จอมยุทธ์ซุปตาร์

        “พี่ชาย” ปิงโหย่วพูดด้วยเสียงสั่นครือ  เธอเอามือปิดปาก  ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะพบพี่ชายที่ตายไปแล้ว หรือว่าพระรูปนั้นจะส่งเธอย้อนอดีตมากันแน่

        “ตอนนี้ สีกา ได้พลังระดับราชันย์ทรราชกลับมาแล้ว  สีกาจะเลือกทางไหนหลังจากนี้” พระหนุ่มโผล่ขึ้นมาข้าง ๆ ปิงโหย่ว

        “ฉันคงเลือกอยู่ปกป้องพวกเขา” ปิงโหย่วกล่าว

        “เช่นนั้นก็ทำเถิด” พระหนุ่มกล่าว  ก่อนจะหายไปอีกครั้ง

        “ปิงเอ๋อ ทำไมไม่มาหาพี่ล่ะ มาให้พี่กอดหน่อย” ชายหนุ่มบนเตียงเรียกหาเธอ  เธอจึงวิ่งไปสวมกอดพี่ชายที่เธอไม่ได้เจอมานานแสนนาน  ใช่แล้วนานมาก  ปิงโหย่วเริ่มนึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

        ในตอนนั้นครอบครัวของเธอมีความสุขมาตลอดจนกระทั่งเธออายุได้ 13 ปี  พ่อของเธอได้บอกเรื่องที่ต้องย้ายบ้าน  ส่วนสาเหตุนั้นพ่อของเธอไม่ได้บอกไว้  เธอสังเกตว่าครอบครัวเธอมักจะย้ายบ้านกันบ่อย ๆ  แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร  ถึงเธอจะไม่มีเพื่อนเลยเพราะต้องย้ายที่เรียนตามครอบครัวไป  แต่เธอก็มีพี่ชายที่เธอรักมาก  รักมากกว่าความเป็นพี่น้องกัน

        เวลาที่พระรูปนั้นพาเธอมาคือช่วงที่เธออายุได้ 15 ปี  คืนนี้เธอกับพี่ชายจะทำเรื่องต้องห้าม  การร่วมรักกันระหว่างพี่น้องสายเลือดเดียวกัน  ความสุขที่เหมือนกับคำสาป

        เธอจำได้ว่าในเช้าวันรุ่งขึ้น  จะมีมือสังหารที่ถูกส่งมาจากนายจ้างพ่อ  ให้มาฆ่าครอบครัวของเธอทั้งหมด  ตัวเธอที่เมื่อคืนทำรักกับพี่ชาย  นอนหลับสนิทอยู่บนห้องใต้หลังคาด้วยความอ่อนเพลีย  มันเป็นห้องลับที่รู้กันเฉพาะพี่ชายกับเธอเท่านั้น

        พี่ชายของเธอลงมาทานมื้อเช้ากับพ่อและแม่  แต่เช้าวันนั้นเป็นวันที่พวกเขาได้จากเธอไปตลอดกาล  มือสังหารลงมือสังหารพ่อกับแม่  ส่วนพี่ชายของเธอถูกจับไปขายให้คนคนหนึ่ง  หลังจากเธอตื่นนอนและลงมาข้างล่างก็ต้องพบกับพ่อและแม่ที่กลายเป็นศพ  เธอมองหาร่างของพี่ชายแต่ก็ไม่พบ  ขณะกำลังทรุดตัวลงร้องไห้  ก็มีคนมาทำให้เธอสลบ  พอฟื้นขึ้นมาเธอก็พบว่าตัวเธออยู่ในถ้ำน้ำแข็ง และมีแม่เฒ่าคนหนึ่งบอกว่าเป็นคนพาเธอมา

        เธอจำได้ว่าทันทีที่ได้สติ  เธอพยายามจะกลับไปตามหาพี่  แต่ถูกแม่เฒ่าห้ามเอาไว้  แม่เฒ่าบอกว่าจะสืบเรื่องของพี่ชายให้  ระหว่างนี้ให้เธออยู่ฝึกพลังปราณที่นี่เพื่อแก้แค้นคนพวกนั้น  นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้รู้จักลมปราณ

        หลังจากนั้นไม่นาน  แม่เฒ่าได้เข้ามาบอกว่าพี่ชายของเธอปลอดภัยดี  มีการซื้อขายพี่ชายเธอต่อไปเป็นทอด ๆ และตอนนี้พี่ชายของเธอได้กลายเป็นศิษย์ของเหลาเหล่า ที่เป็นชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะ

        ทันทีที่รู้ข่าวของพี่ชาย  เธอพยายามที่จะไปหาพี่ชายของเธอ  แต่แม่เฒ่าได้ห้ามเอาไว้  เพราะพี่ชายของเธอถูกพวกพรรคตะวันดับบังคับให้กินยาที่ชื่อน้ำแกงยายเมิ่ง  ทำให้เขาสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเธอและครอบครัวทั้งหมด

        ตอนที่เธอรู้  มันราวกับโลกทั้งโลกของเธอพังทลายลง  พี่ชายที่เป็นทั้งคนรักและครอบครัวคนสุดท้าย  แม้จะยังมีชีวิตอยู่  แต่ก็เหมือนคนแปลกหน้ากันไปเสียแล้ว

        ในที่สุดเธอก็หาทางไปพบกับพี่ชายของเธอจนได้  แต่เมื่อเธอทักเขา  สิ่งที่ได้รับคือสายตาที่มองเธอราวกับเป็นคนแปลกหน้า  แถมยังเย็นชากับเธออย่างมาก  เธอยังคงแอบตามดูพี่ชายของเธอต่อ และก็พบว่าพี่ชายของเธอได้กลายเป็นศิษย์รักของเหลาเหล่า  รวมถึงเป็นคู่รักของเหลาเหล่าอีกด้วย

        ตอนแรกเธอทำใจไม่ได้  จึงไม่ได้ไปที่นั่นอีก  พยายามฝึกอย่างหนักเพื่อไม่ให้คิดถึงเรื่องของพี่ชาย และมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นคนที่ทำให้ครอบครัวของเธอต้องเป็นแบบนี้  สุดท้ายหลังจากผ่านไป 3 ปี เธอก็ล้างแค้นคนพวกนั้นได้สำเร็จ  เธอนำเอกสารหลักฐานของพี่ชายเตรียมไว้  เพื่อจะไปพบพี่ชายและขอให้เขากลับมาอยู่ด้วยกันกับเธอที่บ้านหลังเก่า  แต่เมื่อเธอไปถึงก็พบว่าพี่ชายของเธอได้เสียชีวิตไปเพราะเหลาเหล่าเผลอสูบเอาปราณหยางในร่างของพี่ชายเธอไปจนหมด  สุดท้ายพี่ของเธอก็จากเธอไปอีกคน

        หลังจากพี่ชายของเธอตายไป  แม่เฒ่าที่ชรามากแล้วก็จากเธอไปเช่นกัน  สาเหตุมาจากวิชาที่แม่เฒ่าฝึก  เป็นการฝึกปราณหยินที่มีความเข้มข้นของพลังหยินสูงมาก  ผู้ฝึกสามารถก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว  หากแต่ต้องทนทรมานกับความหนาวเย็นในทุกค่ำคืน  คล้ายกับวิธีฝึกของเหลาเหล่าที่เธอเห็น และเธอก็จะใช้วิธีแก้ปัญหาแบบเดียวกับเหลาเหล่าเช่นกัน

        เริ่มแรกจากการหาชายหนุ่มมาร่วมรักกับเธอ  แต่จะหาจากไหนล่ะ  เธอไม่มีเงินจ้างชายหนุ่มหน้าตาดีเสียด้วย  ครั้นจะให้เธอไปทำกับพวกหน้าอัปลักษณ์หรือจืดชืดเธอก็ทำใจไม่ได้  สุดท้ายเธอจึงใช้วิธีหาชายหนุ่มที่เธอถูกใจ และทำการลักพาตัวไปยังสถานที่ ๆ จัดเตรียมไว้  ก่อนจะสูบเอาพลังหยางมาเพื่อปรับสมดุลของร่างกาย  แน่นอนว่าเธอฆ่าทุกคนที่ร่วมรักกับเธอ  ทำไม่น่ะเหรอ  ก็เพราะพวกเขาเห็นหน้าเธอน่ะสิ

        ต่อมาเธอพบว่ายิ่งพลังปราณเธอแข็งแกร่งมากขึ้น  พลังหยางจากชายหนุ่มที่เป็นคนธรรมดาไม่สามารถช่วยรักษาสมดุลหยินหยางในร่างกายของเธอได้อีกต่อไป  เธอจึงเริ่มเปลี่ยนเหยื่อจากคนธรรมดาไปเป็นชายหนุ่มผู้ฝึกยุทธ์แทน และต้องหน้าตาถูกใจเธอเท่านั้น  แต่เธอก็ฆ่าทุกคนโดยการสูบปราณหยางจนหมดตัวเช่นเคย  จากนั้นทุกคนแม้ไม่รู้จักหน้าของเธอ  แต่ก็ขนานนามเธอว่า "นางมาร" ตั้งแต่นั้นมา

        “ปิงเอ๋อ เธอคิดอะไรอยู่  ทำไมถึงเงียบไปล่ะ” พี่ชายของเธอถามขึ้น  ทำให้เธอหลุดออกจากความคิดที่เธอคิดทบทวนความทรงจำเมื่อครู่  เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม  ใช้มือลูบไล้ไปตามกรามเรียวได้รูปของพี่ชาย  ก่อนจะขยับตัวขึ้นจุมพิตที่ริมฝีปากของพี่ชายอย่างแผ่วเบา

        “อืม” พี่ชายของเธอครางออกมาเล็กน้อย  เขาจูบตอบน้องสาวของเขาเช่นกัน

        “ปิงเอ๋อ  เธอต้องการแบบนี้จริง ๆ เหรอ” ชายหนุ่มถามความต้องการของน้องสาว  เมื่อวันก่อนน้องสาวของเขาอยากให้เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ  แต่ด้วยอายุเพียง 15 ปี  ทำให้เขาที่เป็นพี่ชายคิดหนัก  ในความคิดของเขาเห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลา

        “ค่ะ  พี่หานชิง (ปิงหานชิง)  หนูเตรียมยาไว้แล้ว  จากที่ลองอ่านดูในเว็บ  ถ้าได้กินยาพักผ่อนสัก 2 วันก็หายแล้ว  รับรองว่าทันก่อนวันจันทร์ที่หนูต้องไปโรงเรียนแน่นอน” ปิงโหย่วกล่าวกับพี่ชาย  นั่นสำหรับเธอในตอนนั้น  แต่ถ้าตอนนี้ต่อให้ทำทั้งคืน  เช้าขึ้นมาเธอยังตื่นมาฆ่าคนนับร้อยได้สบายเลยล่ะ หึหึ

        “อย่ายิ้มแบบนั้นอีกนะ  พี่รู้สึกหนาว ๆ ยังไงก็ไม่รู้” ปิงหานชิงกล่าว

        “ค่ะ” ปิงโหย่วมีความสุขมาก  เธอไม่คิดเลยว่าจะได้โอกาสนี้มาไว้ในมือ  การที่เธอถูกขังในเจดีย์สำนึกตนกลับกลายเป็นความโชคดีของเธอไปซะแล้ว

        ค่ำคืนนั้นบทรักอันแสนเร่าร้อนระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่อายุห่างกันเพียง 3 ปี และยังเป็นพี่น้องกันได้เริ่มต้นขึ้นยาวนานต่อเนื่อง  หากเป็นในอดีตปิงโหย่วคงนอนสลบไม่รู้เรื่องแล้ว  แต่คราวนี้กลับเป็นพี่ชายของเธอที่เหนื่อยจนสลบไปแทน

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        ปิงโหย่วตื่นมาตั้งแต่ตี 5  เธอยืนอยู่บนหลังคาบ้านตัวเองเพื่อรอพวกที่ครั้งหนึ่งเธอเคยฆ่าไปแล้ว  ครั้งนี้เธอจะฆ่าพวกมันอีกครั้ง  วันนี้หลังตื่นนอน  เธอเขียนจดหมายวางไว้ที่หัวเตียงว่าจะไปเที่ยวสถานที่หนึ่ง  ให้พ่อกับแม่และพี่ของเธอไม่ต้องเป็นห่วง  เธอจะกลับมาก่อนมื้อเที่ยงแน่นอน

        รออยู่ไม่นานพวกนักฆ่าก็มา  พวกมันเป็นคนของพรรคตะวันดับ  ใส่ผ้าปิดหน้าตามิดชิด  ชุดรัดรูปสีดำ  ปิงโหย่วจำได้ว่ามีอยู่คนหนึ่งที่น่ากิน  เอ้ย  หน้าตาดีมาก  คราวก่อนเธอสูบปราณมันจนตายคาที่  แต่คราวนี้เธอจะฆ่ามันทิ้ง  เพราะเธอตั้งใจว่าจะมอบทุก ๆ ครั้งหลังจากนี้ให้กับพี่ชายของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

        “บ้านหลังนี้สินะที่ผู้จ้างวานบอกมา” ชายชุดดำคนหนึ่งหันไปถามคนที่เป็นหัวหน้า

        “ใช่แล้ว  เพราะรู้ความลับมากเกินไปไงล่ะ” คนที่เป็นหัวหน้ากล่าว

        “งั้นพวกแกก็คงไม่รู้สินะว่าลูกสาวบ้านนี้เป็นนางมารร้ายของยุทธภพที่พวกตำหนักเทพยังไม่กล้าแตะน่ะ” เสียงของหญิงสาววัยรุ่นดังขึ้นข้างหลังพวกมัน

        “อ๊ะ” เสียงของพวกมันดังได้แค่นั้น  ก่อนที่จะกลายเป็นน้ำแข็งโดยสมบูรณ์

        “จงกลายเป็นหนึ่งเดียวกับเมฆซะเถอะ” ปิงโหย่ววาดมือเพียงครั้งเดียว  ร่างของพวกมันที่โดนแช่แข็งก็แตกสลายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งที่ระเหยหายไปในพริบตา  ไม่เหลือแม้แต่เศษซากใด ๆ ทั้งสิ้น  เธอมองพวกมันแตกสลายไปด้วยสายตาเรียบเฉย  ก่อนจะเหาะไปยังพรรคตะวันจันทราเพื่อกำจัดผู้ว่าจ้างที่รอฟังผลการสังหารครั้งนี้

        พรรคตะวันดับสาขาย่อยแห่งหนึ่ง

        “บัดซบ ติดต่อหน่วยสังหารไม่ได้เลย  นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เจ้าหน้าที่ประสานงานที่ทำงานติดต่อสื่อสารระหว่างพรรคกับมือสังหารที่ส่งออกไปสบถออกมาอย่างหงุดหงิด  เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้  เขายังติดต่อกลุ่มมือสังหารของพรรคได้อยู่เลย  แล้วทำไมตอนนี้ถึงติดต่อไม่ได้กัน

        “ยังไงกันเนี่ย  พวกที่ส่งไปเป็นมืออาชีพรึเปล่า  แค่คนธรรมดายังจัดการไม่ได้แบบนี้  หลังจากนี้คงลงมือยากขึ้นแน่ ๆ” ผู้ว่าจ้างกล่าว

        “ใช่แล้ว  แค่คนธรรมดาที่ไม่มีทางสู้พวกแกได้  หากพวกแกทำสำเร็จชีวิตเด็กสาวคนหนึ่งต้องกำพร้าและสูญเสียครอบครัวกับคนรักไปตลอดชีวิต” เสียงหญิงสาววัยรุ่นดังขึ้น  แต่ทันทีที่พวกมันเห็นต้นตอของเสียง  นั่นคือเป็นลมหายใจสุดท้ายของพวกมัน  เพราะปิงโหย่วได้ใช้น้ำแข็งที่เย็นสุดขั้วแช่แข็งและทำลายพวกมันทิ้ง  ส่วนด้านนอกน่ะเหรอ  กลายเป็นเพียงสิ่งปลูกสร้างที่ไม่มีผู้คนไปเสียแล้ว  เพราะเธอได้ฆ่าผู้ที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดไปแล้ว

        “จงกลายเป็นหนึ่งเดียวกับเมฆบนท้องฟ้าซะเถอะ” ฉับพลันสิ่งปลูกสร้างที่เป็นที่ตั้งพรรคตะวันดับสาขาย่อยแห่งนี้ทั้งหมดก็กลายเป็นละอองน้ำแข็งระเหยหายไปในพริบตา  ปิงโหย่วตรวจสอบโดยรอบไม่พบผู้คนแถวนี้  เธอจึงได้เหาะกลับไปยังหน้าบ้าน  โดยระวังไม่ให้มีคนเห็น

        หลังจากนั้นชีวิตของเธอกับครอบครัวก็อยู่กันอย่างมีความสุข  เธอได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง และในวันจบการศึกษาเธอตัดสินใจบอกพ่อกับแม่เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ชาย

        แม้ตอนแรกพวกท่านจะไม่เห็นด้วย  แต่สุดท้ายเพราะความรักที่มีต่อลูกสาวคนเล็กอย่างเธอ  พวกเขาจึงยอมให้ทั้ง 2 คนอยู่กินกันเหมือนสามีภรรยาได้  เพียงแต่ความสุขอยู่ได้ไม่นาน  พ่อกับแม่ของเธอตายด้วยเหตุโดนโจรปล้น  แต่พวกเขาขัดขืนและต่อสู้  จึงถูกคนร้ายเอามีดแทงจนเสียชีวิต  ซึ่งเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเธอกับพี่ชายแต่งงานกันได้เพียงแค่ 1 ปีเท่านั้น

        ต่อด้วยพี่ชายของเธอก็โดนฆ่าตายที่ลานจอดรถ  โดยคนที่ฆ่านั้นเป็นพนักงานชายที่เป็นแฟนของพนักงานหญิงในแผนกที่พี่ของเธอทำงานอยู่  ฆาตกรคิดว่าพี่ชายของเธอที่หน้าตาดีกว่าลักลอบคบชู้กับแฟนของเขา  เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเสร็จงานศพพ่อกับแม่ของเธอเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น  ทำให้เธอแทบจะเป็นบ้า  เธอตามหาตัวฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่และพี่ชาย  จากนั้นก็สังหารพวกมันอย่างโหดเหี้ยม  ให้พวกมันตายอย่างทรมานที่สุด

        เมื่อแก้แค้นให้กับครอบครัวได้แล้ว  เธอก็มานั่งอยู่ที่ห้องใต้หลังคา  กอดเสื้อของพี่ชายที่เปื้อนเลือดไว้แล้วร้องไห้ออกมา

        “สีกา พึงรู้ว่า ความเกิดเป็นทุกข์  ความแก่เป็นทุกข์  ความตายเป็นทุกข์  ความโศกเศร้า  ความร่ำไรรำพัน  ความไม่สบายกาย  ความไม่สบายใจ  ความคับแค้นใจก็เป็นทุกข์  ความประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รักที่พอใจก็เป็นทุกข์  ความพลัดพรากจากสิ่งที่เป็นที่รักที่พอใจก็เป็นทุกข์  ปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้นก็เป็นทุกข์   ผู้ที่ถูกครอบงำโดยความเกิด  ความแก่ ความเจ็บ  ความตาย และสิ่งที่ได้กล่าวถึงข้างต้นนี้  เป็นผู้ถูกความทุกข์หยั่งเอาแล้ว  เป็นผู้มีความทุกข์เป็นเบื้องหน้าแล้ว  พึงระลึกรู้ทันความจริงและอยู่กับปัจจุบันด้วยความเข้าใจในทุกข์นี้  เมื่อนั้นความทุกข์ที่สีกามีอยู่จึงจะบรรเทาลง” พระหนุ่มปรากฎตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง  หากแต่สิ่งที่พระหนุ่มพูด  ไม่ได้เข้าไปถึงใจที่แหลกสลายของเธอแม้แต่น้อย

        “ขอร้อง....ฮึก.....ขอร้อง.......ได้โปรด......ได้โปรดพาฉันย้อนกลับไปเหมือนครั้งก่อน  ได้รึเปล่า   นายช่วยให้ฉันย้อนกลับไปแก้ไขได้รึเปล่า  ฉันคนนี้ยอมทำทุกอย่าง  จะให้ฉันลงนรกหลังจากที่ได้ช่วยพวกเขาฉันก็ยอม” ปิงโหย่วลงมาจากเตียง  ก้มหัวลง  โขกศรีษะกับพื้น  ในอ้อมกอดยังคงมีเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของพี่ชายอยู่  เธอขอร้องพระหนุ่มให้ช่วยพาเธอกลับไปแก้ไขอดีตอีกครั้ง

        “เราจะช่วยสีกาอีกครั้งหนึ่ง” พระหนุ่มกล่าวขึ้น  เมื่อปิงโหย่วเงยหน้าขึ้นก็พบว่านิ้วของพระหนุ่มจิ้มมาที่หน้าผากเธออีกครั้ง  ก่อนจะพบว่าเธอกลับมายังเวลาเดิม  พี่ชายของเธอยังคงนอนอยู่บนเตียงและยื่นมือมาเพื่อเชื้อเชิญเธอให้มาหาเขาอีกครั้ง  พร้อมกับเสียงของพระหนุ่มที่ดังก้องในหัว

        'เราขอเตือนสีกาอีกครั้ง  ไม่มีผู้ใดก้าวพ้นความตายไปได้  อดีตคือสิ่งที่ผ่านไป  อนาคตยังมาไม่ถึง  ควรอยู่กับปัจจุบันขณะอย่างตื่นรู้  นั่นคือหนทางที่สีกาควรเดิน' กล่าวจบเสียงของพระหนุ่มก็หายไป  แต่ปิงโหย่วไม่ได้สนใจฟังมันเลยแม้แต่น้อย

___________________________

แถมให้อีกตอนคร้าบ ^^