ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]

ต้องมนต์รัก

เกือบสองชั่วโมง เขาก็พาสปอร์ตหรูขับเข้าประตูไม้ทึบ มีรั้วคอนกรีตสูงไม่หนีสองเมตรครึ่งขนาบซ้ายขวาเข้าไป แล้วจอดกึกอยู่หน้าบ้านสองชั้นทรงโมเดิร์น ฉาบด้วยสีขาวสะอาดตา

ตัวบ้านนั้นปลูกเกือบเต็มพื้นที่ ฝั่งซ้ายติดกับกำแพงบ้าน ฝั่งขวามีสระว่ายน้ำทอดยาวไปทางด้านหลัง มีทางเดินเล็กๆ เหลือไว้ระหว่างตัวบ้านกับรั้วสีขาวเหมือนกันเท่านั้น

มัทรีออกจากรถไปยืนอยู่ข้างเขา ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน ประตูบ้านก็เปิดออก มีลุงกับป้าเดินยิ้มออกมาหา แล้วมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม แม้ทั้งสองจะอายุห่างเขาไม่น้อย

“ป้าเตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้วตามที่คุณอรโทรมาสั่งค่ะ ถ้าคุณเกียร์อยากได้อะไรเพิ่มก็โทรบอกนะคะ”

“ขอบคุณครับป้า”

มัทรีเห็นเขาเปิดกระเป๋าสตางค์ ควักธนบัตรสีเทาส่งให้ป้าห้าใบ เดาว่าคงเป็นคนดูแลความเรียบร้อยในบ้าน จากนั้นทั้งสองก็เดินออกประตูรั้วที่เปิดด้วยรีโมตคอนโทรลไป

“เข้าข้างในกันครับ”

“ค่ะ”

เมื่อเขามีน้ำใจหิ้วกระเป๋าใบเล็กๆ ไปให้ด้วย มัทรีเลยได้เดินตัวเปล่าเข้าประตูกระจกสีชาไปในตัวบ้าน ภาพตรงหน้าคือ ห้องโถง โล่ง โปร่ง มีเครื่องเรือนไม่มากเหมือนคฤหาสน์ของเขา

ผนังบ้านอีกด้านเป็นกระจกใสทั้งหมด มองออกไปเห็นชายหาดสีขาวสะอาดตากับสนามหญ้ากว้างขวาง เขาเดินนำไปเปิดประตูกระจกด้านติดชายหาดออก ลมจากทะเลพัดมาต้องกายทำให้เย็นสบายไม่น้อย

ระเบียงเป็นพื้นไม้เนื้อดี มีโต๊ะอาหารขนาดสี่คนหลายตัวจัดเรียงไว้ตามขอบสระว่ายน้ำ ยาวจากหน้าบ้านเรื่อยลงไปจนถึงริมหาด มีเตาย่างบาร์บีคิวกับโต๊ะเหล็กดัดตรงสนามหญ้า ห่างจากระเบียงไปหลายสิบเมตร

“มัทชอบมั้ยครับ” หญิงสาวหันไปหาเขาแล้วยิ้มอย่างสดใสร่าเริงกับธรรมชาติตรงหน้า

“ชอบค่ะ”

“งั้นหลังจากผมพามัทขึ้นไปดูห้องแล้ว เรามานอนรับลมเย็นๆ ตรงนี้กันนะครับ”

มือบางถูกเขาคว้าพาเดินกลับเข้าบ้าน ตรงไปหาบันไดไม้เนื้อดี ชั้นบนมีเครื่องเรือนน้อยชิ้นเช่นกัน แต่มีห้องถึงเจ็ด นับจากประตูที่ปิดสนิทไว้ แต่ละห้องนั้นได้วิวทะเลเหมือนกัน ด้านหน้าห้องเป็นระเบียงไม้เนื้อดี มีเปลไม้กับเบาะหนาเรียงรายไว้พร้อมโต๊ะกลางเล็กๆ

“มัทนอนห้องนี้ครับ ส่วนผมห้องนี้”

เขาชี้ไปยังประตูห้องริมสุดกับห้องของเขาถัดมา มัทรีไม่ได้ว่าอะไรนอกจากยิ้มกับยื่นมือไปขอรับกระเป๋าของตัวเองมา

“ถ้ามัทจะลงไปนอนรับลมก่อนก็ได้นะครับ ผมขออาบน้ำให้ตัวเบากว่านี้หน่อย”

“ค่ะ”

มัทรียิ้มให้เขา ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องที่มีเครื่องเรือนน้อยชิ้น ดูเหมือนบ้านหลังนี้ จะเน้นความโล่งโปร่งสบาย สมกับเป็นบ้านพักตากอากาศจริงๆ คิดแล้วก็อดเอาไปเปรียบเทียบกับฐานะตัวเองไม่ได้

ระหว่างกันนั้นช่างแตกต่างราวฟ้าดิน เพราะบ้านที่ตัวเองอยู่มาตั้งแต่เกิด ไม่ได้เสี้ยวกับบ้านหลังนี้ของเขา ซึ่งมีเอาไว้เพียงเพื่อมาพักปีละไม่กี่ครั้งเท่านั้น

เมื่อจัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเข้าตู้แล้ว เลยลงมาระเบียงชั้นล่าง แต่ไม่ได้นอนเปลไม้มีเบาะหนารองอยู่อย่างที่ตั้งใจไว้ ในเมื่อเจ้าของบ้านยังไม่มา เลยไปนั่งเก้าอี้รอแทน

ดวงตาคู่สวยก็มองไปหาชายหาดขาวสะอาดตา บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ แม้จะมีบ้านหลังถัดกันไปทั้งซ้ายและขวา แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีผู้คนเลย

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า น่าจะเป็นย่านคนมีอันจะกิน มาซื้อที่แล้วก็ปลูกบ้านทิ้งไว้เท่านั้น และคงจะมีอีกหลายหลังถัดไปเป็นแน่ ถึงได้ร้างผู้คนอย่างนี้ แต่ก็มองไม่เห็น

เพราะแต่ละบ้านล้วนทำรั้วสูงตรงด้านข้างของที่ดินทั้งนั้น แล้วเปิดโล่งด้านที่ติดชายหาดเหมือนกันทุกหลัง แถมบ้านก็เป็นทรงเดียวกัน ราวกับนัดกันมาปลูกยังไงยังงั้น

“คิดอะไรอยู่ครับ”

คนคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับสะดุ้ง เมื่อมีเสียงนุ่มหูของเขามากระซิบอยู่ข้างแก้ม แล้วมือบางก็ถูกเขารั้งให้ยืนขึ้น พาเดินไปหาเปลที่วางเรียงไว้ตรงผนังกระจก และแม้จะมีหลายอัน

แต่เขากลับรั้งให้ไปนั่งตัวเดียวกัน แขนแข็งแรงของเขาก็โอบเอวคอดเอาไว้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ก็โน้มเข้ามาใกล้แก้มที่ร้อนผะผ่าวจนแทบจะชิด

“คิดถึงมัทจังเลยครับ”

สุดท้ายจมูกโด่งของเขา ก็ฉกลงมาสูดดมด้วยความนุ่มนวลและแผ่วเบา ทำเอาเจ้าของแก้มอาย จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับกายไปไหนหรือขยับริมฝีปากเอ่ยอะไร และนั่นทำให้คนที่ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อยรู้ได้ทันที เลยไม่คิดจะคาดคั้นเอาคำตอบ นอกจากยิ้มอย่างเป็นสุขแทน

“เที่ยงพอดี ถ้ามัทหิว ในตู้เย็นมีของสดไว้ให้หลายอย่าง มัทจัดการได้เลยนะครับ ส่วนผมขอเป็นเจ้าของบ้านแย่ๆ ด้วยการนอนรอแล้วกันครับ เมื่อคืนได้นอนแค่สองชั่วโมงก็ต้องบินกลับแล้ว”

เขาจะกล้าบอกได้ยังไง ว่าถ้าขืนให้เธออยู่ใกล้ๆ อีกแม้แต่นาทีเดียว จากจะกินมื้อเที่ยง อาจต้องเปลี่ยนเป็นกินอย่างอื่นแทนเพราะแรงรักแรงคิดถึงก็เป็นได้

ทางออกที่ดีต่อกันทั้งสองฝ่าย คือต้องให้อยู่ห่างกายเอาไว้สักนิด เขาจะได้ไม่ทำผิดกับเธอ ในกรณีที่ทุกอย่างระหว่างกัน ไม่เป็นไปอย่างที่คาดหวังเอาไว้

“ค่ะ”

ส่วนคนที่ไม่รู้ว่า ตัวเองกำลังรบกวนระบบการควบคุมในร่างกายเขาอยู่นั้น ก็รีบรับคำ เพราะเห็นเขามีท่าทีอิดโรยเหมือนคนไม่ได้พักผ่อน เลยรีบผละเดินเข้าครัวไป เขาจะได้นอนสักชั่วโมงก่อนกินมื้อเที่ยง

ในตู้เย็นมีอาหารทะเลสดหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น กุ้ง หอย ปู ปลา ปลามึก ผัก เครื่องเทศก็มีครบ มองไปบนเคาน์เตอร์ก็มีผลไม้หลายอย่างวางเรียงรายอยู่ ไม่ว่าจะเป็น สับปะรด มะละกอสุก แตงโม แคนตาลูป

ลองเปิดดูตามตู้ต่างๆ ก็มีของแห้งกับเครื่องปรุงครบครั้น ทั้งในขวด ในกระปุก แถมเขียนชื่อไว้อีกต่างหาก เช่น ผงกะหรี่ แป้งมัน แป้งข้าวโพดและอื่นๆ อีก

มัทรียิ้มอย่างพึงพอใจ เดาได้ว่า ไม่เป็นคุณป้ามณฑาก็คงจะเป็นแม่เขาแน่ ที่จัดการทุกอย่างไว้เป็นระเบียบเรียบร้อยแบบนี้ ส่วนสมาชิกในบ้านก็คงจะวนเวียนกันพาเพื่อนหรือคนรู้ใจมาบางครั้งคราวเป็นแน่ และไม่รู้ว่าบ้านผู้มีอันจะกินจนล้นเหลือหลังอื่นๆ จะทำแบบเดียวกันบ้างไหม

เมื่อมีของมากมาย จนไม่รู้จะทำอะไรกิน แม่ครัวตัวผอมเลยต้องขนทุกอย่างออกจากตู้เย็นมาสำรวจ แล้วจัดเตรียมไว้ให้พร้อม เพื่อง่ายต่อการเอามาทำอาหารมื้อต่อไปด้วย เริ่มจากปลาหมึกที่ต้องเอาตากับหมึกออก แล้วใส่กล่องใสที่มีไว้ในตู้เป็นแพ็กๆ ต่อไปก็กุ้ง ต้องปอกเปลือกผ่าหลังออกเบื้องต้น

แต่ก็คิดขึ้นได้ ว่ามื้อเที่ยงจะต้องมีข้าว เลยลองเปิดตู้สำรวจดู ไม่นานก็เห็นข้าวไรซ์เบอรี่อยู่ในถัง เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีไว้อย่างครบครันให้เลือกใช้ได้ตามสบาย เลยตัดสินใจว่าจะทำต้มยำทะเล ผัดผักรวม และหมึก กุ้งย่าง เป็นมื้อเที่ยง ส่วนปู ปลา หอย จะเก็บไว้ทำมื้อเย็น เพราะจำนวนแคลอรีน้อยหน่อย

เมื่อได้มาอยู่กับชายอันเป็นที่รัก ในบรรยากาศแสนจะสดชื่นอย่างนี้ ก็ทำให้หัวใจเป็นสุขอย่างเหลือล้น การเตรียมของกับทำอาหารก็ดูจะเพลิดเพลินไปจนลืมเหนื่อย

ยิ่งตอนจัดใส่จานอย่างสวยงามราวกับภัตตาคาร แล้วยกไปวางไว้โต๊ะตรงระเบียงด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก แถมยังแอบจินตนาการไปว่า ตัวเองกำลังทำอาหารให้สามีกินอีกต่างหาก

“หอมจังเลยครับ”

ความที่มัวแต่คิดอะไรเพลินๆ อยู่ เลยไม่รู้ว่าคนที่เมื่อครู่เห็นว่าหลับนั้น ตื่นตอนไหน แล้วลุกเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับเอ่ยเสียงนุ่มนวลตอนไหน จะหันไปยิ้มให้ก็ไม่กล้า เมื่อสองแขนของเขาสอดเข้ามากอดเอวคอดไว้ แต่ก็ฝืนความอายแล้วบอกเขาออกไปด้วยอาการประหม่า

“ผัดผักเพิ่งเสร็จใหม่ๆ ค่ะ ก็เลยหอมน้ำมันหอย”

“ตรงนี้ต่างหากครับที่ผมหมายถึง” ผิวแก้มตรงที่เขาโน้มจมูกลงมาสูดดมด้านชาไปชั่วขณะ ถ้าเขาไม่ผละออกแล้วเดินไปนั่ง ไม่รู้ว่าป่านนี้ เข่าจะอ่อนจนล้มพับลงไปกับพื้นหรือยัง

“โห! น่ากินทั้งนั้นเลย คุ้มค่ากับการขับรถมาเลยครับ เราลงมือกันเลยนะ”

คนเอ่ยชมส่งยิ้มให้คนทำด้วยสีหน้ามีความสุข แล้วคว้าช้อนกับส้อมที่มีไว้ในจานข้าวขึ้นมาถือด้วยท่าเตรียมพร้อม ตาก็จ้องมอง ว่าจะตักจานไหนดี

สุดท้ายเขาเปลี่ยนใจวางมันลง แล้วใช้มือจับกุ้งย่างมาปอกเปลือก จุ่มลงในน้ำจิ้มซีฟู้ดสีเขียวมรกต แทนการส่งเข้าปากตัวเอง กลับเอาไปวางไว้บนจานคนข้างๆ

“ให้คนทำชิมก่อนครับ”

+++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง

เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น

วิมานสอยดาว [Heaven]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆคุณไม่มีสิทธิ์จะไปไหนทั้งนั้นจนว่าผมจะอนุญาตหรือไม่ก็จนกว่าพี่ชายคุณจะหาเงินสี่สิบล้านมาให้ผม ระหว่างนี้คุณมีหน้าที่ปรนเปรอความสุขบนเตียงให้ผม และทำทุกอย่างที่ผมสั่งไม่มีข้อยกเว้น โดยเฉพาะเ

ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”