง่าย ๆ โชคดีที่เป้าหมายของพวกโจรคือชายผู้นั้น รอยดาบที่ฟันลงบนตัวอวิ๋นเม่าซานจึงไม่ลึกนัก เพียงแต่ดูน่ากลัวเพราะมีเืโชก หมอได้พันแผลเบื้องต้นไว้แล้ว เืหยุดไหลแล้ว เหลือเพียงรอให้แผลสมานตัวและบำรุงร่างกายให้แข็งแรง ตอนนี้ดูแล้วไม่มีอันตรายถึงชีวิต
ทว่าอวิ๋นเฉิงซิ่วรู้ดีว่า ในยุคที่การแพทย์ล้าหลัง ไม่มียาป้องกันบาดทะยัก ไม่มียาปฏิชีวนะเช่นนี้ เพียงแค่อาการมีไข้เล็กน้อยก็อาจพรากชีวิตชายฉกรรจ์ได้ นับประสาอะไรกับคนที่ได้รับาเ็สาหัส ตอนนี้ทำได้เพียงปล่อยให้เป็เื่ของโชคชะตาว่าภายในสามวันนี้บิดาอวิ๋นจะมีอาการมีไข้หรือไม่
อวิ๋นเฉิงซิ่วพลิกดูสมุนไพรที่หมอจัดให้ ส่วนใหญ่เป็ชนิดที่ช่วยห้ามเืและสมานแผล เช่น อู๋เป้ยจื่อ เซวี่ยเจี๋ย เซิงต้าหวง ซานชี และอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนประกอบใกล้เคียงกับตำรับยาในชาติก่อน ดูท่าว่าหมอผู้นี้จะมีฝีมืออยู่บ้าง ไม่ได้จัดยาแบบส่งเดช
เฉินซื่อเองก็เป็คนที่มีจิตใจเข้มแข็ง หลังจากตั้งสติได้ นางเริ่มกล่าวขอบคุณชาวบ้านที่มาช่วยทีละคน เมื่อส่งทุกคนกลับแล้วก็นำเข้าสู่โหมดการดูแลผู้ป่วย ทั้งวิ่งวุ่นเปลี่ยนเสื้อผ้า ยกน้ำ ต้มยา และใช้ผ้าฝ้ายเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของอวิ๋นเม่าซานเพราะความเ็ปเป็ระยะ ๆ นางจะให้อวิ๋นเฉิงซิ่วช่วยเฉพาะตอนที่อวิ๋นเม่าซานกินข้าวและดื่มน้ำเท่านั้น เวลาที่เหลือทั้งหมดนางจัดการดูแลสามีผู้ป่วยด้วยตัวคนเดียว
พอถึงเวลาเที่ยง อวิ๋นเฉิงหลิ่งที่เลิกเรียนกลับมาทานข้าวถึงได้รู้เื่ที่เกิดขึ้น หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เขาจึงไปขอลาหยุดจากสำนักศึกษาชาวบ้านหลายวันเพื่อมาดูแลอวิ๋นเม่าซาน แม้เฉินซื่อจะพยายามห้ามแต่ก็ห้ามไม่อยู่ จึงต้องปล่อยให้เขาทำตามใจ
ส่วนอวิ๋นเฉิงเฟิง หลังจากวิ่งวุ่นอยู่ในป่าทั้งวัน พอตกเย็นหิ้วไก่ป่าสองตัวกลับมาถึงบ้านจึงได้รู้ว่าบิดาได้รับาเ็ เขาโกรธจนร้องะโโวยวาย บอกว่าจะไปตามหาพวกโจรที่ลงมือเพื่อล้างแค้นให้จงได้
อวิ๋นเม่าซานที่นอนอยู่บนเตียงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "เสี่ยวเฟิงเอ๋ย เ้าอย่าหาเื่ใส่ตัวเลย ขนาดพ่อที่มีวรยุทธ์ดีกว่าเ้ายังาเ็เจียนตาย รอดชีวิตกลับมาได้แบบนี้ก็บุญแล้ว สู้ดาบที่รวดเร็วและจำนวนคนที่มากกว่าไม่ได้หรอก"
"แล้วจะปล่อยให้เป็แบบนี้หรือขอรับ?" อวิ๋นเฉิงเฟิงทุบกำแพงด้วยความไม่ยินยอม จนฝุ่นร่วงกราวลงมา
"แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? ยอมกล้ำกลืนฝืนทนไปเถอะ จะให้คนทั้งบ้านต้องไปเสี่ยงด้วยหรือ หากพวกมันไม่ตามมาฆ่าล้างครัวก็นับว่า์คุ้มครองแล้ว" เฉินซื่อกล่าวอย่างจนใจอยู่ด้านข้าง
"เฮ้อ!" อวิ๋นเฉิงเฟิงไม่มีทางเลือก ในใจเขาจึงแอบตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า จะต้องฝึกฝนวรยุทธ์ให้ดี อีกสองปีจะไปเป็ทหาร เมื่อได้ดิบได้ดีในกองทัพแล้ว จะได้ปกป้องครอบครัวไม่ให้ถูกรังแกและทำร้ายได้
ฝ่ามือของอวิ๋นเฉิงหลิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดยาวก็กำแน่นเช่นกัน พร้อมกับความเชื่อมั่นที่แรงกล้า "ข้าต้องตั้งใจเรียนหนังสือ ปีหน้าจะไปสอบถงเซิงในตัวอำเภอ จากนั้นสอบเป็ซิ่วไฉ อีกสามปีจะไปสอบจวี่เหรินที่จวนเ้าเมือง จนกระทั่งมุ่งหน้าสู่จิงเฉิงเพื่อสอบเป็จิ้นซื่อ มีเพียงการได้รับตำแหน่งขุนนางที่มีอำนาจเท่านั้น จึงจะสามารถคุ้มครองให้ครอบครัวมีความสุขกายสบายใจและมีชีวิตที่ราบรื่นได้"
อวิ๋นเฉิงซิ่วเห็นท่าทางของพี่ชายทั้งสองก็เดาความคิดในใจของพวกเขาออก "พี่ชายทั้งสองตั้งใจมุ่งมั่นขนาดนี้ ข้าเองก็ต้องพยายามเช่นกัน ต้องรีบสร้างตัวให้สำเร็จ หาเงินให้ได้มาก ๆ เพื่อเปลี่ยนฐานะความเป็อยู่ของครอบครัว และทำให้พี่ชายทั้งสองสบายใจในการไล่ตามเป้าหมายชีวิตของตนเองโดยไม่ต้องมีเื่ให้กังวล"
ภายใต้การดูแลอย่างพิถีพิถันของทุกคนในครอบครัว ในสามวันแรกที่ได้รับาเ็ อวิ๋นเม่าซานไม่มีอาการมีไข้ และอาการาเ็ก็ไม่ได้ทรุดลง อวิ๋นเฉิงเฟิงขึ้นเขาไปล่าของป่ามาบำรุงร่างกายให้บิดาทุกวัน ส่วนเฉินซื่อและอวิ๋นเฉิงหลิ่งก็ดูแลอวิ๋นเม่าซานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
ความจริงแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ อวิ๋นเฉิงซิ่วเตือนให้เฉินซื่อใช้ผ้าฝ้ายสีขาวที่ลวกน้ำร้อนแล้วเช็ดล้างาแให้อวิ๋นเม่าซานทุกวัน เพื่อกำจัดเืเสียและคราบดินรอบ ๆ าแ ภายในห้องถูกทำความสะอาดจนไร้ฝุ่น แม้จะทำไม่ได้ถึงขั้นปลอดเชื้อแต่ก็ต้องรักษาความสะอาดของสภาพแวดล้อมในการพักฟื้น
หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน าแของอวิ๋นเม่าซานก็เริ่มตกสะเก็ด อวิ๋นเฉิงซิ่วจึงเตือนให้เฉินซื่อใช้ผ้าขาวสะอาดพันาแไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้บิดาเกาิัจนฉีกขาดเพราะความคันขณะที่กล้ามเนื้อกำลังสมานตัว ซึ่งอาจนำไปสู่การติดเชื้อได้
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นเม่าซานอาการดีขึ้นวันต่อวัน เฉินซื่อจึงเร่งให้อวิ๋นเฉิงหลิ่งกลับไปเรียนที่สำนักศึกษาชาวบ้าน จากนั้นจึงหันมาถามอวิ๋นเฉิงซิ่วว่า "ซิ่วเอ๋อร์ เ้าทราบได้อย่างไรว่าต้องใช้ผ้าฝ้ายที่ลวกน้ำร้อนเช็ดาแ?"
"เอ่อ" อวิ๋นเฉิงซิ่วถึงกับพูดไม่ออก "จะบอกอย่างไรดีล่ะ จะบอกว่าฝันเห็นก็คงไม่ได้ใช่ไหม?"
"อ้อ ตอนที่เชิญหมอมาครั้งก่อน ข้าได้ยินหมอพูดเปรย ๆ ว่า ให้ใช้ผ้าฝ้ายที่ลวกน้ำร้อนเช็ดาแ จะทำให้คนไม่ค่อยมีอาการมีไข้เ้าค่ะ" อวิ๋นเฉิงซิ่วนึกขึ้นได้ว่าตอนที่นางเกิดใหม่ได้เชิญหมอในหมู่บ้านมา ซึ่งตอนนั้นหมอได้กำชับข้อควรระวังไว้มากมาย จึงใช้เื่นี้เป็ข้ออ้าง
"โอ้? ทำไมข้าถึงไม่สังเกตเห็นเลยนะ?" เฉินซื่อกล่าวอย่างสงสัย
"ตอนนั้นท่านแม่คงมัวแต่เป็ห่วงว่าข้าจะหนาวจนไม่ทันได้ฟังกระมังเ้าคะ?" อวิ๋นเฉิงซิ่วรีบพาเฉินซื่อเบี่ยงประเด็นออกไป
"ก็เป็ไปได้" เฉินซื่อไม่ได้ซักไซ้ต่อ อย่างไรเสียบิดาอวิ๋นก็อาการดีขึ้นทุกวัน วิธีนี้ใช้ได้ผลก็พอแล้ว สิ่งที่น่ายินดีคือซิ่วเอ๋อร์หัวไว ไม่ได้รับผลกระทบจากการตกน้ำ เมื่อก่อนเคยมีเด็กในหมู่บ้านตกน้ำ หากช่วยขึ้นมาได้ช้า แม้จะฟื้นขึ้นมาก็จะมีอาการเลอะเลือน ต้องให้ครอบครัวดูแลและมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
ตอนนี้เื่เดียวที่น่ากังวลคือ่นี้ใช้จ่ายมากเกินไป ค่าสมุนไพรที่จ่ายเพิ่มทำให้เงินเก็บส่วนใหญ่ของบ้านหมดไป ของป่าที่อวิ๋นเฉิงเฟิงล่ามาได้ก็เพียงพอแค่บำรุงร่างกายบิดา แต่คนในบ้านก็ได้พลอยกินจนตัวอ้วนขึ้นรอบหนึ่ง
ปกติเวลาไปขายของป่าในเมืองจะเป็อวิ๋นเม่าซานที่เป็คนจัดการ คนอื่น ๆ ไม่เคยไป จึงไม่รู้ราคาและช่องทางการขาย พอถึงคราวคับขันจึงพบว่าเมื่อเสาหลักของบ้านล้มลง ทำให้การใช้ชีวิตลำบากอย่างยิ่ง
"จะปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไปไม่ได้" ตอนกลางคืนอวิ๋นเฉิงซิ่วนอนคิดทบทวนบนเตียงจนนอนไม่หลับ ในหัวของนางคิดวนเวียนถึงวิธีหาเงิน โดยตัดความคิดที่ไม่สอดคล้องกับความเป็จริงออกไปทีละอย่าง จนเหลือเพียงเส้นทางเดียวที่เห็นผลได้ทันที นั่นคือการขึ้นเขาเพื่อหาโสม ลิงจือ หรือสมุนไพรล้ำค่าอื่น ๆ หรือไม่ก็ล่าสัตว์ป่าที่มีราคาสูง อย่างแย่ที่สุดก็หาเห็ดและของป่ามาขาย
นางคิดฟุ้งซ่านไปเช่นนั้น จนกระทั่งเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
4K
