ปลุกความสามารถในการควบคุมสัตว์ร้ายระดับ SS ขึ้นมา

กู่เทียนกางปีกโลหิตออกมา พยายามบินขึ้นไปตั้งหลัก แต่กลุ่มงูยักษ์ที่อยู่ด้านล่างพ่นพิษขึ้นมาโจมตีทันที พิษหลากหลายสีกระจายไปทั่วอากาศ กลิ่นฉุนรุนแรงแทบจะทำให้คนตายได้

กู่เทียนไม่รอช้า เขาเรียกเดธออกมาพร้อมออกคำสั่งให้กวาดล้างสัตว์ร้ายทั้งหมด ดวงตาของเดธเปล่งแสงสีม่วง ก่อนที่มันจะสะบัดมือ ดาบวิญญาณนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งตรงลงไปด้านล่าง

พร้อมกันนั้น กู่เทียนก็เรียกสัตว์ร้ายทั้งหมดออกมา เขาผสานพลังของเซียวไป๋และเดธเข้าด้วยกัน สร้างการโจมตีสุดแกร่งที่รวมพลังของ ดาบเพลิงทมิฬ และ เทพโดยกำเนิด ไว้ด้วยกัน

ตูม!

เปลวไฟสีดำพวยพุ่งไปทั่วพื้น ป่าด้านล่างถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงมรณะ งูยักษ์นับสิบตัวหลบการโจมตีนั้นได้อย่าง่ายได้แต่พื้นที่ในการเคลื่อนไหวของพวกมันนั้นน้อยลงไปเรื่อยๆ มีงูบางตัวที่เป็นธาตุน้ำแข็งใช้พลังควบคุมความเย็นพยายามแช่แข็งเปลวไฟ แม้มันจะไม่สามารถดับไฟสีดำได้ แต่ก็ช่วยลดความเสียหายลงได้บ้าง

ทันใดนั้น งูยักษ์หัวขวานพุ่งตรงมาฟันใส่กู่เทียนด้วยความเร็วสูง แต่กริมก้าวเข้ามาขวางไว้ในเสี้ยววินาที เกราะกระดูกของมันรับแรงโจมตีมหาศาล กริมกระเด็นถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็สามารถหยุดการโจมตีของงูหัวขวานได้

เซียวไป๋คำรามเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้าจู่โจมงูหัวขวานทันที แต่กลับถูกงูดำขนาดตัวใหญ่มากพุ่งเข้ามาขัดขวาง ซิวเองก็ไม่รอช้า แปลงร่างเป็นมังกรสีฟ้าเข้ม ขยายร่างจนใหญ่กว่างูยักษ์เหล่านั้น แล้วพุ่งเข้ากลางวงล้อมของพวกมันทันที

ซิวกลายเป็นเมือกเหนียว พันธนาการงูทั้งหมดไม่ให้เคลื่อนไหว บนท้องฟ้า เดธระเบิดพลังวิญญาณของมัน สร้างดาบวิญญาณจำนวนมหาศาล ก่อนจะปล่อยให้มันพุ่งลงมาจากฟากฟ้า

งูยักษ์ทุกตัวพยายามดิ้นรนเพื่อหลบหนี แต่กู่เทียนชิงลงมือก่อน ใช้ความสามารถของเซียวไป๋ สร้างสายฟ้าอันทรงพลังฟาดใส่เมือกของซิว

ซ่า! ซ่า!

ไฟฟ้าช็อตงูยักษ์เหล่านั้นทั้งหมด ทำให้งูยักษ์เหล่านั้นหยุดชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกมันตายได้แล้ว

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ดาบวิญญาณหลายหมื่นเล่มพุ่งแทงเข้าที่ร่างของพวกมันอย่างโหดเหี้ยม งูยักษ์หลายตัวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดหลากสีไหลนองเต็มพื้นไป และเซียวไป๋ กับ กริม เข้ามาโจมตีต่อโดยใช้พลังแห่งเลือดและความมืดทำการโจมตีพวกมัน แต่ทันใดนั้น งูดำตัวหนึ่ง แม้จะบาดเจ็บสาหัสตัวเปื้อนไปด้วยเลือด มันก็ยังพุ่งเข้าใส่กู่เทียนด้วยความคลุ้มคลั่ง

กู่เทียนเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ เลือดของงูดำตัวนั้นก็พุ่งทะลุออกมาจากร่างของมันเอง กรีดลำตัวมันเป็นชิ้นๆ ร่างของมันกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น และสิ้นลมหายใจ

ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิ การต่อสู้จบลงในพริบตา กู่เทียนกวาดตามองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาเย็นชา

"กริม ตอนแกเปลี่ยนพวกมันให้เป็นอันเดดเก็บงูทั้ง 17 ตัวนี้ไว้ ไม่ต้องดูดซับพลัง"

กริมคุกเข่าลงรับคำสั่งทันที กู่เทียนไม่รอช้า สั่งให้สัตว์ร้ายทั้งหมดของเขากระจายตัวออกไปล่าต่อในทันที

ผ่านไปไม่นาน ป่าดงดิบอันอุดมสมบูรณ์ในอดีต ตอนนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังของต้นไม้ที่ถูกเผาไหม้ บรรยากาศเงียบสงัดราวกับทุกสิ่งทุกอย่างในพื้นที่แห่งนี้ได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

กู่เทียนกวาดสายตามองไปที่งูยักษ์อันเดดทั้ง 17 ตัวและอันเดดสายพันธุ์อื่นๆ อีก 10 กว่าตัวที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้า อันเดดของกริมที่มีมากกว่านี้แต่ตอนนี้พวกมันถูกกลืนกินไปจนเหลือเพียงเท่านี้ กริมใช้พลังในการดูดกลืนพลังของอันเดดที่อ่อนแอเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวมันเอง ด้วยความสามารถรวมกันเป็นหนึ่ง

กู่เทียนหันไปมองสัตว์ร้ายทั้งหมดของตัวเอง ตอนนี้พวกมันทุกตัวได้บรรลุระดับแพลทินัมแล้ว ซึ่งเป็นระดับที่สูงพอสมควร แต่ถึงอย่างนั้นกู่เทียนก็ยังไม่พอใจ ระดับแพลทินัมยังไม่เพียงพอสำหรับเขา เขาต้องการให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นไปอีก

"การล่าสัตว์ร้ายแบบนี้มันก็เร็วอยู่หรอกแต่การจะได้ประตูมิติลับมาแต่ละบานนี้ยากเย็นเหลือเกิน…" กู่เทียนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะคิดหาวิธีที่จะทำให้สัตว์ร้ายของเขาเติบโตได้เร็วขึ้น ตอนนี้เขาไม่เหลืออาณาจักรลับแล้ว รวมถึงเขาไม่กล้าไปใช้อาณาจักรลับของรัฐบาลกลางด้วย มันเสี่ยงเกินไปนิดหน่อย และตอนนี้อาณาจักรลับของหอการค้านกยูง 7 สี ส่วนใหญ่ถูกจองเอาไว้หมดแล้วด้วย

กู่เทียนมองไปที่พื้นที่จิตวิญญาณของตัวเอง หากเขานำสัตว์ร้ายของเขาเข้าไปอยู่ข้างในนั้น พร้อมกับมอบทรัพยากรให้พวกมันอย่างต่อเนื่อง มันก็น่าจะพอทดแทนได้บ้าง

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่เทียนก็เรียกสัตว์ร้ายทั้งหมดกลับเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณของเขาพร้อมโทรหาใครบางคน ก่อนจะเดินออกจากประตูมิติลับโดยไม่ลังเล และกดปุ่มเรียกพนักงานทันที

เมื่อได้รับสัญญาณจากกู่เทียนแล้ว พนักงานชายและหญิงเปิดประตูมิติลับให้กับกู่เทียนทันที กู่เทียนเดินเข้าไปและมาโผล่ที่ห้องรับรองพิเศษด้านบนก่อนจะตรงไปที่เคาน์เตอร์และพูดขึ้น "ขอห้องนอนระดับสูงสุดให้ฉันหน่อย จองสามวัน"

พนักงานที่เห็นบัตรที่กู่เทียนยื่นให้ก็รีบจัดการให้ทันที ก่อนจะยื่นกุญแจให้เขาพร้อมสั่งพนักงานอีกคนพาไปยังห้องพัก

ณ ห้องลับที่เก็บประตูมิติไว้ พนักงานชายและหญิงสองคนเข้ามาเช็กดูสภาพของประตูมิติโดยไม่ได้รับอนุญาต ก่อนที่ชายคนนั้นจะพูดขึ้น "ประตูมิติถูกเคลียร์ไปหมดแล้วงั้นเหรอ ลูกค้าคนนั้นเป็นใครกันแน่?"

แต่พนักงานหญิงอีกคนกลับหันมามองด้วยความสงสัย "พี่ชาย เราเข้ามาได้งั้นเหรอ?"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ "แน่นอนว่าได้สิ ฉันเป็นถึงหลานชายของหัวหน้าแผนกบริการเลยนะ สาวน้อย"

หญิงสาวเบิกตากว้าง "สุดยอดไปเลยพี่ชายหวัง!"

ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว พลางพูดด้วยน้ำเสียงแฝงเป็นนัย "วันนี้เธออยากจะ..."

หญิงสาวที่ตอนแรกอยู่ในสภาพเขินอายเล็กน้อยทว่ารอยยิ้มของหญิงสาวคนนั้นก็แข็งค้างไป เมื่อเธอมองไปที่คอของชายหนุ่มที่ถูกบิดไป 360 องศาในพริบตาเดียว ก่อนที่ร่างจะร่วงลงมาทับหญิงสาวคนนั้นอย่างแรง

หญิงสาวมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่ร่างของชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังคงหัวเราะอย่างมั่นใจ บัดนี้นอนแน่นิ่งไร้ชีวิต สายตาของเธอจับจ้องไปยังชายชราผู้หนึ่งมันคือ หวงชิ่งฟู่ หัวหน้าสาขาหลักของหอการค้านกยูง 7 สี

เธอพยายามจะส่งเสียงขอร้อง แต่กลับพบว่าเธอไม่สามารถขยับปากหรือแม้แต่เปล่งเสียงใดๆ ได้แม้แต่น้อย ความหนาวเย็นแล่นผ่านกระดูกสันหลังของเธอ ก่อนที่มุมมองในสายตาของเธอจะเปลี่ยนไป มันค่อยๆเคลื่อนที่ออกจากจุดนั้นไม่สิเรียกว่ากลิ้งออกไปดีกว่า หญิงสาวคนนั้นตกใจเมื่อเห็นร่างที่ไร้หัวของตัวเองนอนแน่นิ่งอยู่ก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจไปในที่สุด

เสียงเย็นยะเยือกของหวงชิ่งฟู่ดังขึ้น "การแอบเข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต โทษคือความตาย…. ชาติหน้าก็เลือกผู้ชายดีๆ หน่อยนะสาวน้อย และก็ฉันขอโทษด้วย ถ้าฉันไม่ทำมันจะเป็นฉันเองที่จะตาย….."

บนห้องพักระดับพิเศษ กู่เทียนกำลังจดบันทึกและอ่านงานวิจัยไปพลาง ขณะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเป็นจังหวะแปลกๆ

"3...5...8...9...1"

กู่เทียนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น "เกี๊ยวแห้งไม่ใส่ผักชีที่สั่งไปได้แล้วเหรอครับ?"

เสียงจากอีกฝั่งตอบกลับมา "ขอโทษคุณลูกค้าด้วย เหมือนทางเราจะใส่ผักชีมานะครับ"

กู่เทียนลุกขึ้นไปเปิดประตู ชายในชุดคนส่งของเดินเข้ามาพร้อมยื่นเอกสารบางอย่างให้เขาพร้อมกับการ์ดมิติจำนวนหลาย 10 ใบ กู่เทียนรับการ์ดมิติและเอกสารมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น 3 นาที กู่เทียนก็พูดขึ้นพร้อมยื่นแหวนมิติที่เขารวบรวมจากประตูมิติลับทั้ง 7 บานให้ชายคนนั้น

"ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเลยแฮะในงานประมูลครั้งนี้ ช่างเถอะถ้าฉันต้องการอะไรเพิ่มเดียวฉันจะส่งข้อความไปหานายเองและก็เอาแหวนพวกนี้ไปให้แม่ของฉันด้วยเมื่อนายกลับไปแล้ว"

ชายในชุดคนส่งของโค้งศีรษะเล็กน้อย "รับทราบครับคุณลูกค้า"

จากนั้นชายคนนั้นก็เดินจากไปทันทีพร้อมกู่เทียนที่เดินกลับไปที่เตียง ก่อนจะเอนตัวลงพลางครุ่นคิดถึงอนาคต