จุติเทพกระบี่

        หลิวอี้นั่งฝึกฝนพลังอยู่ภายในเรือนของเขาส่วนเย่เอ๋อนางกลับไปที่ห้องของนางและนางได้ไปพบกับพ่อของนางเพื่อพูดคุยบอกกับพ่อของนางว่านางจะกลับมาอยู่ที่จวนสักพัก

        เย่เอ๋อไปพบกับเย่หลิงพี่สาวของนาง

        “เจ้ากลับมาตั้งแต่ตอนไหน”

        “ข้าพึ่งจะกลับมาพร้อมกับหลิวอี้”

        เย่หลิงได้ฟังก็ตกใจ

        “เขาไปรับเจ้าถึงสำนักเลยหรอ”

        “พี่ ท่านไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องอื่น ท่านบอกกับข้ามาว่าหลิวอี้เขาทำอะไรกับท่าน”

        เย่หลิงตอนนี้นางรู้แล้วว่าน้องสาวของนางน่าจะรู้เรื่องของนางกับหลิวอี้แล้ว นางจึงบอกเล่าเรื่องราวที่หลิวอี้ทำกับนางทั้งหมดออกไป เพราะตอนนี้นางรู้สึกผิดจริงๆ

        “ข้าจะไม่โทษท่าน เพราะข้าก็เหมือนกันกับท่านถูกคนเลวเช่นเขาวางยาข้าเหมือนกันแถมเขายัง”เย่เอ๋อนางกำลังจะพูดเรื่องที่หลิวอี้ทำกับนางที่ศาลากลางแจ้งรวมทั้งบนรถม้าอีกด้วยแต่นางก็ต้องหยุดเอาไว้

        “แล้วพวกเราจะทำยังไง”

        “มีทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากเขาคือพวกเราจะต้องสังหารเขา”

        “พวกเรายังมีอีกหนึ่งหนทาง”

        “อย่าบอกข้านะว่าท่านคิดที่จะไปยังเกาะลอยฟ้า”

        “ใช้ ข้าคิดว่าฝึกฝนอยู่ในทวีปซีที่มีพลังปราณและทรัพพยากรที่ไม่มากมาย การฝึกฝนของข้าจะล่าช้าเป็นอย่างยิ่ง”

        ตอนนี้พวกนางมีสายเลือดบริสุทธิ์สามารถไปอยู่อาศัยที่ตระกูลหลักของนางบนเกาะลอยฟ้าได้

        บนเกาะลอยฟ้าจะมีกลุ่มคนที่ปกครองอยู่สามสายเลือด คือ สายเลือดเทพ สายเลือดฟีนิกซ์ สายเลือดมังกร คนที่จะสามารถขึ้นไปได้จะต้องถูกประเมินว่าเป็นอัจฉริยะหรือไม่ก็เป็นสายเลือดบริสุทธิ์ จึงจะสามารถขึ้นไปได้ ส่วนสายเลือดอื่นจะไม่มีสิทธิ์ที่จะขึ้นไป

        สองพี่น้องตอนนี้ต่างก็มีหนทางเป็นของตัวเอง เย่หลิงนางจะขึ้นไปบนเกาะลอยฟ้า ส่วนเย่เอ๋อนางจะเรียนวิชาการปรุงยาจากหลิวอี้ เพราะนางคิดว่าต่อให้ขึ้นไปบนเกาะลอยฟ้า ก็คงจะไม่มีใครที่มีความสามารถในการปรุงยาเทียบเท่าหลิวอี้ และสิ่งสำคัญก็คือนางต้องการที่จะสังหารเขา นางไม่เหมือนกับเย่หลิงที่มีความรู้สึกดีๆให้กับหลิวอี้

        ช่วงเย็นหลิวอี้ออกจากเรือนและไปที่หอหมื่นโอสถเขาไปหาวัตถุดิบในการหลอมโอสถ เขาต้องการที่จะหลอมโอสถขึ้นมาเพื่อที่จะนำไปเป็นรางวัลให้กับมือสังหารที่จะไปลอบสังหารองค์ชายลำดับที่หนึ่ง

        ชายแก่ผู้ดูแลหอเห็นหลิวอี้เขาก็ทำความเคารพและพาหลิวอี้ไปที่ห้องเก็บวัตถุดับ หลิวอี้คิดจะปรุงยาที่ช่วยในการฝึกฝนระดับพลัง

เขาปรุงโอสถออกมาทั้งหมดหนึ่งร้อยเม็ด โอสถทุกเม็ดล้วนเป็นโอสถระดับเวหาขั้นสูงทั้งหมด หลังจากปรุงเสร็จเขาก็เก็บมันใส่แหวนมิติเอาไว้จากนั้นก็จากไป

        คนที่มีระดับพลังที่ต่ำกว่าจักรพรรดิต่างก็ต้องการโอสถชนิดนี้เป็นอย่างมาก โอสถชนิดนี้ส่วนมากจะปรากฎอยู่ในทวีปอีมากที่สุดส่วนในทวีปอื่นๆมีเพียงแค่เล็กน้อยและในทวีปซีไม่มีอยู่เลย

        หลิวอี้เขาไม่ได้กลับไปที่เรือนเขาไปที่หอแสงจันทร์เพื่อที่จะไปรักษาให้กับหลี่จือเหยา เขาเดินมาถึงด้านหน้าเรือนตรงสะพาน เขาก็เห็นสาวงามคนหนึ่งกำลังยืนและมองมาทางที่เขาอยู่

        จือเหยานางรับรู้ถึงการมาของหลิวอี้นางจึงออกมารอเขาอยู่อีกด้านของสะพาน

        หลิวอี้รู้สึกว่าภาพนี่ช่างดูคุ้นตายิงนัก เพราะไม่กี่วันก่อนเขาพึ่งจะต่อสู้กับนางไป วันนี้เขาไม่รู้ว่านางจะมาในรูปแบบไหน

        “ข้ารอนายท่านตั้งหลายวัน ท่านก็ไม่ยอมมาหาข้า”

        หลิวอี้ได้ยินคำพูดของนางเขาก็รู้สึกแปลกๆหากเป็นจือเหยาคนก่อนนางก็คงจะสังหารเขาแน่นอน แต่วันนี้ไม่รู้ว่านางเป็นอะไรอยู่ดีๆนางก็พูดจาออดอ้อนเขา

        จือเหยาเดินข้ามสะพานมาหาหลิวอี้จากนั้นนางก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

        “ข้าคิดถึงนายท่านเหลือเกินเจ้าค่ะ”นางพูดว่าคิดถึงเขาแต่สีหน้าของนางตอนนี้มีแต่ความโกธแค้น

        หลิวอี้แทบจะทำตัวไม่ถูกเขาไม่รู้ว่านางจะมาในรูปแบบไหน เขาได้แต่ระวังตัวเอาไว้ก่อน

        “เข้าไปในเรือนเถอะข้างนอกอากาศหนาว”

        ทั้งสองเดินเข้าไปในเรือน ทั้งสองคนนั่งกินอาหารด้วยกัน หลังจากกินอาหารเสร็จจือเหยาก็พูดขึ้นมา

        “นายท่านมีเวลาว่างมาหาข้าคนนี้ได้ยังไง”

        หลิวอี้ไม่ค่อยคุ้นชินกับคำพูดของนาง

        “เจ้าพูดเหมือนเดิมกับข้าจะดีกว่า”

        “ไม่ได้เจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านเป็นนายของข้า”

        “แล้วแต่เจ้า ตอนนี้เจ้าถอดเสื้อผ้าออกให้หมดและขึ้นไปนอนบนเตียง ข้าจะรักษาอาการของเจ้า”

        จือเหยานางไม่มีความเอียงอายแม้แต่น้อยนางถอดเสื้อผ้าของนางออกที่ละชิ้นต่อหน้าของหลิวอี้ นางถอดออกจนหมดจากนั้นก็ขึ้นไปนอนที่เตียง

        หลิวอี้เห็นการกระทำของนางเขาถึงกับหลงเสน่ห์ของนางไปชั่วครู่ จากนั้นจึงดึงสติของเขากลับมา เขาเกือบที่จะกระโจนใส่นาง