[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

วันถัดมา...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ประตูห้องถูกเปิดขึ้นมาก่อนที่ฝีเท้าหนาก้าวเท้าเข้ามาอย่างรีบร้อน

"มาร์ทแกสั่งให้ลูกน้องถอนกำลังออกมาเพื่ออะไร"ครามถามขึ้นเมื่อมีสายรายงานมาว่าเขาให้ถอนกำลังออกมาหลังจากที่เขาสั่งการว่าให้จับตาดูคิดส์ไว้

"..."

"ไอ้มาร์ท"

"หนวกหู ออกไป ฉันยังไม่ได้สั่งแกเข้ามาเลย"

"หึ"ครามแค่นหัวเราะกับความทึ่มของเพื่อน"รู้ไหม ตอนนี้แพรววาไม่อยู่ในห้องแล้ว"

"..."มาร์ทตินที่กำลังดูเอกสารต้องหยุดชะงักไปก่อนเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าครามด้วยสีหน้าจริงจัง

"ลูกน้องที่เฝ้ายามบอกว่าเธอออกไปตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับ"

"ว่าไงนะ!"มาร์ทตินชักสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดเพราะเขาได้รับปากว่าจะดูแกแพรววาไว้กับแดเนียล หากเธอมาเป็นอะไรตอนนี้ในตอนนี้ มันไม่ได้เป็นผลดีกับเขาเลย

"แกไปทำอะไรให้เธอ"

"คนเฝ้ายามก็มีเยอะแยะทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวหนีออกไปได้"

"เพราะเธอบอกว่าเป็นนายหญิงที่นี่ไง"

"หืม"

'หากใครกล้ายืนขวางฉันจะสั่งให้ท่านมาร์ทตินฆ่าพวกเจ้าซะ'

"เพียงแค่คำขู่ที่มั่นใจทำให้ลูกน้องหวาดกลัวได้ถือว่าไม่ธรรมดาแล้ว"

"หึ งั้นไม่กลัวฉันจะตัดหัวแทนสินะ"

"..."

"สั่งคนออกตามหาเธอให้ทั่ว"

"รับทราบครับ"ครามรับคำสั่งก่อนจะออกจากห้องไป เวลานี้มาร์ทตินชักสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด อย่าทั้งโกรธและโมโหเธอที่แอบหนีจากเขาไปโดยไม่บอก

"คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ แพรววา"

จ๊อก~

"ทำไมต้องมาหิวเวลานี้ด้วยเนี่ย"แพรววาบ่นพึมพำเมื่อกระเพาะอาหารของเธอเริ่มทำงาน

"แพรว"เสียงใครบางคนดังขึ้นและเจ้าของเสียงนั่นก็คือพอร์ท เขาเบิกตากว้างตกใจที่เห็นเธออยู่ต่อหน้าทั้งที่ควรอยู่กับมาร์ทติน แพรววาเองก็ตกใจไม่แพ้อีกฝ่ายที่บังเอิญมาพบกัน ฝีเท้าบางค่อยๆ ขยับไปด้านหน้าก่อนรีบเร่งฝีเท้าหนีพอร์ททันที"เดี๋ยวก่อน"

"ไม่นะอย่าตามมา ฉันจะไม่มีวันตามพี่กลับเด็ดขาด"แพรววาพูดขึ้นขนาดที่เร่งฝีเท้ามากขึ้นก่อนที่พอร์ตจะทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย

หมับ!

กรี๊ด!!!

แพรววากรีดร้องลั่นก่อนที่จะเตะกลางเป้าของบุคคลที่มาขับแขนเธออย่างจนอีกฝ่ายถึงกับจุก

"ฮ่าๆๆๆ"ครามหัวเราะดังลั่นเมื่อเห็นมาร์ทตินที่กุมน้องชายด้วยความเจ็บปวด

"เธอหนีไปแล้ว"มาร์ทตินกลั้นเสียงพูด เมื่อพูดด้วยน้ำเสียงปกติก็ไม่ได้เพราะมันจุก

"แพรววา"เสียพอร์ทที่ดังขึ้นส่งผลให้ฝีเท้าชะลอลงขนาดเดียวกันมาร์ทตินกับครามแอบมาหลบอยู่ด้านหลังมุมอับ

"แพรวจะไม่กลับไปคฤหาสน์มาร์ติน"แพรววาก้าวขาไปด้านหลังก้าวหนึ่ง

"ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวเราะดังขึ้นส่งผลให้แพรววารู้สึกสงสัย"ที่แท้คิดว่าพี่ได้รับคำสั่งมาจากเฮียสินะ"

"ก็..."

"ทะเลาะกันมางั้นเหรอ แพรวถึงมาอยู่ตรงนี้"

"มาร์ทตินเขาบอกว่าจะไม่ช่วยตามหาพี่เนียล"

"ถ้าแดเนียลรู้ว่าเธอออกมาตามหาเขาแบบนี้คงดีใจแน่นอน"

"เอ๋"

"เมื่อน้องสาวแสดงความเป็นห่วงพี่ชายมากขนาดนี้"

"ว่าแต่พี่เถอะ มาทำอะไรที่นี่"

"ไปคุยที่อื่นดีไหม"พอร์ทพูดขึ้นขนาดที่แพรววารู้สึกลังเลเล็กน้อย"พี่สัญญาว่าจะไม่พาแพรวไปหาเฮีย"

ร้านอาหาร

"ค่อยๆ กินก็ได้ไม่กลัวว่าพี่จะใส่ยาลงไปหรือไง"พอร์ทจ้องแพรววาที่กำลังทานอาหารอย่างรีบร้อน

"กองทัพต้องเดินด้วยท้องนี่คะ"

"แล้วไม่คิดว่าพี่จะใส่ยาอะไรทำนองนั้นหรือไง"

"พี่รับปากแล้ว"

"ฮ่าๆๆๆ"

"..."

"ว่าแต่คิดว่าจะไปหาแดเนียลที่ไหนละ"

"คือว่า..."

"ยังไม่ได้วางแผนไว้สินะ"แพรววาพยักหน้าส่งผลให้พอร์ทถอนหายใจออกมา

ครืนนน ครืนนน

เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้นส่งผลให้พอร์ทหยิบมือถือขึ้นมาอ่าน

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"แพรววาถามขึ้นเมื่อเห็นพอร์ทเปิดข้อความอ่าน

"เปล่าหรอก ที่นี่มีสถานที่ให้เที่ยวเล่นอยากลองไปไหมล่ะ"

"จริงเหรอ"เมื่อพูดถึงเที่ยวเล่นสิ่งแรกที่แพรววาเดาออกคือการชอบปิ้ง

"ว้าว!"แพรววาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสะพานข้ามไปอีกฝั่งทั้งสูงและยาว

"กลัวไหม"

"ไม่ค่ะ"

"นั้นสินะ ดูเหมือนจะชอบที่สูงสินะทั้งที่คนปกติจะกลัวที่สูง"

"แพรวชอบนั่งทอร์นาโดกับพ่อแม่..."แพรววาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยจนพอร์ทรับรู้ได้

"คิดถึงท่านสินะครับ"

"ป่าวค่ะ พอดีความทรงจำสมัยเด็กขาดหายไปนะคะ"

"ผมว่าปล่อยให้อดีตเป็นเพียงอดีตดีกว่า อย่าคิดมากเลย แค่ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดจะดีกว่า"พอร์ทดีดจมูกของแพรววาจนสะดุ้ง

"พี่นะพี่ อย่ามาดีตจมูกแพรวสิ"รอยยิ้มร่างบางเริ่มผุดขึ้นมาท่ามกลางสายตาของมาร์ทตินที่สะกดรอยตามมาตลอด

"สายตาแบบนี้หึง? ช่วยไม่ได้นะดูเหมือนหมอนั่นจะทำคะแนนได้ดีกว่านายเสียอีก"มาร์ทตินหันมาจ้องครามด้วยสายตาเย็นชาจนน่ากลัว

"เจ้านั่นขัดคำสั่งฉัน"

"ขัดคำสั่ง?"ครามรู้สึกสงสัยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านั้นมาร์ทตินได้ส่งข้อความหาใครบางคน

"เพราะแบบนั้นนายถึงได้หงุดหงิดที่สองคนนั้นอยู่ด้วยกันสินะ"

"..."มาร์ทตินไม่ปริปากตอบก่อนจะหันหลังเพื่อที่จะออกจาก ณ จุดนั่น แต่ทว่า...

ปัง!

เสียงปืนนั้นสร้างความสนใจให้กับมาร์ทตินที่มองหาร่างแพรววาจุดที่เขาเห็นก่อนหน้านั้นแต่กับไม่พบ

กรี๊ด!!!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับความกระวนกระวายของมาร์ทติน

"มีคนถูกยิง"

ผู้คนเริ่มแตกตื่นโดยเฉพาะทางสะพานก่อนที่มาร์ทตินจะเหลือบไปเห็นแพรววากับพอร์ทที่ตอนนี้ถูกยิง

จังหวะนั้นร่างกายของมาร์ทตินมุ่งไปทางสะพานทันที แต่แล้วเขาต้องชะงักไปเมื่อเชือกบนสะพานขาดจนทำให้ผู้คนที่อยู่บนสะพานข้ามไปอีกฝั่งไม่ทันต่างตกลงไปยังแม่น้ำ

"เฮีย?"พอร์ทที่จับมือแพรววาไว้เหลือบไปเห็นมาร์ทตินที่กำลังจ้องมาทางที่เขาอยู่ ขนาดที่แรงของเขาแทบจะไม่เหลือแล้ว จังหวะเดียวกันเขากับเหลือบเห็นปืนที่เล็งมาทางเขาพอดิบพอดี

ปัง!

'แดเนียล'พอร์ทคิดก่อนที่ร่างทั้งสองจะล้วงลงไปยังแม่น้ำ