เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 92

เช่นนี้จึงมีรสชาติ

                ค่ำคืนดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะสาดแสงนวลปกคลุม คนทั้งสี่นั่งกันอยู่รอบกองไฟใหญ่ เนื้อสัตว์อสูรแปลกตาซึ่งจิ่นเม่ยเป็นผู้นำมารวมถึงปรุงรสด้วยตัวมันเองส่งกลิ่นหอมเย้ายวนถูกแจกจ่ายไปยังทั้งหมด แม้เนื้อนั้นจะหอมชวนกินเป็นอย่างยิ่ง แต่เพราะเสวี่ยหมิงนั้นระแวดระวังอยู่ก่อนจึงกัดเข้าไปพอเป็นพิธีเท่านั้น แม้เสวี่ยหมิงจะกินเพียงเล็กน้อยและวางเนื้อชิ้นโตลงแต่ก็ไม่ได้มีผู้ใดสนใจนักเพราะดูเหมือนว่าเป้าหมายครานี้ของนายน้อยจูซินเฉิงและจิ่นเม่ยคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากจิวซิน เนื่องจากตลอดเวลาพวกมันทั้งสองต่างชวนจิวซินพูดคุยไม่หยุดปาก แถมยังชมเชยความงดงามของเด็กสาวอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งแม้จิวซินจะไม่ค่อยชอบให้ผู้คนเอ่ยถึงความงามของตัวเองนัก แต่ในเมื่อทั้งสองเป็นผู้มีพระคุณนางจึงไม่ได้ใส่ใจนักและพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน

                เรื่องราวแม้จะดูน่าสงสัยตั้งแต่ต้นแต่ที่เสวี่ยหมิงยังขบคิดไม่เข้าใจ ด้วยเหตุผลที่ว่าหากคนทั้งสองต้องการสิ่งใดจากตัวเขาหรือจิซซินแล้ว ด้วยฝีมือที่เหนือกว่าอย่างไม่อาจเทียบติด แถมการกระทำภายในด่านกักมังกรมีผู้คนจำกัดแลศักดิ์ฐานะของทั้งสอ

ก็ดูจะไม่ธรรมดา แม้กระทำผิดพลดามีผู้พบเห็นยังเอ่ยปากปฏิเสธความรับผิดชอบได้กึ่งหนึ่ง เมื่อสรุปได้เช่นนี้แล้วหากพวกมันต้องการสิ่งใดล้วนหยิบฉวยออกไปได้อย่างง่ายดายใย หรือแม้แต่จะสังหารเสวี่ยหมิงกับจิวซินเสียที่นี่ก็ยังทำได้แล้วเหตุใดพวกมันทั้งสองต้องทำดีเช่นนี้ หรือเป็นเพราะว่าเสวี่ยหมิงนั้นเจอเรื่องร้ายมาหลายหนจนเกิดความวิตกกังวลต่อผู้คนและคิดมากไปเอง

                เมื่อเรื่องราวยังคงสับสนอยู่เสวี่ยหมิงจึงไม่คิดจะเอ่ยปากตักเตือนจิวซิน

                "เนื้อย่างในมือเจ้าหมดแล้ว" จิ่นเม่ยเอ่ยขึ้น "แต่ข้ากับนายน้อยจูยังคงอยากฟังเจ้าเล่าเรื่องราวอยู่เลย" รอยยิ้มแปลกประหลาดพลันปรากฏบนใบหน้าของจิ่นเม่ย

                "ก็ไม่เห็นเป็นไร เพียงแค่เล่าเรื่องราวใยต้องมีเนื้อหรือว่าหากขาดเนื้อที่ท่านปรุง เรื่องราวที่ข้าเล่าจะไม่สนุกกัน"

                "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นางงามน้อยเรื่องของเจ้านั้นแสนสนุกสำหรับข้าทั้งสองยิ่งนัก" นายน้อยจูที่มักจะปิดปากเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นบ้าง "แต่ข้านั้นอึดอัดใจแทบตายแล้ว ที่ต้องนิ่งเงียบเช่นนี้มาหลายชั่วยาม"

                คำกล่าวแปลกพิกลของนายน้อยจูซินเฉิงทำเอาเสวี่ยหมิงตระเตรียมเกร็งลมปราณในร่างทันที แต่แล้วจึงพบว่าผิดท่าล้มลงกระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมา

                จิวซินเห็นเสวี่ยหมิงล้มลงก็ตกใจหมายจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยเหลือ แต่ข้อมือของนางกลับถูกกระชากดึงเอาไว้โดยจูซินเฉิง และไม่ว่าจิวซินจะออกแรงขัดขืนเท่าใดก็ไม่อาจสลัดหลุดไปได้

                "เจ้านี่มากพิธียิ่งนัก บอกข้ามาสิว่าต้องทำเช่นใดอีก" จูซินเฉิงเอ่ยกับจิ่นเม่ย พลางออกแรงกระชากรั้งข้อมือขาวเนียนของจิวซินอีกครา จนร่างที่กำลังมึนงงของหญิงสาวโผถลาเข้ามาแนบชิดกับตัวเอง สองจมูกสูดหายใจลึกเชยชมกลิ่นกายสาวที่ยังไม่เคยต้องมือชายของจิวซินจนใบหน้าสงบเรียบตลอดมาของมันแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม

                "นายน้อยจูท่านไม่เชื่อฝีมือข้ารึไง เพียงแต่ครานี้น่าเสียดายยิ่งนักที่ทั้งสองมิใช่คู่รักกันมิเช่นนั้นเรื่องราวคงจะมีรสชาติมากกว่านี้ เพราะหากท่านรวมรักกับหญิงสาวผู้นี้พร้อมสดับฟังเสียงโหยหวนปานจะเป็นจะตายของคู่รักมัน  ซึ่งข้าประเมินจากรสนิยมชื่นชอบเสียงร้องครวญครางของหญิงสาวที่ถูกทัณฑ์ทรมานของท่านแล้ว วิธีการใหม่ ๆ ของข้าอาจจะทำให้นายน้อยพึงพอใจยิ่งกว่ารสชาติแบบเก่า ๆ ก็เป็นได้ "

                "ฮ่า ฮ่า ฮ่า แผนการของเจ้านี่ชั่วช้ายิ่งนักแค่คิดตามเลือดลมในร่างข้าก็อุ่นร้อนขึ้นมาเลยทีเดียว แต่ตอนนี้คงมิใช่เวลามาสนทนายืดยาว ไหนเจ้าบอกข้ามาว่าครานี้เจ้าใช้ยาวิเศษอันใดแล้วมันมีลูกเล่นแบบไหนกันอีก" สีหน้าทอแววตื่นเต้นสงสัยปรากฏบนใบหน้าที่มิอาจเก็บความหื่นกระหายได้อีกของจูซินเฉิง ทำเอาจิวซินที่ตอนนี้อ่อนแรงจนไม่อาจขัดขืนใด ๆ หน้าซีดเผือดเหงื่อเย็นไหลอาบแผ่นหลังจนชุ่มโชก

                "พ...พะ พวกท่านกำลังล้อเล่นอันใดกัน" เสียงแผ่วเบาจากปากแดงจิ้มลิ้มอันสั่นเทาของจิวซิน ยิ่งกระตุ้นให้จิ่นเม่ยลิงโลดกว่าเดิม

                "จิวซินเอ่ย...จิวซิน ความงามของเจ้านั้นถูกใจนายน้อยจูจนเกินกว่าจะห้ามใจ และอีกประการนายน้อยจูกับข้าก็มิใช่คนที่ชอบล้อเล่น ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

                เสียงหัวเราะอันต่ำช้าของทั้งสองทำให้จิวซินตื่นกลัวเป็นอย่างมาก แต่ไม่ว่าจะพยายามออกแรงเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าร่างกายไม่ฟังคำสั่ง จึงทำได้เพียงก่นด่าคนชั่วช้าทั้งสอง...แต่ยิ่งคำด่าดุเดือดรุนแรงยิ่งดูเหมือนจะเป็นที่ถูกอกถูกใจของคนทั้งสองยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

                "อย่าเสียเวลาให้มากความไป พวกเราเหลือเวลาอีกแค่สามวันก็จะครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว นั่นเท่ากับว่าข้าจะมีเวลาเสพสุขกับนางงามน้อยผู้นี้เพียงแค่สามวันเท่านั้น"

                "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายน้อยอย่าเพิ่งใจร้อนไป คราก่อนที่ฉุดเด็กสาวมาย่ำยีท่านก็บ่นว่าจืดชืดไร้รสชาติ ครานี้ข้าจึงได้เตรียมสิ่งนี้มาเพื่อท่านโดยเฉพาะ" จิ่นเม่ยหยิบกระปุกเงินออกมาถือเอาไว้ "นี่คือกำยานวิเศษที่ปรุงจากสมุนไพรลึกลับหลากชนิด ซึ่งผลของมันมีฤทธิ์ปลุกกำหนัดสุดเร่าร้อนรุนแรง แถมยังช่วยสร้างจินตนาการภาพหลอนในฝันให้ผู้ที่ใช้จนมีความสุขประหนึ่งล่องลอยอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า เพียงแต่หลังจากที่ฤทธิ์เคลิบเคลิ้มหมดสิ้นพลังหยินในกายที่ถูกผู้ร่วมรักดึงดูดออกไปมันก็อาจจะทำลายพลังในการฝึกตนอย่างร้ายแรง และแน่นอนเมื่อมีฝั่งที่ถูกทำลายย่อมมีผู้ที่ได้ประโยชน์ นั่นหมายถึงว่ายิ่งท่านทำลายพลังฝึกปรือของนางงามน้อยผู้นี้มากเท่าใด ท่านก็ยิ่งได้รับธาตุหยินมากเท่านั้น" จิ่นเม่ยเดินตรงมาหาจิวซินที่ตัวสั่นราวกับลูกนกเปียกฝน พร้อมจะเปิดชวดกำยานออก ก่อนจะใช้ลมปราณพัดโบกกลิ่นไออันหอมหวานของกำยานวิเศษของมันให้พวยพุ่งเข้าไปยังจมูกที่พยายามกลั้นลมหายใจอย่างสุดชีวิตของจิวซิน

                "จิ่นเม่ย ตัวข้ามิได้ฝึกฝนวิชาในสายธาตุหยินต่อให้ดึงดูดพลังธาตุมาได้ก็หามีประโยชน์ และประการสำคัญหากนางงามน้อยผู้นี้เกิดบาดเจ็บขึ้นมา...ข้าใยมิขาดความสุนกไป เพราะตอนนี้ข้าชักอยากได้นางงามผู้นี้มาเป็นนางบำเรอในอาณัติเสียแล้วสิ"

                "นายน้อยมิต้องกังวล ยามใดที่แม่นางน้อยจิวซินตกเป็นของท่านแล้ว ด้วยพิษหลงใหลในความสุขรวมถึงพลังฝีมือที่ถดถอยมีหรือที่นางจะหนีรอดจากท่านได้ หากนางจะบาดเจ็บก็คงเป็นเพราะสำลักความสุขที่นายน้อยจะมอบให้จนเกินเลยไปเสียมากกว่า" เอ่ยจบทั้งสองก็หัวเราะร่าขึ้นพร้อมกัน

                ยามนี้ร่างของจิวซินอ่อนระทวยจนสองขาไม่อาจยืนได้มั่น ใบหน้าขาวซีดปรากฏรอยแดงขึ้นที่สองแก้มนวลราวกับร่ำสุราจนเมามาย จูซินเฉิงไม่รอช้ารวบรั้งร่างอรชรเข้ามาไว้แนบอก ในที่สุดกลิ่นกายหอมรัญจวนของหญิงสาวก็กระตุ้นความป่าเถื่อนในกายของมันจนแทบจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ แต่เพราะจิ่นเม่ยเอ่ยห้ามไว้ก่อนมิเช่นนั้นมันคงฉีกกระชากเสื้อผ้าของจิวซินออกจนสิ้นก่อนจะลงมือกระทำการชั่วร้ายดั่งที่ใจปรารถนาเสียตรงนี้

                "อย่างที่ข้าบอกนายน้อยไป การละเล่นครั้งนี้ต้องตื่นเต้นเร้าใจกว่าครั้งก่อน ๆ ดังนั้นข้าจึงให้ท่านไว้ชีวิตสวะน้อยผู้นั้น" จิ่นเม่ยชี้นิ้วไปที่ร่างซึ่งนอนกองอยู่บนพื้นราวคนหมดสติ "เจ้านี่มันถูกพิษของข้าทำให้หมดสติไปชั่วครู่ เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมามันก็จะไร้พลังและเรี่ยวแรงขัดขืน เดี๋ยวข้าจะจับมันมัดขึงเอาไว้ให้เจ้าผู้นี้กลายเป็นผู้ชมฉากอันเร่าร้อนของนายน้อยจูกับแม่นางจิวซิน แม้รสชาติอาจจะด้อยกว่าแผนการที่ข้าคาดคิดเอาไว้ แต่ก็น่าจะสร้างความแปลกใหม่ให้นายน้อยได้บ้าง"

                "มันจะไม่แปลกไปรึ"

                "ข้าเองก็มิอาจบอกเพียงแต่ท่านต้องทดลองดู และหากเจ้าหนูนี้มันนิ่งเฉยข้าจะทรมานมันให้ส่งเสียงร้องโวยวายออกมาเอง" ใบหน้าจิ่นเม่ยกลายสภาพเป็นโหดเห้ยมอำมหิตขึ้นในทันที

                "ดี ๆ งั้นข้าก็อดทนรอการละเล่นที่เจ้าว่าอีกสักนิด" ปากเอ่ยรั้งรอแต่มือขวาอันซุกซนของจูซินเฉิงกลับลอดผ่านเข้าไปยังด้านในอกเสื้อของจิวซินก่อนจะซุกซนไปมาด้วยสีหน้าที่เคลิบเคลิ้มยิ่งนัก "ไว ๆ หน่อยละ รูปร่างและกลิ่นหอมของเด็กสาวผู้นี้ช่างเกินจะห้ามใจข้าเสียเหลือเกิน"

                "แน่นอนครับนายน้อย" จิ่นเม่ยเอ่ยพร้อมเดินตรงไปยังร่างที่นอนคว่ำหมดสติอยู่ของเสวี่ยหมิง

                ...เร็วหน่อยสิวะเสวี่ยหมิง

                แม้ไม่รู้ว่าโดนพิษอะไรและเมื่อใด แต่ในร่างของเสวี่ยหมิงนั้นมีพลังลมปราณเพลิงไฟที่ต่อต้านพิษร้ายทุกชนิดอยู่ทำให้เสวี่ยหมิงยังประคองสติตัวเองเอาไว้ได้ เพียงแต่พิษที่จิ่นเม่ยใช้นั้นถูกใช้ออกด้วยทักษะยุทธ์บางอย่างทำให้เพียงแค่การสลายพิษร้ายยังไม่อาจสลายพลังลมปราณประหลาดที่แฝงเข้ามาจนเส้นชีพจรของเสวี่ยหมิงติดขัดจนร่างกายอ่อนล้า เสวี่ยหมิงจึงเลือกที่จะแกล้งตบตาทำเป็นสลบไสลไปด้วยฤทธิ์ของยาพิษ หวังใช้ลมปราณเพลิงเร่งฟื้นฟูตัวเองให้เต็มที่เสียก่อนค่อยลงมือคิดหาทางหลบหนีในขั้นต่อไป

                ตุบ...ตุบ เสียงฝีเท้าของจิ่นเม่ยเคลื่อนเข้ามาใกล้เสวี่ยหมิงในทุกขณะ พร้อมเสียงร้องอู้อี้ของจิวซินที่ยิ่งมายิ่งดังถี่ขึ้น