"คุณหนู! ลงมาเถอะเ้าค่ะ มันอันตราย" เสียงของเสี่ยวจูที่ร้องเรียกด้วยความกระวนกระวาย เพราะตอนนี้นายของนางปีนต้นไม้ขึ้นไปแล้ว "เสี่ยวจูเ้าจะะโเสียงดังทำไมกัน ปีนต้นไม้แค่นี้สบายมาก " เสื้อที่สวมใส่ตอนนี้มันอาจจะดูเกะกะไปบ้างแต่ไม่ใช่อุปสรรคอะไรในการปีนต้นไม้ของเธอ เพราะเมื่อตอนเด็ก ๆ เธอสนิทกับเด็กผู้ชายในตลาดเื่ปีนต้นไม้แค่นี้เป็เื่เล็กๆ
"มันอันตรายจริงๆ นะเ้าค่ะ ลงมาเถอะเ้าค่ะ ให้พวกคนงานผู้ชายขึ้นไปทำแทนก็ได้"
"เ้านี้นะ ทำตัวตื่นตระหนกไปได้เดี๋ยวคนก็แห่มากันหมดหรอก เห็นไหมเนี้ยลูกนกใหมดเลย " แต่ไม่ทันจะพูดจบมีเสียงเข้มๆเรียกชื่อเธอขึ้นมา
"ซูซานซาน!"
เรียกนั้นทำให้ซานซานถึงกับสะดุ้งและเผลอลืมปล่อยมือแต่ยังดีดึงสติได้ทันเลยเอามือคว้าต้นไม้ทัน
"ท่านอ๋อง! ท่านมาที่นี่ได้ยังไง" ซานซานที่ถามคนด้านล่างพร้อมกับทำน่าเจือนเบาๆ
"ข้าควรจะถามเ้าขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้นั้น ห่างจากสายตาข้าไม่ถึงวัน มาซุกซนปีนเป็ลิงเป็ค่างเช่นนี้แล้ว" สายตาเขาที่กำลังดุทำให้คนที่โดนดุนั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออก
" ข้าไม่ได้ขึ้นมาปีนเล่นเสียหน่อย ข้าเห็นลูกนกตกจากรังข้าเพียงจะนำมันกลับมายังรังเพียงแค่นั้น ท่านนั้นแหละมาถึงก็ดุข้า โดยไม่ถามเลยสักนิด แล้วท่านก็เลิกมองข้าด้วยสายตานั้นเสียที "
"ใยเ้าไม่ให้บ่าวผู้ชายขึ้นต้นไม้แทนเ้าล่ะ " มาแนวนี้ทั้งนายทั้งบ่าวจริงๆจวนนี้
"เื่แค่นี้เอง เพราะเ้านั้นแหละโวยวายจนเป็เื่"
"ก็เสี่ยวจูเป็ห่วงท่านนิเ้าค่ะ"
" เอาเถอะๆ ลงมาได้แล้ว " เขาพูดกลับมาอ่าแขนรับ แต่ด้วยความที่เป็คนไม่ยอมคนอย่างซานซาน เธอเลือกส่ายหน้าปฎิเสธ "ไม่ต้องเ้าค่ะ ข้าลงเองได้" แต่ก็จะพูดจบมือที่เกาะอยู่กลับลื่นพลัดตกต้นไม้แต่ยังโชคดีรับร่างเธอได้ทัน
"เห็นไม่ล่ะ ว่ามันอันตรายเ้ายังจะดื้ออีก" สายนี้อีกแล้ว สายตาที่ดุเธอ
" ท่านอ๋อง มีจดหมายจากในวังให้ท่านเข้าพบด่วนขอรับ " มู่ตงที่วิ่งมาได้จังหวะพอดี ทำให้สายตานั้นหลุดไปยังคนที่พึ่งมาเมื่อครู่
"อื้ม งั้นเ้าไปเตรียมม้าแล้วไปพร้อมข้า ส่วนเ้าซูซานซาน กลับไปยังห้องแล้ว อย่างซุกซน เข้าใจไหม!"
"เข้าใจแล้ว งั้นท่านก็ปล่อยข้าลงไปยืนเองก่อนสิ" แล้วเขาก็ค่อยๆวางอย่างแ่เบา จากนั้นเขาก็เดินจากไปทันที
"ข้าเหนื่อยแล้วกลับเรือนกล้วยไม้ดีกว่า"
"เ้าค่ะ "
วังหลวง
"ฝ่าา องค์ไทเฮา อ๋องสิบเอ็ดมาถึงแล้วพะยะค่ะ"
"ให้เข้ามาได้"
"ฝ่าาองค์ไทเฮา เรียกหากระหม่อมมีเื่อันใดรึพะยะค่ะ"
"เ้ารู้ตัวดีไม่ต้องเฉไฉเปลี่ยนเื่เลยสิบเอ็ด" ใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ขององค์ไทเฮาพูดแทรกขึ้นมา
"เื่มาถึงหูเสด็จแม่เร็วเสียจริงๆ พะยะค่ะ"
"ผู้หญิงที่เ้าเอาเข้าจวนมาวันนี้นั้นเป็ลูกเต้าเหล่าใคร ลูกของข้าราชบริพารคนไหน"
"เป็หญิงธรรมดา ที่ตระกูลไม่ได้เป็ข้าราชการในวังหลวง ไม่ได้รวยอะไร คนนี้แหละชายาที่หม่อมฉันเลือก"
"สิบเอ็ด!!! เ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ฝ่าาดู ๆ น้องชายของฝ่าา มีความคิดอะไรถึงไปคว้าผู้หญิงชาวบ้านมาแต่งเป็ชายาเอกน่ะ " ไทเฮาถึงกับกุมขมับ
"เสด็จแม่โปรดใจเย็นก่อนเดี๋ยวข้าจะไถ่ถามเขาเอง" ฝ่าาที่กำลังปลอบให้ผู้เป็แม่ใจเย็นลง แล้วหันมาถามคนข้างหน้าอย่างจริง " หยางข้ารู้ว่าเ้าเป็คนมีเหตุผลและเชื่อมั่นในการตัดสินใจ แต่ข้าขอถามเหตุผลหน่อยได้รึไม่ทำไม่ถึงเป็นาง"
"เหตุผลของกระหม่อมคือ กระหม่อมแค่อยากจะปกป้องนางจากอันตราย พะยะค่ะฝ่าา"
"ลี่หยางอ๋อง เ้าเป็ถึงอ๋องคนสำคัญราขสำนักเ้าคิดเพียงแค่นี้รึ แล้ววันข้างหน้าพวกข้าราชบริพารจะนับถือเ้ารึ " ไทเฮาพูดแทรกขึ้นมากตำหนิคนตรงหน้า ทำให้คนที่นั่งข้างๆอย่างฝ่าารีบกุมมือค่อยปลอบใจ
"ในเมื่อเ้าอยากแต่งกับนาง ข้าให้แต่งแต่ไม่ใช่ในฐานะชายาเอกเด็ดขาด แล้วต้องแต่งกับคนข้าจัดหาให้ ไม่อย่างนั้นเื่วันนี้ที่พูดมาทั้งหมดจะไม่มีวันให้เกิดขึ้นเด็ดขาด ! แม่นมหย่งพาข้ากลับตำหนักที"
"เพค่ะไทเฮา"
"เสด็จแม่!"
"หยางทำตามที่ไทเฮาเถิด ข้ารู้ว่าเ้าไม่เห็นด้วยแต่มันเป็ทางออกไม่ใช่รึ ถึงข้าจะเป็าาของแผ่นดินนี้ แต่เื่หาคู่ครองของลูกก็ต้องมีการตัดสินใจจากพ่อแม่ หยางข้ารู้ว่าเ้าบำบากใจที่จะทำมัน แต่ก็ดีไม่ใช่รึที่เ้ายังได้แต่กับนาง"
"กระหม่อมรู้ แต่เสด็จพี่..."
"เอาเป็ว่าทำตามที่ไทเฮาบอก ส่วนงานแต่งกับนางที่พาเ้ามานั้นข้าจะราชทานชุดและงานแต่งให้ "
"ขอบพระทัยฝ่าา" ลี่หยางอ๋องก็ยอมจำนนกับข้อเสนอ โดยไม่สามารถปฎิเสทได้
1 อาทิตย์ผ่านไป
"เห้อ~ เสี่ยวจูข้าเบื่อเหลือเกิน อยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกจวน~" ซานซานที่ได้แต่นั่งมองออกนอกหน้าตาแล้วถอดหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"ของว่างเ้าค่ะ"
"กลิ่นนี้....เกาลัดผัดน้ำตาลนิ เ้าไปหาได้ยังไง ข้าจำได้ว่าเกาลัดผัดน้ำตาลมีกลิ่นเฉพาะร้าน ร้านนี้ข้ากินประจำ" ซานซานไม่รอช้าที่หยิบเกาลัดที่ถูกแกะเปลือกแล้วเข้าปากอย่างรวดเร็ว รสชาตินี้ใช่เลย
"ท่านอ๋องสั่งคนให้ไปซื้อมาเ้าค่ะ "
"ถือว่าเขายังใจดีอยู่ ที่นึกถึงข้า "
"ดูท่านสิไม่เดือดร้อนอะไรเสียเลย ข่าวแพร่ไปทั่วจวนว่าท่านจะได้แต่เป็ชายารอง แล้วจะมีชายาเอกแต่งเข้ามาอีก ถึงข้าจะมาอยู่กับท่านได้ไม่นาน ข้าก็อยากให้ท่านเป็นายหญิงเดียวในจวน"
"ที่เ้าหน้ามุ่ยทุกวันนี้เพราะเื่นี้รึ ใครจะเป็รองใครเป็เอก ข้าสนใจหรอกนะ เพราะข้ามาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพื่อมาแย่งชิงกับใครเสียหน่อย " ซานซานพูดออกมาอย่างไม่ได้คิดอะไรพลางหยิบเกาลัดผัดน้ำตาลเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
"อีกอย่างนะ ถึงจะเป็รองก็ขึ้นชื่อต้องเป็เมียของท่านอ๋องอยู่ดี "
"ใช่ ก็ขึ้นชื่อว่าเป็เมียอยู่ดี" ซานซานถึงกับต้องสะดุ้งเพราะน้ำเสียที่พูดนั้นเป็น้ำเสียงของคนที่พึ่งมาถึง
"ท่านอ๋อง!"
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
1K
