ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลังจากที่หลินจินเป่ากับสวีตัวเป่าถูกอาจารย์เรียกตัวออกมาทั้งคู่ต่างไม่ยอมรับผิดตามแผนที่ได้ตกลงกันไว้

        “ท่านอาจารย์ นางโกหกวันนี้พวกข้ายังไม่ได้เจอเจียงหงหนิงเลยขอรับ”

        “ใช่ขอรับ วันนี้พวกข้ารีบมาเข้าเรียนจะมีเวลาใดให้ไปทำร้ายเขา ยิ่งเรื่องแย่งเงินคงไม่ต้องพูดถึงเลยขอรับ”

        “ท่านอาจารย์สองคนนี้ยากจนมากในหมู่บ้าน ไม่เชื่อท่านลองไปถามผู้คนที่หมู่บ้านพวกข้าก็ได้ขอรับ”

        “พวกข้าศึกษาคัมภีร์ปราชญ์ย่อมมีจรรยาบรรณ ไม่มีทางทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนั้นเป็นแน่ขอรับ”

        ซิ่วไฉเฒ่าฟังจบก็รู้สึกว่ามีเหตุผลรวมกับความรู้สึกส่วนตัวที่เชื่อในลูกศิษย์ตัวเองหันมาพูดกับหลินหวั่นชิวอย่างน่าเกรงขามว่า “ฟู่เหรินน้อยท่านนี้ เกรงว่าน้องชายเจ้าจะจำผิดเสียแล้วเจ้าพาเขากลับบ้านไปเถิดให้เขาคิดให้ดีจึงจะถูก หรือเขาเจอเรื่องกระไรที่ไม่กล้าพูดเลยพาดพิงมาถึงนักเรียนทั้งสองของข้าหรือไม่? เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็กจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ เจ้าพาเขากลับไปอบรมให้ดีเถิด”

        ใจหลินหวั่นชิวเย็นชาเมื่อได้ยินซิ่วไฉเฒ่าช่วยพูดเข้าข้างพวกหลินจินเป่าแต่นางไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เช่นนั้น

        หากต้องกลับบ้านมือเปล่า…เหตุใดนางต้องมาให้เสียเที่ยว?

        คิดว่านางว่างจนหาเรื่องออกกำลังกายเช่นนั้นหรือ?

        “ท่านอาจารย์ท่านยังไม่ได้ดูเลยว่าบนตัวพวกเขามีเงินสองพวงหรือไม่?” นางเตือนซิ่วไฉเฒ่าเสียงเย็น

        “ท่านศึกษาคัมภีร์ปราชญ์ศึกษาความรู้ของผู้เป็นปราชญ์ ยังไม่ทันตรวจสอบก็จะเข้าข้างลูกศิษย์ตัวเองแล้วหรือ? ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องไปเรียกร้องความเป็นธรรมที่อื่น”

        มีแค่สตรีและคนถ่อยที่คุยด้วยได้ยาก!

        คำสอนนี้กล่าวได้ไม่มีผิด!

        ซิ่วไฉเฒ่าบ่นในใจคิดดูแล้วก็ช่างเถิด ให้ฟู่เหรินน้อยนางนี้ได้เห็นชัดๆ!

        “บนตัวพวกเจ้ามีเงินสองพวงหรือไม่?”

        หลินจินเป่าขยับลูกตา “มีหนึ่งพวงขอรับแต่นี่เป็นเงินที่ท่านแม่ข้าให้มา”

        “ข้าก็มีหนึ่งพวงท่านแม่ให้มาเช่นกันขอรับ” สวีตัวเป่าพูดตาม

        ถึงท่านอาจารย์จะไปถามที่บ้านพวกเขาแค่ส่งสายตาให้แม่ตัวเอง พวกนางก็พร้อมจะช่วยเล่นตามน้ำให้อยู่แล้ว

        ซิ่วไฉเฒ่าฟังจบก็มองมาทางหลินหวั่นชิวท่าทีชัดเจนมาก เจ้าดูสิ แม่พวกเขาให้เงินมา

        แต่หลินหวั่นชิวกลับพูดว่า “ง่ายมากในเมื่อเป็นเงินของพวกเจ้า พวกเจ้าลองบอกมาว่าเงินนั่นมีลักษณะพิเศษหรือไม่?”

        หลินจินเป่าพูดว่า “ท่านอาน้อยข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบข้า แต่มาใส่ร้ายเช่นนี้คงไม่ถูกเงินล้วนแล้วหน้าตาเหมือนกันหมดไม่ใช่หรือ? จะมีลักษณะพิเศษอันใด!”

        “ใช่ นี่มันหาเรื่องกันไม่ใช่หรือ? ท่านอาจารย์นางกำลังกลั่นแกล้งพวกข้า!”

        ซิ่วไฉเฒ่าพยักหน้ารู้สึกว่าลูกศิษย์ตัวเองพูดถูก

        ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรหลินหวั่นชิวชิงตัดบทขึ้นก่อนว่า “ท่านอาจารย์ แต่เงินของน้องชายข้ามาจากข้าข้าย่อมรู้ดีว่ามีลักษณะพิเศษอันใดรอให้ข้าพูดก่อนเถิดแล้วท่านค่อยไปตรวจสอบดีหรือไม่?”

        หลินจินเป่ากับสวีตัวเป่าหน้าเปลี่ยนสีทันทีอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นเด็ก เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็ปิดไม่มิด

        ซิ่วไฉเฒ่าสังเกตเห็นสีหน้าพวกเขาหัวใจจมลง หรือว่า…

        “เงินสองพวงที่ข้าให้น้องชายบนเชือกมีรอยหมึกเปื้อน ขณะเดียวกันก็มีรอยเลือดจากตอนที่พวกเขารุมทำร้ายท่านอาจารย์ลองตรวจสอบดูก็จะรู้ว่าที่ข้ากล่าวมาจริงหรือเท็จ” หลินหวั่นชิวบอกทุกอย่างชัดเจนไม่ปล่อยผ่านแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ

        หากนางไม่มั่นใจพอก็คงไม่กระโดดออกมามีเรื่องกับซิ่วไฉหรอก

        ซิ่วไฉเฒ่ามองไปทางเด็กสองคนนั้น “นำเงินออกมา!”

        สองคนนั้นตกใจถอยหลังแต่ก็ยังไม่ขยับเขยื้อน

        ซิ่วไฉเฒ่าโมโห “ข้าบอกให้พวกเจ้านำเงินออกมา!”

        หลินจินเป่าทนไม่ไหวเป็นคนแรกเขาคุกเข่าลงกับพื้น คำนับศีรษะให้ซิ่วไฉเฒ่า “ท่านอาจารย์พวกข้าไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ หลินหวั่นชิวทำตัวเสื่อมเสียต่อศีลธรรมอันดีงามนำเงินที่ได้จากการขายตูดมาให้เจียงหงหนิง พวกข้าทนดูไม่ได้…ดังนั้นจึง…”

        “ใช่ขอรับท่านอาจารย์พวกข้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงอยากไล่หญิงขายตูดหน้าไม่อายผู้นี้ออกจากหมู่บ้านเท่านั้น!”

        หลินหวั่นชิวยิ้มเยาะ “นี่น่ะหรือลูกศิษย์ที่ท่านสอนออกมาคำสกปรกกระไรก็กล้าเอ่ยหมด ข้าเป็นสตรีในครอบครัวสุจริต ชื่อเสียงสำคัญกว่าสิ่งใดพวกเขาอายุเพียงหกขวบแต่กลับชั่วร้ายเช่นนี้ ทำลายชื่อเสียงข้าไปทั่วยังไม่พอยังทำร้ายน้องชายข้าจนมีสภาพนี้ ทั้งหมดเพื่อเงินแค่สองพวงเช่นนั้นหรือ? ถึงกับทำลายชื่อเสียงผู้อื่นและหมายเอาชีวิตเพียงเพื่อเงินแค่ยี่สิบเหรียญทองแดง! ท่านอาจารย์ท่านคิดว่าควรให้คำอธิบายกับข้าหรือไม่!”

        ซิ่วไฉเฒ่าอายจนหน้าแดงขณะเดียวกันก็โมโห นี่คือลูกศิษย์ของเขา!

        “อีกอย่าง จะจับโจรต้องมีหลักฐานจับคนนอกใจต้องมีชู้ พวกเจ้าประกาศใส่ร้ายข้าปาวๆ มีหลักฐานหรือไม่? หากมีหลักฐานคนในหมู่บ้านคงจับข้าถ่วงน้ำไปนานแล้ว ไม่ต้องรอให้พวกเจ้าสองคนมาใส่ร้ายหรอก! ข้า หลินหวั่นชิวไม่ออกนอกประตูใหญ่ ไม่ล่วงเข้าประตูสอง ไม่เคยอยู่ลำพังกับผู้ใดเหตุใดพวกเจ้าต้องชั่วร้ายเพียงนี้? หรือนี่เป็นสิ่งที่พวกเจ้าศึกษาได้จากคัมภีร์? บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่อาจารย์พวกเจ้าสอน?”

        คำพูดของหลินหวั่นชิวแหลมคมราวกับคมมีดทิ่มลงในใจซิ่วไฉเฒ่าทุกประโยค

        “ท่านอาจารย์สวีตัวเป่าเคยแย่งไข่ไก่ของข้า!”

        “ท่านอาจารย์ วันก่อนหลินจินเป่าโยนแท่งฝนหมึกของข้าลงในนา”

        สองคนนี้เป็นอันธพาลประจำโรงเรียนส่วนตัวมีเรื่องกับเด็กหลายคน สองคนนี้เอะอะก็ทำร้ายคน เด็กเหล่านี้จึงหวาดกลัวพวกเขาไม่กล้าฟ้องผู้ใด

        แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วสองคนนี้เกือบทำคนตาย ทั้งยังแย่งเงินจนอีกฝ่ายบุกมาเอาเรื่องถึงที่เห็นชัดว่าเรื่องนี้ไม่มีทางจบลงด้วยดี พวกเขาต้องถือโอกาสฟ้องด้วยอยู่แล้ว

        ให้ดีที่สุดคือท่านอาจารย์ต้องไล่สองคนนี้ออกไป

        ซิ่วไฉเฒ่าได้ยินคำฟ้องของเหล่าลูกศิษย์ก็พูดด้วยความโมโห “ยังไม่รีบนำเงินออกมาอีก!”

        ทั้งสองตกใจสะดุ้งได้แต่ล้วงเงินสองพวงออกมาจากอกเสื้อ

        บนเงินสองพวงมีลักษณะพิเศษตามที่หลินหวั่นชิวพูดจริงๆซิ่วไฉเฒ่าเดี๋ยวหน้าแดง เดี๋ยวหน้าดำ

        เขามีลูกศิษย์ไม่ได้เรื่องแบบสองคนนี้ได้อย่างไร!

        ขายหน้าหมดแล้ว!

        เงินนี้เป็นเศษเงินที่เถ้าแก่ร้านตำราหามาให้หลินหวั่นชิวนางแอบเห็นตอนมอบให้เจียงหงหนิงว่าบนเชือกป่านมีรอยหมึก

        บวกกับตอนที่เจียงหงหนิงกลับมาก็มีเลือดเปื้อนมือเจียงหงหนิงบอกว่าตอนนั้นเขาคว้าไว้แน่น บนเงินจะไม่มีรอยเลือดได้หรือ?

        เป็นไปไม่ได้!

        ซิ่วไฉเฒ่าคืนเงินสองพวงให้หลินหวั่นชิวในใจกังวลว่าหลินหวั่นชิวจะไปหากรมศึกษาที่ที่ว่าการอำเภอเวลาพูดกับนางจึงมีความระมัดระวัง

        “เจ้าวางใจเถิดเด็กเช่นนี้ข้าไม่มีทางสอนต่อเป็นแน่ ข้าจะคืนค่าเล่าเรียน ส่วนแผลของเด็กคนนี้…อย่างไรก็เพราะข้าสั่งสอนเด็กทั้งสองไม่ดีเองเอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าจะให้เงินพาเขาไปหาหมอ?”

        นี่คือการสื่อว่าจะใช้เงินปลอบใจหลินหวั่นชิว

        แต่หลินหวั่นชิวกลับปฏิเสธ “ข้าไม่รบกวนให้ท่านเสียเงิน! แต่ข้ามีเรื่องจะขอท่านอย่างหนึ่ง”

        ซิ่วไฉเฒ่ารีบตอบ “เชิญพูดมา! หากข้าช่วยได้ย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว!” ไม่ต้องให้เขาออกเงินก็ยิ่งดีเขาเป็นแค่อาจารย์สอนหนังสือจนๆ หาเงินได้ไม่มากนัก

        หลินหวั่นชิวพูดว่า “ขอให้ท่านช่วยไปที่หมู่บ้านพวกข้าสักครั้งอธิบายเรื่องนี้ให้หัวหน้าหมู่บ้านฟัง ครอบครัวของเด็กทั้งสองต่างไม่ฟังเหตุผลต่อให้น้องชายข้าจะหาหมอ เงินที่ใช้ต้องให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนเอามาแต่คำพูดของสตรีตัวเล็กๆ เช่นข้าไม่มีน้ำหนักพอ เกรงว่าจะไม่เข้าหูหัวหน้าหมู่บ้านดังนั้นคงต้องรบกวนท่านอาจารย์ไปช่วยพูดให้เสียแล้ว!”

        “สมควรอยู่แล้ว สมควรอยู่แล้ว!” ซิ่วไฉเฒ่ารีบตอบแค่ช่วยพูดกับหัวหน้าหมู่บ้าน ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

        เขาถอนหายใจโล่งอกแต่หลินจินเป่ากับสวีตัวเป่ากลับตกใจหน้าซีด