เื่วุ่นๆกำลังจะเกิดขึ้นเมื่อจู่ๆคุณหญิงเดือนเพ็ญ แม่ของวายุได้เปิดประตูเข้ามาและเห็นพิมพ์อยู่ในห้องส่วนตัวของลูกชายสุดเลิฟของเธอเข้า ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าพิมพ์คือผู้หญิงที่วายุหิ้วมาปุ๊บปั๊บกัน...เธอฉุนหนักรีบเดินเข้าไปเค้นเอาความจริงจากวายุทันที ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ
"วายุ!! เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้นะ!! วายุ!!"
"อ้าวแม่! มีอะไรครับ เคาะประตูเสียงดังมากเลย ผมอาบน้ำอยู่"
"มีแน่วายุ ตอบแม่มาซิว่า..ยัยเด็กคนนี้เป็ใคร แล้วทำไมถึงต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเซ็ตใหม่ด้วย พวกเเกสองคนทำอะไรกันงั้นหรอ ฮ้ะ!!"
"โอ้ย!!ก็นึกว่าเื่อะไรเร่งด่วน..มันไม่มีอะไรครับแม่ ผู้หญิงคนนี้เป็เด็กของไอ้ที..เธอเข้ามาผิดห้อง"
"เด็กคนนี้เป็ผู้หญิงของที..แล้วเข้ามาทำอะไรในห้องของแกหรือว่า..นี่แกกินผู้หญิงคนเดียวกับพี่แกงั้นหรอวายุ…"
"ไปกันใหญ่แล้วครับแม่ มันไม่มีอะไรจริงๆ"
"มันไม่มีอะไร แล้วทำไมแกถึงต้องเปลี่ยนชุดเครื่องนอนยกเซ็ตแบบนี้ด้วย?" ในระหว่างที่ 2 แม่ลูกกำลังคุยกันอย่างตึงเครียด พิมพ์ก็นึกสนุกขึ้นมาแล้วอยากแกล้งให้วายุโดนต่อว่ามากกว่านี้ วิธีแผลงๆผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เธอแกล้งทำเป็ร้องไห้บีบน้ำตาเพื่อให้คุณหญิงเดือนเพ็ญเข้าใจผิด
"คุณแม่อย่าไปว่าคุณวายุเค้าเลยนะคะ พิมพ์ผิดเองค่ะที่ไม่รักนวลสงวนตัว ฮือฮือ..แต่เื่นี้พิมพ์ไม่ได้้าให้คุณวายุมารับผิดชอบพิมพ์หรอกนะคะ พิมพ์ไม่เอาเื่ค่ะ"
"เธอพูดว่าอะไรของเธอเนี่ย แม่ฉันกำลังเข้าใจผิดฉันอยู่นะ หุบปากไปเลย"
"แกนั่นแหละหุบปากวายุ มีอะไรพูดออกมาให้หมด"
"ขอโทษค่ะคุณวายุ พิมไม่น่าพูดความจริงออกไปเลย งั้นพิมพ์ขอตัวก่อนนะคะ"
"ความจริงบ้าบออะไรของเธอ กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ ยัยบ้าประสาทหลอน"
"นี่มันอะไรกันวายุ แกมีอะไรกับผู้หญิงของพี่ชายแกงั้นหรอ?"
"โถ่แม่..ยัยนั่นมันบ้า..เื่ทั้งหมดมันไม่มีอะไรเลย ยัยนั่นเข้าห้องผิดและเธอก็ขึ้นมานอนเตียงของผม ผมก็เลยสั่งให้เธอเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ผมใหม่ แม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบนอนซ้ำที่กับใคร เื่มันก็แค่นี้เอง"
"แต่สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดคือ แกมีอะไรกับเธอแล้วไม่ยอมรับผิดชอบ แกทำอย่างนี้ได้ยังไงวายุ แกยังมีความเป็ลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า"
"แม่!!..นี่ผมเป็ลูกแม่นะ เชื่อใจกันบ้างสิครับ"
"ก็เพราะฉันเป็แม่แกไง ฉันถึงจะรู้ว่าสันดานแกเป็ยังไง เื่นี้จะให้พ่อแกรู้ไม่ได้ ไม่งั้นแกโดนจับแต่งงานกับยัยนั่นแน่"
"แต่งงานบ้าอะไร ผมไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยนะแม่และที่สำคัญผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้วด้วย"
"แต่แกต้องรับผิดชอบเธอ...อย่าทำให้ฉันอับอายไปมากกว่านี้เลยวายุ"
"พ่อ!!"
"คุณก้อง!!" ในขณะที่ 2 แม่ลูก หาทางปิดเื่นี้กับผู้เป็พ่อ โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าก้องเกียรติได้ยืนฟังเื่ราวทั้งหมดจากด้านหน้าประตูเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เขาเดินเข้ามาด้วยมาดอันเข้มขรึมและตรงไปยังลูกชาย ก้องเกียรติตบหน้าวายุจนเซไปติดกำเเพง เพราะคิดว่าวายุได้กระทำเื่เสื่อมเสียในบ้านไปแล้ว
"นี่คุณ ทำไมต้องทำร้ายลูกด้วย"
"คุณไม่เห็นหรอว่ามันทำเื่อะไรไว้ มันมีอะไรกับผู้หญิงแล้วมันจะไม่รับผิดชอบ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ถูกที่ควรหรือคุณอยากให้คนอื่นมองว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณ ฟันผู้หญิงแล้วทิ้งงั้นหรอ?"
"แต่ผมยังไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆนะครับพ่อ"
"นี่แกกำลังจะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นกุเื่ขึ้นมางั้นหรอ แล้วเธอจะทำไปเพื่ออะไร..?"
"ก็เธออยากจะเอาคืนผม ที่ผมบังคับให้เธอเปลี่ยนที่นอนให้ผมใหม่ยังไงล่ะครับ"
"ไร้สาระ เื่พวกนั้นให้แม่บ้านทำให้ก็ได้ ไม่รู้ล่ะยังไงแกก็มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว แกจะต้องรับผิดชอบเธอ"
"อะไรนะคะคุณ นี่คุณจะให้ลูกของเราไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายทางแบบนั้นหรอคะ ฉันรับไม่ได้หรอกนะ!!"
"นั่นสิครับแม่ ผมก็ไม่เอานะพ่อ ผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงเสียสติคนนั้นเด็ดขาด!!"
"ไม่เอาก็ต้องเอา เพราะแกทำลงไปแล้ว เื่นี้ฉันจะคุยกับวาทีเองแล้วแกก็ไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายแกจะเสียใจ เพราะฉันได้หาผู้หญิงคนใหม่ มาหมั้นหมายกับพี่ชายแกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ทันทีที่วาทีกลับมาฉันจะแนะนำให้พวกเขารู้จักกัน ไปคุณ" ก้องเกียรติดึงเเขนของเดือนเพ็ญออกจากห้องไป ปล่อยให้วายุยืนทำหน้าเหวออยู่คนเดียว...ฝ่ายพิมพ์เองก็เอาแต่สะใจที่ได้แกล้งวายุให้โดนแม่ด่าได้ ซึ่งในตอนนี้เธอก็ได้อยู่ในห้องของเธอแล้วโดยไม่รู้เลยว่าชนวนที่เธอจุดไว้นั้นมันกลายเป็ะเิมาทำร้ายตัวเธอเอง ปั้งๆๆๆ ก่อกๆๆๆ ปั้งๆๆๆ ก่อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูราวกับจะทะลุเข้ามาให้ได้ ทำเอาพิมพ์ใอยู่มาก เธอไม่ได้ลุกไปเปิดให้เพราะกลัวว่าจะเป็วายุ เธอรีบเปิดทีวีให้เสียงดังเพื่อกลบเสียงเคาะประตูนั้น เเต่มันไม่ได้ผล เพราะเสียงเคาะประตูนั้นดังสนั่นไปทั่วทั้งบ้าน วินาทีนี้เธอรู้สึกเริ่มกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
"ทำไงดีล่ะ ต้องเป็ไอ้บ้านั่นมาหาเื่เราอีกแน่เลย ไม่เปิดให้หรอกชิ!!เคาะไปเถอะ เคาะให้มือเเตกไปเลยย่ะ!!" เสียงเคาะประตูเงียบไปสักพัก พิมพ์คิดว่าเขาน่าจะล้มเลิกความพยายามและกลับห้องไปแล้ว เเต่ทว่ามันไม่ใช่เเบบนั้น..เสียงเคาะประตูเปลี่ยนเป็เสียงบิดลูกกุญแจ ทันทีที่ประตูเปิดออกวายุก็พุ่งเข้ามาบีบคอเธอถึงเตียงนอน
"ยัยบ้าเอ้ย!!เธอรู้ไหมว่าทำอะไรลงไปบ้าง เธอต้องมากับฉันเดี๋ยวนี้"
"ว้าย!!เดี๋ยวๆๆ นายจะพาฉันไปไหน?"
"ก็ไปบอกพ่อกับแม่ฉันน่ะสิ ว่าเื่ที่เธอพูดเมื่อกี้ มันเป็เื่ตอแหล!!ที่เธอสร้างขึ้นมา ฉันไม่เคยมีอะไรกับเธอ ลุกเร็ว!!ไม่งั้นฉันจะต้องซวยมาแต่งงานกับคนเสียสติอย่างเธอ ซึ่งฉันไม่มีวันทำแบบนั้นเเน่" ทันทีที่ได้ยินคำว่าแต่งงาน พิมพ์ก็ตาโต หูผึ่งด้วยความใทันที ตอนนี้เธอคิดได้แล้วว่าความสนุกเพียงชั่วครั้งชั่วคราวของเธอเมื่อครู่ มันกำลังจะกลายเป็ะเิ ลามมาแผดเผาตัวเธอเข้าซะแล้ว
"ฮ้ะ!!เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ แต่งงานงั้นหรอ ทำไมอ่ะ?"
"ก็เธอนั่นแหละ ที่เป็คนเสล่อทำให้แม่ฉันเข้าใจผิด ว่าฉันกับเธอมีอะไรกันและตอนนี้พ่อของฉันก็พยายามบังคับให้ฉันรับผิดชอบเธอ ยังไงล่ะ"
"บ้าน่ะ..นี่มันไม่ตลกเลยนะ"
"แล้วใครบอกว่ามันตลก!!...เธอต้องไปพูดความจริงให้พ่อกับแม่ฉันฟัง ไม่งั้น ชีวิตโสดอิสระของฉัน มันต้องมาพังเพราะคำพูดเสียสติของเธอได้แน่ๆ ลุกเดี๋ยวนี้!!" พิมพ์รู้สึกเหวอทำอะไรไม่ถูก เธอไม่คิดเลยว่าเพียงเพราะคำพูดเล็กๆน้อย ที่อยากจะแกล้งให้วายุโดนด่า กลับกลายเป็วาจาพิฆาตย้อนกลับมาทำลายชีวิตเธอซะงั้น ด้วยความที่เธอไม่ได้สนใจในตัววายุแต่แรก เธอจึงตกลงที่จะไปพูดความจริงให้เดือนเพ็ญและก้องเกียรติฟัง พวกเขาจะเชื่อสิ่งที่เธออธิบายหรือไม่ ชีวิตโสดอิสระของวายุนั้น เขาจะได้กลับคืนมารึป่าว..ติดตามต่อได้ใน EP. หน้านะคะ
177
