ศิษย์ข้าใครว่ากาก? ระบบศิษย์คืนกำไรหมื่นเท่า

ผู้ที่ปรากฏกายหาใช่ใครอื่น เป็นนักพรตเฒ่าหวงนั่นเอง

"คารวะคุณชาย!"

เมื่อเห็นจางอวิ๋น นักพรตเฒ่าหวงก็รีบสาวเท้าเข้ามาประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม

จางอวิ๋นโบกมือรับทราบ ก่อนเอ่ยถามเข้าประเด็น "ตระกูลหลินมีความเคลื่อนไหวแล้วรึ?"

นักพรตเฒ่าหวงพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ขอรับคุณชาย เมื่อห้าวันก่อน ผู้อาวุโสตระกูลหลินหลายคนได้เดินทางออกจากเมืองหนานอวิ๋น ทิศทางมุ่งหน้าไม่แน่ชัด นอกจากนี้ทางตระกูลหลินยังได้ออกประกาศจับไปทั่ว... ซึ่งเป้าหมายในประกาศจับก็คือ นายน้อยสวีหมิงขอรับ!"

จางอวิ๋นหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายสังหารวาบผ่านในดวงตา เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "ผู้อาวุโสที่ตระกูลหลินส่งออกมา มีความแข็งแกร่งระดับไหน?"

"ระดับจินตานขั้นสูงสุดหนึ่งคน, จินตานขั้นสูงสองคน และจินตานขั้นกลางอีกสามคนขอรับ..."

นักพรตเฒ่าหวงรายงานอย่างละเอียด "ในจำนวนนี้รวมถึงผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสสี่ของตระกูลหลินด้วย ระดับพลังที่แท้จริงของสองคนนี้ ข้าน้อยเองก็ไม่อาจฟันธงได้ เพราะครั้งล่าสุดที่พวกเขาลงมือก็ผ่านมาหลายปีแล้ว โดยเฉพาะผู้อาวุโสสี่... ข้าน้อยสงสัยว่าเขาอาจจะทะลวงถึงระดับจินตานขั้นสูงสุดแล้ว!"

"ระดับจินตานไม่ต้องไปสนใจ จับตาดูแค่ผู้นำตระกูลหลินที่เป็นระดับหยวนอิงก็พอ!"

จางอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจอันเปี่ยมล้น "เจ้าจับตาดูต่อไป ตราบใดที่ผู้นำตระกูลหลินยังไม่เคลื่อนไหว คนอื่นก็ไม่ต้องไปใส่ใจ!"

"ข้าน้อยรับทราบ!"

"อีกเรื่อง..."

จางอวิ๋นตรวจสอบแหวนมิติ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหินส่งเสียงแบบพิเศษอันที่เหลือ เขาเพิ่งจะมอบให้ศิษย์น้องอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ไป จึงส่ายหัวแล้วกล่าวว่า "ช่วยหาข่าวเกี่ยวกับศาสตราวิญญาณประเภทกระบี่ให้ข้าด้วย ถ้าเจอเมื่อไหร่ให้รีบแจ้งทันที!"

"รับทราบขอรับ คุณชาย!"

นักพรตเฒ่าหวงรับคำสั่งแล้วถอยกายจากไป พริบตาเดียวก็กลืนหายไปกับความมืด

จางอวิ๋นเองก็หันหลังกลับเข้าสู่สำนักหลิงเซียน

ในยามนี้ระดับพลังของเขาทะลวงผ่านจุดคอขวดแล้ว เขาจึงไม่ได้หวาดกลัวตระกูลหลินมากนัก ตราบใดที่ตัวตนระดับหยวนอิงไม่ออกโรง ระดับจินตานก็ไม่ใช่สิ่งที่น่ากังวลอีกต่อไป!

เมื่อกลับถึงถ้ำฝึกตน จางอวิ๋นก็ปิดประตูถ้ำ แล้วส่งจิตเข้าสู่ 'โลกปรมาจารย์เซียน' ทันที

【ยินดีด้วยโฮสต์ โลกปรมาจารย์เซียนอัปเกรดเป็นระดับ 3 แล้ว!】

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา เสียงแจ้งเตือนสวรรค์ก็ดังก้องกังวาน

จางอวิ๋นรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ความว่างเปล่าอันเวิ้งว้าง และก็เป็นอย่างที่คาด กลุ่มก้อนแสงลึกลับเหล่านั้นกลับมาแล้ว!

ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ

แต่เขายังไม่รีบร้อนที่จะสุ่มของรางวัล ก่อนอื่นเขาเปิดดูข้อมูลใหม่จาก 'ตราคำสั่งปรมาจารย์' เพื่อตรวจสอบสิทธิ์ประโยชน์ที่ได้รับเสียก่อน —

【ตราคำสั่งปรมาจารย์】

ระดับโลกปรมาจารย์เซียน: 3

สิทธิ์ที่ได้รับ:

สามารถรับกลุ่มก้อนแสงได้ 5 กลุ่ม (ความคืบหน้าการรับ: 3/5)

สิทธิ์การเข้าถึงหอคัมภีร์หมื่นภพ อัปเกรดเป็นระดับ 3

เนื่องจากรับศิษย์เพิ่มขึ้น ได้รับรางวัลพิเศษตามจำนวนศิษย์ —— ยันต์คุ้มกันศิษย์ 3 แผ่น

วูบ!

ทันทีที่อ่านจบ ความว่างเปล่าเบื้องหน้าก็บิดเบี้ยว ยันต์ทรงกลมสามแผ่นลอยออกมาจากอากาศธาตุ แผ่กลิ่นอายโบราณอันลึกลับ

【ยันต์คุ้มกันศิษย์】

คำอธิบาย: สร้างขึ้นโดยภูมิปัญญาของผู้บำเพ็ญเพียรโบราณ เมื่อพกติดตัว สามารถต้านทานการโจมตีถึงตายได้หนึ่งครั้ง!

...

"ของดีนี่หว่า!"

จางอวิ๋นตาเป็นประกายวาวโรจน์

นี่มันเท่ากับยันต์กันตายสามชีวิตเลยทีเดียว! สำหรับลูกศิษย์ที่ยังต้องเติบโต สิ่งนี้มีค่ายิ่งกว่าทองคำพันชั่ง

เขาเก็บยันต์ลงไปอย่างทะนุถนอม แล้วมองดูสิทธิ์ใหม่ที่ได้รับด้วยรอยยิ้มมุมปาก

สุ่มกลุ่มก้อนแสงได้อีกสองกลุ่ม แถมหอคัมภีร์หมื่นภพก็อัปเกรดเป็นระดับสาม...

สายตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มก้อนแสงมากมายที่ลอยคว้างอยู่ในความว่างเปล่าราวกับดวงดาวนับล้าน

"เอาเจ้านี่แหละ!"

หลังจากเลือกพิจารณาอยู่รอบหนึ่ง เขาก็ตัดสินใจเลือกกลุ่มแสงที่ดูใหญ่ที่สุดและส่องสว่างที่สุด

【ได้รับ 'หอรวมปราณ'!】

กลุ่มแสงแตกกระจายออกเป็นละอองดาว ทันใดนั้นพื้นที่โดยรอบก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเกิดแผ่นดินไหว

ครืนนนน!

ตึกหินโบราณสูงสามชั้นผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ตั้งตระหง่านอยู่ตรงข้ามกับหอคัมภีร์หมื่นภพอย่างองอาจ

'หอรวมปราณ'

หน้าตึกหินมีศิลาจารึกตั้งอยู่ สลักอักษรโบราณเรียบง่ายสามคำที่แฝงด้วยพลังอำนาจ

จางอวิ๋นทำหน้าครุ่นคิด

รวมปราณ? หมายถึงรวบรวมพลังวิญญาณงั้นรึ?

คิดแล้วเขาก็อดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้

การรวบรวมพลังวิญญาณ พูดตามตรงว่าไม่ได้ช่วยอะไรเขามากนัก เพราะเพียงแค่ได้รับพลังงานคืนกำไรสักรอบ แล้วเปิดใช้งานเคล็ดวิชากายาสูงสุด ตัวเขาเองก็สามารถกลายสภาพเป็น 'ค่ายกลรวมวิญญาณเคลื่อนที่' ดูดซับพลังปราณจากทั้งสำนักได้อยู่แล้ว ถึงจะทำได้ไม่ตลอดเวลาก็เถอะ

ไอ้หอรวมปราณนี่... ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์สำหรับเขาไปหน่อยนะ!

วูบ!

ขณะที่กำลังคิด พลันปรากฏวงแหวนอักขระเรืองแสงขึ้นที่หน้าศิลาจารึก

จางอวิ๋นชะงัก

【ค่ายกลเคลื่อนย้าย】

คำอธิบาย: เปิดใช้งานเฉพาะหอรวมปราณ โฮสต์สามารถใช้ค่ายกลนี้พาลูกศิษย์เข้าสู่หอรวมปราณเพื่อฝึกฝนได้

...

เห็นคำอธิบายจากเนตรเซียน จิตใจที่ห่อเหี่ยวก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

พาลูกศิษย์เข้ามาฝึกได้?

แบบนี้ความหมายเปลี่ยนเลยนะเฮ้ย!

ตัวเขาเองรวมปราณไปก็ไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่สำหรับลูกศิษย์ทั้งสามคน มันมีประโยชน์มหาศาล! ยิ่งศิษย์เก่งขึ้นเท่าไหร่ ก็เท่ากับตัวเขาเก่งขึ้นเท่านั้น!

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางอวิ๋นจึงรีบเดินไปผลักประตูตึกหินบานยักษ์ แล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

เขาอยากจะลองดูให้เห็นกับตาว่าไอ้ที่ว่า 'รวมปราณ' เนี่ย... มันจะแน่สักแค่ไหนเชียว

ตู้ม!

ทันทีที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตู ราวกับไปกระตุ้นกลไกบางอย่าง คลื่นพลังวิญญาณอันหนาแน่นประดุจน้ำหลากก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าจนแทบหงายหลัง

"ป...ปริมาณขนาดนี้เลยเรอะ?"

จางอวิ๋นตกตะลึงจนตาค้าง

เขากวาดตามองไปรอบๆ ชั้นหนึ่งของหอนี้โล่งกว้าง ไม่มีสิ่งของประดับตกแต่งใดๆ นอกจากเบาะรองนั่งสิบอันที่วางเรียงรายอยู่

หลังมือของเขาร้อนวูบ ข้อมูลชุดหนึ่งเด้งขึ้นมาจากตราคำสั่งปรมาจารย์ —

【ได้รับสิทธิ์หอรวมปราณระดับ 1: สามารถพาลูกศิษย์เข้าออกชั้นที่ 1 ได้อย่างอิสระ, ชั้นนี้สามารถเปิดใช้งาน 'ค่ายกลรวมวิญญาณร้อยเท่า' ได้สูงสุด โดยความเข้มข้นของพลังปราณจะสูงถึง 100 เท่าของสำนักที่โฮสต์สังกัดอยู่!】

"ระ...ร้อยเท่า? ค่ายกลรวมวิญญาณร้อยเท่า! ความเข้มข้นร้อยเท่าของสำนักหลิงเซียน!?"

ต่อให้เป็นจางอวิ๋นที่จิตใจมั่นคงดั่งขุนเขา เห็นแบบนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง

ขอโทษที... เมื่อกี้ที่บอกว่าไร้ประโยชน์ ข้าพูดดังไปหน่อย!

นี่มันไร้ประโยชน์บ้าอะไร นี่มันตึกเทพเจ้าชัดๆ!

ค่ายกลรวมวิญญาณร้อยเท่า... จางอวิ๋นอยู่แดนใต้มานานขนาดนี้ ยังไม่เคยได้ยินชื่อค่ายกลระดับนี้มาก่อนเลย!

ของพรรค์นี้ถ้าข่าวหลุดรอดออกไป มีหวังผู้บำเพ็ญเพียรทั่วทั้งแดนใต้ได้คลั่งตายแย่งชิงกันจนเลือดนองแผ่นดินแน่!

"ต้องลอง!"

จางอวิ๋นสูดหายใจลึก ข่มความตื่นเต้น แล้วเอ่ยคำสั่งเสียงดังฟังชัด "เปิดใช้งานค่ายกลรวมวิญญาณร้อยเท่า!"

ครืนๆๆๆ!!

สิ้นเสียงคำสั่ง ผนังทั้งสองด้านของชั้นหนึ่งราวกับเปิดวาล์วยักษ์ มวลอากาศพลังวิญญาณที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าทะลักเข้ามาดั่งคลื่นสึนามิ

ชั่วพริบตาเดียว จางอวิ๋นรู้สึกเหมือนตัวเองจมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรแห่งพลังงานอันไร้ก้นบึ้ง ต่อให้เขาไม่ตั้งใจดูดซับ พลังปราณเหล่านี้ก็ยังพยายามแทรกซึมเข้าสู่รูขุมขนทั่วร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

"บ้าน่า!"

ความตกตะลึงทั้งหมดของจางอวิ๋น ถูกรวบยอดออกมาเป็นคำอุทานสั้นๆ

ปริมาณพลังวิญญาณขนาดนี้... มันเหนือสามัญสำนึกไปแล้ว!

วูบ!

หลังมือร้อนขึ้นอีกครั้ง ข้อความแจ้งเตือนสีแดงปรากฏขึ้น —

【โปรดระวัง: พลังงานของค่ายกลในหอรวมปราณมีจำกัด โปรดใช้อย่างประหยัด ปัจจุบันสิทธิ์ของโฮสต์สามารถใช้พลังงานของหอรวมปราณได้สูงสุด 1% เมื่อใช้หมด จำเป็นต้องเติมหินวิญญาณจึงจะเปิดใช้งานได้อีกครั้ง!】

เห็นข้อความนี้ จางอวิ๋นสะดุ้งโหยง รีบตะโกนสั่งการหน้าตาตื่น "ปิด! ปิดเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียง พลังวิญญาณที่ไหลบ่าก็หยุดกึกทันที

"หนึ่งเปอร์เซ็นต์..."

มองดูตัวเลขนี้แล้ว จางอวิ๋นรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ

แต่คิดไปคิดมาก็ส่ายหัว ช่างเถอะ พลังงานในที่แห่งนี้เก็บไว้ให้ลูกศิษย์ใช้ดีกว่า ตัวเขาเองไม่จำเป็นต้องใช้ให้เปลือง เพราะเขามีกายาคืนกำไรยอดเซียนอยู่แล้ว ขืนดูดซับไปเองมีแต่จะเสียของเปล่าๆ!

เมื่อเดินออกจากหอรวมปราณ จางอวิ๋นมองดูกลุ่มแสงที่เหลือในความว่างเปล่า แล้วยื่นมือไปคว้ามาอีกหนึ่งกลุ่มด้วยความคาดหวัง

【ได้รับ ศาสตราวิญญาณ —— พู่กันบัญชาการ】

กลุ่มแสงแตกออก พู่กันสีทองอร่ามด้ามหนึ่งลอยออกมาหมุนคว้างอยู่เบื้องหน้า

จางอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย

อะไรกันเนี่ย... ศาสตราวิญญาณ?

ศาสตราวิญญาณมันก็เป็นของดีอยู่หรอก แต่กลุ่มแสงพวกนี้มันคือรางวัลจากระบบเชียวนะ ให้ศาสตราวิญญาณแค่อันเดียวเนี่ยนะ?

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ กลุ่มแสงจำนวนมากที่ลอยอยู่รอบๆ ก็หายวับไปพร้อมกัน... สิทธิ์ในการสุ่มกลุ่มแสงของเขา หมดเกลี้ยงแล้ว!

จางอวิ๋น: "..."

สงสัยวันนี้เขาจะลืมดูฤกษ์ยาม ดวงถึงได้กุดขนาดนี้

ไอ้หอรวมปราณน่ะยังพอว่า แต่ไอ้ศาสตราวิญญาณด้ามนี้... มันไม่เท่ากับเสียสิทธิ์ฟรีไปรอบหนึ่งเลยรึไง? ประเด็นคือ ถ้าจะให้ศาสตราวิญญาณ อย่างน้อยก็ขอเป็นกระบี่บินสักเล่มเถอะ ให้พู่กันมาทำซากอะไร? ข้าไม่ใช่บัณฑิตนะ!

จางอวิ๋นรู้สึกหดหู่ใจ แต่ก็จำใจเอื้อมมือไปหยิบพู่กันด้ามนั้นมา

ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พู่กันด้ามนี้ราวกับมีชีวิต! มันทิ่มทะลุนิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วดูดกลืนหยดเลือดเข้าไปทันที

'การยอมรับนายเสร็จสิ้น!'

กว่าเขาจะรู้ตัว ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวสมอง

จางอวิ๋นมุมปากกระตุก สัมผัสถึงความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับพู่กันสีทองด้ามนี้... รู้สึกปวดตับนิดๆ

มีบังคับยัดเยียดความเป็นเจ้าของด้วยเรอะ!

【พู่กันบัญชาการ】

คำอธิบาย: สร้างโดยผู้บำเพ็ญเพียรโบราณระดับสูง มีความสามารถในการใช้ตัวอักษรสื่อสารกับกฏเกณฑ์แห่งฟ้าดิน...

ทักษะศาสตรา —— บัญชาการ: ใช้พู่กันนี้เขียนตัวอักษรลงในความว่างเปล่า เพื่อกระตุ้นผลลัพธ์ที่แตกต่างกันตามความหมายของอักษร

...

"เขียนตัวอักษรเพื่อกระตุ้นผลลัพธ์?"

จางอวิ๋นขมวดคิ้วด้วยความฉงน เขาลองตวัดพู่กันเขียนคำว่า 'รบ' ลงกลางอากาศ

ตู้ม!

ทันทีที่ตัวอักษรสีทองปรากฏ สมองของเขาก็สั่นสะเทือน ความกระหายในการต่อสู้อันพลุ่งพล่านปะทุขึ้นจนเลือดลมเดือดดาล จิตสังหารอันเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านออกมาจากร่างราวกับแม่ทัพสวรรค์ผู้กระหายสงคราม

"นี่มัน..."

จางอวิ๋นประหลาดใจจนตาเบิกโพลง

พู่กันนี้ช่วยปลุกเร้าจิตวิญญาณการต่อสู้ได้งั้นรึ?

ยังไม่แน่ใจนัก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วลองเขียนคำว่า 'เร็ว' ลงไปอีกตัว

ทันทีที่ตัวอักษรปรากฏ เขารู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวราวกับขนนกที่ลอยล่องไปตามสายลม ฝ่าเท้าเหมือนเหยียบย่างอยู่บนเมฆหมอก เพียงแค่ก้าวเท้าออกไปเบาๆ...

ฟุ่บ!

ร่างของเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าหลายสิบเมตรในพริบตา!

จางอวิ๋นตาโตเท่าไข่ห่าน เขาไม่รอช้า ลองโคจรวิชาย่างก้าวชิงหยวนแล้วก้าวเท้าอีกครั้ง

ความเร็วของเขาในตอนนี้... รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด พุ่งทะยานไปทั่วโลกปรมาจารย์เซียนจนเกิดภาพติดตาซ้อนทับกันนับไม่ถ้วน

"สวรรค์ช่วย!"

จางอวิ๋นตะลึงงันไปแล้ว

ของสิ่งนี้... มันทรงพลังกว่าที่คิด!