“ร่วมงนประลองเพื่อความเป็1 พร้อมเงินรางวัล 100,000บาท.... คลิ๊กเพื่อเริ่ม...”
กริ๊งงง กริ๊งงง กริ๊งง... มือขาวซีดโผล่ออกมาจากผ้าห่มควานหาต้นเหตุของเสียง ที่ดังก่อกวนเค้า
เรย์ชายหนุ่มจบใหม่หมาดๆจากคณะบริหารธุรกิจ ม.รามคำแหง ลุกขึ้นพร้อมอาการมัวขี้ตา เค้าหยิบโทรศัพท์มือถือซัมซุงกลางเก่ากลางใหม่ขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็เวลา 7โมง นิดๆแล้ว ชายหนุ่มจึงรีบไปอาบน้ำ เพื่อแต่งตัวไปทำงาน
“ป้าฮะ เหมือนเดิม 1ชามครับ” เรย์สั่งโจ๊กใส่ไข่ ใส่หมูไม่ใส่เครื่องใน ไม่ใส่ผัก เหมือนเดิมที่กินมาตลอดหลายปี สมัยเรียนถ้าวันไหนมีเรียนเช้าเขาก็เลือกที่จะมาฝากท้องที่ร้านป้าแช่มนี่แหละ เพราะนอกจากราคาเข้าถึงได้แล้ว รสชาดก็อร่อยแถมเ้าของร้าน ที่แม้จะมีอายุอานามเลย60ไปหลายปีแล้วแต่ป้าแช่มก็ยังมีอัธยาสัยดี มีเมตตา และแข็งแรงมาก ทำให้เขาคิดถึงคุณยายที่ตอนนี้ท่านได้เสียไปแล้วในทุกครั้งที่เจอป้าแช่ม
“ได้แล้วๆๆ โจ๊กหมูใส่ไข่ ไม่ใน ไม่ผัก” ป้าแช่มะโบอก ด้วยความคุ้นเคยเรย์จึงรีบลุกจากที่นั่งเดินไปรับโจ๊กร้อนๆจากป้าเองเค้ารีบกินแล้วก็รีบไปทำงาน โดยมีคำอวยพรให้เค้าโชคดีตามหลังจากป้าแช่มเหมือนเช่นเคยในทุกๆเช้า
ณ ออฟฟิศ แผนกกีฬา
เรย์นั่งพิมพ์เอกสารอยู่พลางก็ใจลอยไปไกล ด้วยความเบื่อ และไม่มีแรงกระตุ้นในการทำงาน เรย์คิดในใจว่าชีวิตเค้าจะเป็ได้เท่านี้เองหรอ พนักงานออฟฟิศไม่มีอนาคต ไม่ก้าวหน้าในตำแหน่งและที่สำคัญ เค้าจะไปหาแฟนได้จากที่ไหน ในเมื่อชีวิตเค้ามันช่างเหี่ยวเฉาเสียนี่กระไร
17.00 น.
เรย์เดินออกจากออฟฟิศด้วยอาการเหนื่อยล้าเพราะนั่งอยู่หน้าจอทั้งวัน เค้าแวะซื้ออาหารถุงเพื่อกลับไปกินที่ห้อง ถึงห้องเค้าก็รีบกินข้าว ทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย จากนั้นก็รีบพุ่งตัวไปหากล่องสี่เหลี่ยมใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง เครื่องเกมVR ครบชุดมาส่งแล้ว นี่คือของขวัญวันเกิดล่วงหน้าที่เค้ามอบให้ตัวเองในปีนี้เรย์ประกอบเครื่อง ติดตั้งอุปกรณ์จนครบ เตรียมพร้อมสำหรับการผจญภัยเพื่อสร้างสีสันให้ชีวิตมนุษย์เงินเดือนของเค้า
King of God คือ เกมส์ที่เค้าเลือกที่จะเข้าไป โดยที่มาของการเลือกเกมส์นี้ก็คือเค้าได้เห็นโฆษณาทางออนไลน์ว่ามีการแข่งประลองเกมส์เพื่อชิงเงินรางวัลจากเ้าของเกมส์หากใครชนะการประลองในรอบเดือนนี้เป็เงินถึง 1แสนบาท!!! ตอนแรกตัวเค้าก็ไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งไปเจอโฆษณาขายเครื่องเกมส์ VR มือสอง สภาพ 90%ในราคาที่เค้าพอจะซื้อไหว เรย์จึงตัดสินใจยอมทุบกระปุก เพื่อภารกิจพิชิตเงินแสนนี้โดยเฉพาะ โดยถือซะว่าเป็การให้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าให้ตัวเองไปในตัวด้วย
เรย์เตรียมร่างกายพร้อมอ่านคู่มือการเล่นเพื่อให้ตัวเองพร้อม100% สำหรับภารกิจนี้ เค้าปิดอุปกรณ์สื่อสารทุกชนิด สำรวจประตู หน้าต่างส่าปิดเรียบร้อยดีจนมั่นใจว่าจะไม่มีเสียงเล็ดลอดออกไปรบกวนห้องข้างๆ เมื่อเค้ามั่นใจแล้ว ก็ ReadyGo.....
King of God
เรย์เริ่มเลือกตัวละคร ตั้งชื่อ เลือกพลังพิเศษ เลือกธาตุประจำตัว แต่งองค์ทรงเครื่องเรียบร้อย
ก็กำเนิดเป็ตัวละคร“ไป๋เซียน” จอมยุทธหนุ่มผมสีน้ำตาลยาวไว้หางม้า สวมอาภรณ์สีฟ้าขาว เข้ากับธาตุวารีที่มีกระบี่เป็อาวุธคู่ใจ ไป๋เซียนเริ่มเข้าสู่ภารกิจด้วยพลังชีวิต100% โดยในคู่มือที่อ่านมานั้นบอกว่าเค้าสามารถซื้อไอเทมต่างๆได้ที่จุด LandShop และใน LandShopนี้ เค้าก็สามารถขายของต่างๆที่เก็บมาได้เช่นกันเมื่อขายแล้วเค้าก็จะได้เป็เหรียญเงินและทอง เพื่อสะสมไปซื้อไอเทมพิเศษ และอัพเลเวลของตัวเองได้ตรงจุดที่เรียกว่าLevel Shop และหาก้าออกจากเกมส์ เค้าก็ต้องหาจุด ExitPoint เพื่อแล้วออกจากเกมส์ได้ โดยเวลาในเกมส์จะต่างจากโลกจริง 8 ชั่วโมง คือถ้าเค้าอยู่ใน Land of God 8 ชั่วโมง เท่ากับโลกภายนอก 1 ชั่วโมง แปลว่าในเกม 1 วัน เท่ากับโลกภายนอก 3ชั่วโมง เรย์คำนวณเวลาในใจของตัวเอง
ไป๋เซียนเลือกพื้นที่ด้านเหนือของดินแดนLand of God เป็จุดเริ่มต้น โดยดินแดนด้านนี้แวดล้อมไปด้วยต้นไม้แปลกๆสวยงาม สีสันเสมือนจริงทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนจริงเป็การเพิ่มอรรถรสในการเล่นเกมส์ของเค้าเป็อย่างมากเรย์รู้สึกตื่นเต้น จึงวิ่งไปสำรวจรอบๆพื้นที่ โดยเค้าได้รับภารกิจแรกมาแล้วสำหรับด่านแรกนั่นก็คือเค้าต้องตามหาไอเทมคู่ธาตุ พร้อมการสะสมเหรียญเพื่ออัพเวลตัวเองซึ่งของเขาก็คือธาตุวารี เค้าต้องตามหาคำใบ้จากสถานที่ต่างๆ เพื่อไขปริศนาว่าไอเทมคู่ธาตุของเค้าคืออะไรและไปหาได้จากที่ไหน เรย์เข้าไปในป่าทางด้านเหนือของ Land of God เค้ายังไม่เจอใคร
ไป๋เซียน เดินสำรวจในป่าไปเรื่อยๆมีดอกไม้ที่หน้าตาสวยงามมากมาย แต่ละดอกดูช่างมีสีสัน รูปร่างแปลกตาเล็กใหญ่ต่างกัน บ้างก็สูงยาวคล้ายต้นทานตะวันในโลกจริงแต่ต่างกันที่เ้าดอกไม้ประหลาดนี้มีหลายสี แถมมีใบยาวเรียวราวกันนิ้วสาวคอยประคองเ้าดอกนี้ไว้ทำให้รู้สึกเหมือนแม่ที่กำลังปกป้องลูกอยู่ในอก หรือแม้แต่เ้าดอกจิ๋วสีฟ้าครามคล้ายดอกผักบุ้ง แต่เ้าดอกจิ๋วนี้กลับเคลื่อนไหวได้สามารถหลบหลีกในทันทีที่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเข้า และอีกมากมายอีกหลายพันธุ์ซึ่งจากที่เค้าอ่านมาคือ สามารถเก็บเ้าดอกไม้พวกนี้ไปขายได้ราคามีั้แ่ดอกละ5-100เหรียญเงิน ตามความยากง่ายในการหา แต่ต้องรู้วิธีการเก็บไม่เช่นนั้นก็จะถูกพิษของเ้าดอกพวกนี้เองจนพลังชีวิตตัวเองหมดและต้องออกไปชาร์ตพลังใหม่นอกเกมส์เป็เวลา 1 ชั่วโมง (ก็คือ8 ชั่วโมงในเกมส์)
ไป๋เซียนเดินผ่านป่าออกมาและเจอเข้ากับหมู่บ้านเล็กๆ เค้าเริ่มเห็นมีคนอื่นอยู่บ้างแล้ว มีผู้คนแต่งกายหลากหลายซึ่งเค้าเองก็ไม่รู้ว่านั่นเป็ผู้เล่นจริง หรือAI ในเกมส์ไป๋เซียนเดินเข้าไปเพื่อหวังสอบถามถึงการหาเบาะแสของการหาไอเทมพิเศษ พอเข้าไปใกล้เค้าก็เห็นเหมือนมีคนกำลังทะเลาะกันอยู่ เค้าจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
“เฮ้ย....แกน่ะเอาแผนที่มาให้ข้าเดี๋ยวนี้” ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ถือดาบเล่มใหญ่บทไหล่มีหนังสัตว์พาดอยู่ทำให้เกิดความรู้สึกน่าเกรงขาม กำลังยืนค้ำชายตัวเล็กกว่าที่เหมือนจะเป็คนของหมู่บ้านนี้อยู่ด้วยท่าทีคุกคามอย่างรุนแรง
แล้วผู้ชายลาดพาดกลอน (ฉายาที่ไป๋เซียนตั้งให้)เพราะเค้ามีหนังสัตว์คล้ายหนังเสือพาดอยู่ที่ไหล่ทำท่าเหมือนจะลงมือกับผู้ชายตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าอยู่ ไป๋เซียนก็รีบวิ่งเข้าไปห้าม
“แกเป็ใครว่ะ...ถึงกล้าเข้ามาเสือกเื่ของข้า” ผู้ชายลายพาดกลอนะโใส่หน้าไป๋เซียนที่บังอาจเข้ามาห้ามเค้าที่กำลังจะลงมือ
“ท่านพี่ ได้โปรดยั้งมือก่อนท่านพี่ประสงค์สิ่งใด เหตุใดจึงต้องลงไม้ลงมือด้วยเล่า ถ้าพูดจากันดีดีน้องชายท่านนี้ก็คงจะมอบของที่ท่านพี่้าให้อย่างแน่นอน” ไป๋เซียนพูดกับชายตัวใหญ่ด้วยภาษาที่ใช้ในการคุยในเกมส์ได้จริง เค้าจึงรู้ว่าชายตัวใหญ่ตรงหน้านี้ก็คือผู้เล่นคนหนึ่งนั่งเอง ส่วนชายตัวเล็กที่โดนรังแกนั้นเค้าคิดว่าน่าจะเป็ Ai ของเกมส์แต่กระนั้นเค้าก็ไม่ชอบเห็นใครถูกทำร้ายโดยไม่มีสาเหตุเช่นกัน “เ้าไม่ต้องมาแส่ นี่มันเื่ของข้าจงหลีกไปหากไม่อยากเจ็บตัว” ชายร่างใหญ่เริ่มโมโห
ไป๋เซียนไม่สนใจเค้ากลับหันไปช่วยพยุงให้ชายร่างเล็กที่ตัวคลุกฝุ่นอยู่ให้ลุกขึ้นมาได้โดยไม่ทันระวังหลัง พลั้ก!!!!! ไป๋เซียนล้มทับชายตัวเล็กที่เค้ากำลังช่วยทำให้กลิ้งล้มลงไปทั้งคู่ จนตัวเค้ากลายเป็ทับอยู่บนชายร่างเล็กคนนั้นแทน
“ข้าขอโทษๆๆๆ ท่านเป็อะไรหรือไม่ขอรับ” ไป๋เซียนรีบลุกขึ้นแล้วกล่าวขอโทษชายร่างเล็กที่เป็ Aiคนนั้น และเค้ากำลังจะช่วยชายร่างเล็กให้ลุกขึ้นอีกรอบแต่ก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างทางด้านหลัง ทำให้รีบะโหลบไปด้านข้างได้ทัน
ชายร่างใหญ่เดินตามไปแล้วฟันดาบลงไปในจุดที่ไป๋เซียนกลิ้งไป โดยไม่สนว่าจะโดนเค้าหรือไม่ ดาบใหญ่ที่ตรงมือจับมีหนังเสือลายเดียวกับผืนที่พาดไหล่เค้าอยู่ ฟันไม่หยุดดาบหนึ่ง ดาบสอง ดาบสาม.... ฉับ...ฟิ้วววววว...... ไป๋เซียนเอาแต่ะโหลบไปมาโดยไม่ทันได้ชักกระบี่ออกมาเพื่อป้องกันตัวเสียด้วยซ้ำ
“ท่านพี่โปรดยั้งมือก่อน....” เค้าวิ่งหนีพลางะโบอกชายร่างใหญ่ให้หยุดโจมตีเค้า
แต่ชายร่างใหญ่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหรือยั้งมือให้เค้าแต่อย่างใด ไป๋เซียนวิ่งหนีเป็วงกลม ไปมาทำให้ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มออกมามุงดูเค้ากันเต็มไปหมด เค้ารีบวิ่งไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ใกล้หมู่บ้านและหายใจหอบจนตัวโยน เค้าคิดในใจว่าอะไรว่ะเนี้ยะ ขนาดในเกมส์ยังเหมือนเหนื่อยจริงขนาดนี้ แล้วถ้าเค้าโดนทำร้ายจริงไม่ต้องเจ็บจริงๆหรือนี่
ขณะที่เค้ากำลังคิดหาทางออกอยู่นั้นเค้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ที่ค่อยๆเดินมาทางเค้าอย่างช้าๆ ช้าๆ
ไป๋เซียนที่ตอนนี้ใจเต้นราวกับกลองเพลรัวอยู่ในใจ พลางคิดว่าเข้าเกมส์มายังไม่ทันไรเลยก็จะต้องตายไปพักฟื้นใหม่แล้วหรือนี่ พลางยืนหลับตาแน่น ภาวนาในใจขอให้รอดจากเหตุการณ์นี้ไปให้ได้
ฟิ้ววววว....จึก...!!!! เสียงวัตถุบางอย่างแหวกอากาศมาแล้วเสียงร้องของชายร่างใหญ่ก็ดังขึ้นห่างจากจุดที่เค้าอยู่เพียงไม่กี่ก้าว
“ โอ๊ยยยย.....ใครใครลอบทำร้ายข้า....ออกมาเดี๋ยวนี้! รนหาที่ตาย...ยยยย” เสียงของชายร่างใหญ่ยังไม่ทันสิ้นเสียงดีร่างของเค้าก็ล้มลง และค่อยๆหายไปทันที แปลว่าชายร่างใหญ่พลังชีวิตหมด ทำให้ร่างในเกมส์หายไปแล้วจะกลับมาเล่นใหม่ได้ในอีก 8 ชั่วโมงข้างหน้า หรือ 1ชั่วโมงนอกเกมส์นั่นเอง
ไป๋เซียนออกมาจากหลังต้นไม้แล้วมองหาผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของเค้าไว้แต่มองไปรอบๆกลับไม่มีใครเลย แม้กระทั่งพวกชาวบ้านที่มุงดูก่อนหน้านี้ก็ไม่มีเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ไป๋เซียนงง เค้าเดินมาก็เห็นวัตถุที่ช่วยชีวิตเค้าไว้เป็เ้าเข็มเล็กๆสีเงิน ที่ปลายเข็มด้านนึงมีดอกไม้สีแดงเล็กที่ทำเป็ลายไป๋เซียนเก็บเ้าเข็มแดงนี่ไว้กับตัวโดยหวังว่าถ้าเค้าออกจากเกมส์ไปแล้วเข้ามาใหม่มันจะยังไม่หายไปไหนเพื่อที่เค้าจะได้ตามหาเ้าของที่ช่วยเค้าไว้
ไป๋เซียนเดินเข้าไปในหมู่บ้าน เค้าก็เจอป้ายประกาศกลางลานหมู่บ้านเค้าเดินเข้าไปดูก็พบข้อความว่า “จงเดินไปตามทางที่มีภูผาลาดชันปลายทางจะมีสิ่งที่เ้าตามหาอยู่”
“ต้องขึ้นเขาไปสินะ...” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นข้างๆ ไป๋เซียน
“เราไปด้วยกันดีไหม จะได้มีเพื่อนร่วมทาง ข้าจะได้ไม่เหงา” ชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยชวนไป๋เซียนให้ร่วมเดินทางไปด้วยกันเพื่อตามหาปริศนาของภารกิจที่พวกเข้าต้องทำเพื่อพิชิตด่านแรกนี้
ไป๋เซียนมองไปทางชายหนุ่มที่มาใหม่ โครงหน้าได้รูปผิวขาวเหมือนคุณชายเ้าสำอางค์ประกอบกับชุดสีขาวเหลืองทองเปล่งประกายด้วยลายัที่ปักมา พร้อมพัดในมือทำให้ความรู้สึกว่าเป็คุณชายเ้าสำราญมากกว่าจอมยุทธ์ที่จะมาร่วมประลองเพื่อเงินรางวัลเสียอีก
“ข้าชื่อ อาซือ” หนุ่มเ้าสำราญเอ่ยปากก่อน
“ข้าชื่อ ไป๋เซียน ยินดีที่ได้รู้จักอาซือ” ไป๋เซียนตอบรับมิตรภาพ
“ไปกันเถอะ เรามีเวลาไม่มากแล้วนี่ ก่อนจะออกจากเกมส์นี้กัน” อาซือบอก
ไป๋เซียนพยักหน้าแล้วการเดินทางของสองจอมยุทธ์หนุ่มก็ได้เริ่มต้นขึ้น......