[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

“ จี๊ดจี๊ดอยู่หนายเอ่ย… ”

“ คุณแมงจี๊ดจี๊ดอยู่หนายนา… ”

เด็กสาวสวมเสื้อกี่เพ้าสีแดงร้องเรียกหาแมลงจิ้งหรีดในสนามเด็กเล่นที่เต็มไปด้วยทรายกองโต พลางใช้สองมือเกาไปยังผมสองข้างที่มัดเป็นก้อนกลมๆจนคล้ายซาลาเปาลูกโต ทันใดนั้นเองเธอที่ใช้มือน้อยๆเปิดกระบะทรายก็เผยให้เห็นท่าทางดีใจเพราะตั๊กแตนน้อยมาหลบอยู่ใต้กระบะ  เป่าเป้ยกลัวว่ามันจะหนีไปจึงรีบเข้าไปจับก่อนจะพามันไปให้เพื่อนๆดู

“ ดูซี่จับจี๊ดจี๊ดมาแล้ว ”

“ หูย…เก่งจังเยย ” เด็กชายร่างท้วมมีจมูกเล็กๆเหมือนหมูตบมือด้วยท่าทางพอใจ เด็กชายอีกคนมีคางยาวขอจับตั๊กแตนที่เป่าเป้ยจับมาได้  เด็กหญิงอีกคนพยายามส่องดูตั๊กแตนในมือเป่าเป้ยด้วยท่าทางกล้าๆกลัว

“ เป่าเป้ยจาให้จับนะ ” ตั๊กแตนส่งให้เด็กสาวอีกคนก่อนเพราะเธอเป็นผู้หญิง แม้จะกลัวแต่ก็ยอมจับมันด้วยความสงสัยพลางดีใจเมื่อรู้ว่ามันไม่กัด

เด็กชายคางแหลมขอสัมผัสมันเป็นคนต่อไปเป่าเป้ยจึงค่อยๆใช้มือย้ายตั๊กแตนจากเด็กสาวไปให้เขาจับมัน

เด็กชายร่างอ้วนเห็นว่าตั๊กแตนกำลังถูกส่งมาที่เขาจากมือของเด็กชายคางแหลม แต่แล้วเป่าเป้ยก็ร้องเสียงดังจนเด็กชายคางแหลมทำตั๊กแตนหลุดมือบินจากไป เมื่อเห็นว่าเขาถูกแกล้งจึงอ้าปากเตรียมจะร้องไห้ เป่าเป้ยเห็นดังนั้นไม่ยอมเด็ดขาด เธอรีบเข้าไปอุดปากเพื่อนเอาไว้เพราะกลัวว่าจะไม่ได้มาเล่นด้วยกันอีก

“ โอ๋โอ๋นะ เป่าเป้ยขอโทษนะ พรุ่งนี้จะให้คุณลุงจับมาเยอะๆเลยนะ โอ๋โอ๋ ”

เด็กชายร่างอ้วนพยักหน้าเมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้จะมีตั๊กแตนมากมาย เขาจึงค่อยๆเก็บความเศร้าก่อนจะกลับมายิ้มอีกครั้ง

“ จับมาเยอะๆเลยนะ ”

“ ได้เยยแต่วันนี้เป่าเป้ยต้องกลับแล้วนะบ๊ายบาย ”

เด็กทั้งสี่โบกมือลาก่อนที่เป่าเป้ยจะคลานขึ้นศีรษะมังกรแล้วให้มันพาบินไปหาคุณลุงอ้ายเสินที่กำลังชวนผู้ปกครองของเพื่อนๆทั้ง 3 คุยกัน

“  เป่าเป้ยเล่นเสร็จแล้วเหรอครับ ”

เด็กสาวพยักหน้าหงึกหงัก ผู้ปกครองที่คุยกับอ้ายเสินเห็นว่าได้เวลากลับแล้วจึงเดินไปรับลูกๆของพวกเขาเช่นเดียวกัน

“  ลุงอ้ายโทรหาป๊ะป๋าได้อะยาง ”

อ้ายเสินส่ายหน้า พวกเขาจำไม่ได้แล้วว่าเด็กสาวตัวน้อยถามกี่ครั้งแล้ว

“ อีก 1 อาทิตย์ก็น่าจะออกมาแล้วเป่าเป้ยรอก่อนนะ ”

“ มาวิ่งแข่งกาน ”

อ้ายเสินกระโดดขึ้นขี่หลังป๋อหลิน คนอื่นๆรีบกระโดดขึ้นหลังเพื่อนที่อยู่ด้านข้างก่อนที่พวกเขาจะวิ่งไล่ตามมังกรมุ่งหน้ากลับร้าน

ในระหว่างวิ่งอ้ายเสินไม่ลืมมองสองข้างทางที่เริ่มเปิดไฟขึ้นมาแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะพาเป่าเป้ยออกมาเล่นข้างนอกจนมืดค่ำ

แต่เมื่อมาถึงหน้าร้านเขาก็พบเรื่องประหลาด รถที่จอดอยู่หน้าร้านติดชื่อองค์กรตรวจสอบกิจการต่างๆจอดอยู่ทั้งหมด 2 คัน  จางเยว่ที่รอให้กลุ่มอ้ายเสินเดินทางกลับร้านรีบกวักมือเรียกให้เข้าไปหา

“ มีอะไรเหรอ ”

“ ลูกพี่พวกเขาบอกว่ามาจากหน่วยงานตรวจสอบกิจการ พวกเขามาตรวจสอบฟิตเนส ”

“ อ้าว แล้วทำไมมาตอนนี้ บอกพวกเขาหรือยังว่าเจ้าของร้านไม่อยู่ ”

“ ผมบอกแล้วพี่ แต่พวกเขาพยายามจะเข้าไปในร้านให้ได้ผมก็เลยยืนขวางเอาไว้ ”

อ้ายเสินมองตามหลังมังกร มันพาเป่าเป้ยเข้าไปในร้านไม่สนใจคนจากหน่วยตรวจสอบกิจการเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงต้องเข้าไปไกล่เกลี่ยแทนเพราะเจ้าของร้านไม่อยู่

“ คุณเจ้าหน้าที่คือว่าตอนนี้เจ้าของร้านไม่อยู่ ”

“ ไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรเพราะเรามีหนังสือขอตรวจสอบ ”

อ้ายเสินมองดูหนังสือที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ มันมีลายลักษณ์อักษรจากทางการ เขาจึงมองเข้าไปในร้านแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะตนเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านเลยเพราะเป็นเพียงพนักงานชั่วคราวเท่านั้น

“ เดี๋ยวผมขอไปโทรหาเขาก่อนได้ไหมครับ ”

“ ตามสบาย แต่ดูกำหนดการณ์ในเอกสารด้วย ถ้าวันนี้พวกเราไม่ได้เข้าไปตรวจสอบร้านก่อนเวลา 21.00 น. ที่นี่จะถูกสั่งปิดทันทีเพราะขัดขืนคำสั่งจากทางการ ”

“ ได้ครับได้ ”

อ้ายเสินรีบวิ่งเข้าไปในร้าน คนเดียวที่สามารถตัดสินใจแทนเจ้าของร้านได้คือมังกรน้อย มันกำลังอาบน้ำให้เป่าเป้ยอยู่จึงต้องยืนรอจนกระทั่งมีเด็กสาวขี่มังกรออกมาจากห้องน้ำโดยที่บริเวณศีรษะของเธอมีผ้าขนหนูสีขาวพันเอาไว้ราวกับพึ่งออกมาจากสปา

“ ลุงอ้ายอาบน้ำอะยาง ”

“ ยังครับ ลุงยังไม่ได้อาบน้ำเลย ”

“ เหม็น ” เด็กน้อยยกมือปิดจมูกทำเอาอ้ายเสินยิ้มด้วยท่าทางขำขันเพราะเด็กอายุ 2 ขวบรู้จักการอำผู้ใหญ่แล้ว กระทั่งมังกรน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป่าเป้ยเสร็จ มันก็ได้ป้อนอาหารให้คุณหนูพลางสอบถามอ้ายเสินว่ามารอทำไม

“ คุณเฟยหลง คืองี้ครับ มีเจ้าหน้าที่จากทางการมาตรวจสอบอุปกรณ์ภายในร้าน พวกเขาบอกว่าถ้าไม่ได้เข้ามาตรวจสอบหลัง 21.00 น. พวกเขาจะปิดร้านนี้ครับ ผมเลยอยากจะถามคุณเฟยหลงว่าจะทำยังไงกับพวกเขาดี ”

“ ให้พวกเขารอไป ”

“ จะดีเหรอครับ ถ้าร้านถูกปิดเราแย่เลยนะครับ ”

“ รอต่อไป ”

อ้ายเสินยิ้มแห้ง นอกจากคำว่ารอแล้วมังกรไม่พูดอะไรอีก เขาจึงรีบวิ่งไปหน้าร้านแล้วบอกให้เจ้าหน้าที่ทั้ง 10 รอไปก่อน โดยที่เขาเองก็ยังไม่รู้เช่นกันว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่และต้องรออะไร

“ อ้าวพี่ วันนี้มีอะไรเหรอทำไมมีเจ้าหน้าที่มายืนรอแบบนี้ล่ะ ”

ฮันเตอร์ที่ไม่ได้ออกล่าทางทิศใต้ถามอ้ายเสินด้วยใบหน้าสงสัย  คนที่อยู่ภายในร้านก็เริ่มสงสัยเช่นเดียวกันว่าเจ้าหน้าที่มายืนทำอะไรที่หน้าร้าน

“ พวกเขามาตรวจสอบอุปกรณ์ภายในร้านน่ะ ”

“ อ้าว แล้วทำไมไม่เข้าไปตรวจสอบล่ะ ”

“ เจ้าของร้านไม่อยู่ นายก็รู้ว่าคนที่ไม่ใช่สมาชิกจะเข้าไปในร้านไม่ได้ ”

ฮันเตอร์ที่มาใช้งานฟิตเนสพยักหน้าเข้าใจ ถ้าไม่ใช่สมาชิกของร้านจะไม่สามารถผ่านม่านพลังเข้ามาได้ จึงไม่แปลกใจที่เจ้าหน้าที่ยืนรออยู่ใกล้กับประตูทางเข้า

“ แล้วแบบนี้มันจะไม่แย่เอาเหรอ ”

“ นั่นน่ะสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ตอนนี้เจ้าของร้านก็ไม่อยู่ด้วยฉันก็เลยบอกพวกเขาให้รอไปก่อน ”

“ งั้นผมเข้าไปออกกำลังกายต่อก่อนนะ เดี๋ยวคนจะเยอะกว่านี้ ”

อ้ายเสินยิ้มให้สมาชิกร้านแล้วหันมองเจ้าหน้าที่เช่นเดิม อีกฝ่ายเริ่มแสดงความโกรธทางสีหน้าออกมาแล้ว โดยเขาเองไม่รู้ว่าจะปลอบเช่นไรจึงทำเพียงยืนเป็นเพื่อนไปเรื่อยๆ

“ นี่พวกเราต้องรออีกนานแค่ไหน ”

“ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เจ้าของร้านไม่อยู่เขาบอกแค่ว่าให้รอไปก่อน ”

“ นี่เขาคิดจะท้าทายพวกเราอย่างนั้นเหรอ อีก 30 นาทีถ้าเราไม่ตรวจสอบรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ”

อ้ายเสินทำได้เพียงยิ้มแห้งๆส่งไปให้ เขาไม่กล้าท้าทายคนจากหน่วยงานรัฐเช่นเดียวกัน ทว่าเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอไปเรื่อยๆจนสุดท้ายอีกฝ่ายก็พูดขึ้นอย่างมีน้ำหู

“ หมดเวลาแล้ว ฉันจะสั่งปิดฟิตเนสแห่งนี้ซะ ”

“ คุณป้า ไม่สิ พี่สาว….คุณใจเย็นๆก่อนนะ เจ้าของร้านเราไม่อยู่หลายวันแล้ว เขาเดินทางไปต่างเมืองอีก 1 อาทิตย์จะกลับมา ”

“ งั้นก็ให้เราเข้าไปตรวจสอบสิ ”

“ ผมให้เข้าไปไม่ได้จริงๆ ไม่สิ ผมไม่มีอำนาจมากพอต่างหาก ที่ร้านติดตั้งไอเทมคัดกรองคนเอาไว้ถ้าไม่ใช่สมาชิกจะเข้าไปไม่ได้ ต่อให้ผมอยากจะให้พวกคุณเข้าไปก็เถอะ คุณเห็นม่านพลังนี่ไหม…!? ”

อ้ายเสินชี้มือไปที่ม่านพลังทันใดนั้นเขาก็แสดงใบหน้าสงสัยเพราะม่านพลังที่คอยคัดกรองผู้คนหายไปก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงภายในหัวของเฟยหลงบอกให้เจ้าหน้าที่เข้าไปในร้าน

“ คุณเจ้าหน้าที่ครับ เจ้าของร้านติดต่อมาครับ เขาจะปิดไอเทมชั่วคราว พวกคุณสามารถเข้าไปตรวจสอบข้างในได้เลยครับ ”

“ หมดเวลาแล้ว ”

“ คุณเจ้าหน้าที่ ได้โปรด คุณก็รู้ว่าเจ้าของร้านพวกเราไม่อยู่ที่ร้าน การสื่อสารก็ทำได้ยากมากเพราะเขาอยู่ในพื้นที่ล่า ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้งนะครับ อย่างน้อยพวกเราก็เคยช่วยเขต X แห่งนี้เอาไว้ ”

อ้ายเสินนำท่าไม้ตายออกมาอ้อน เจ้าหน้าที่เห็นว่าฮันเตอร์ภายในร้านหันมองพวกเธอด้วยสีหน้าอารมณ์ที่หลากหลาย เพื่อไม่ให้ชื่อเสียงของหน่วยงานมัวหมองเธอจึงจะให้โอกาสฟิตเนสแห่งนี้อีกครั้ง

“ ได้ ฉันเห็นแก่พวกคุณช่วยเขต X เอาไว้ เราจะให้โอกาสอีกครั้งหนึ่ง ”

เจ้าหน้าที่เดินเข้าไปในร้านอย่างเร่งรีบ แต่ละคนกระจายตัวเข้าไปสำรวจอุปกรณ์แต่ละอย่างที่วางอยู่บนพื้นดิน

การตรวจสอบไม่ใช่เพียงแค่มอง พวกเขานำอุปกรณ์ออกมาติดตั้งเพื่อตรวจวัดค่าพลังงานต่างๆ 

อ้ายเสินรู้สึกกดดันมากต่อให้เขาจะรู้ว่าของที่นี่มีคุณภาพก็ตาม หลักเกณฑ์ในการประเมินของเจ้าหน้าที่อาจจะแตกต่างออกไปจนทำให้เกิดผลเสีย

“ ความชื้นในอากาศเย็นเกินไปจนเสี่ยงต่อการแพร่เชื้อในอากาศ ไม่เกิน 1 เดือนที่นี่จะต้องมีโรคแพร่ระบาดอย่างแน่นอน ”

อ้ายเสินหันมองไปยังเจ้าหน้าที่หญิง ในมือของเธอมีเครื่องวัดความชื้นในอากาศ มันไม่ได้วัดเพียงแค่ความชื้นแต่วัดไปถึงจำนวนแบคทีเรียที่อยู่ภายในอากาศเช่นเดียวกัน  บนหน้าจอของเครื่องแสดงตัวเลขสีแดงราวกับเลือดดึงดูดความสนใจของฮันเตอร์ที่กำลังใช้งาน

“ เบาะรองไม่ได้มาตรฐาน ข้างใต้ชื้นเกินไปตอนนี้มันกลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อแล้ว ยิ่งคนที่ใช้งานเป็นฮันเตอร์ เชื้อที่พวกเขาพามาด้วยหลังจากล่าจะทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางของหายนะเขต X ”

อ้ายเสินเลิกคิ้วสูงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าการตรวจสอบเจอข้อผิดพลาดมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

“ ค่าฝุ่น PM ภายในร้านเยอะเกินไป ฟูกบางแผ่นชำรุดจนทำให้มีไมโครพลาสติกล่องลอยในอากาศ ฉันไม่ให้ผ่าน ”

ดวงตาของฮันเตอร์ภายในร้านหันมองไปรอบๆตัวด้วยความอยากรู้ว่าฟูกแผ่นไหนชำรุด แต่ไม่มีฟูกที่เสียหายสักแผ่น

“ แสงของหลอดไฟปลดปล่อยรังสีมากเกินไป ”

“ คุณเจ้าหน้าที่ เราก็มองหลอดไฟมาตลอดนะ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ”

“ ค่าแสงไม่ผ่านก็คือไม่ผ่าน ”

“ หัวหน้าครับ จักรยานปั่นไม่ได้มาตรฐานครับ ความเร็วที่ทำได้ไม่สัมพันธ์กับร่างกายคนที่ใช้งาน มีโอกาสสูงที่ฮันเตอร์จะได้รับอันตรายจากบาดแผลสะสมหากใช้งานระยะยาว ”

“ อ้าว! ”

กลุ่มของอ้ายเสินร้องพร้อมๆกัน การตรวจสอบของเจ้าหน้าที่เริ่มลำเอียงมากยิ่งขึ้น ทุกอย่างภายในชั้น 1 กลายเป็นของมีปัญหาทั้งหมด นับตั้งแต่อากาศ ความชื้น ฝุ่นและฟูกดูดซับเสียงและแรงกระแทก

ทันใดนั้นเองพวกเขาก็พบว่าหน้าร้านมีพนักงานจากฟิตเนสตรงข้ามมายืนมุง นอกจากนั้นยังไม่ประชาชนเขต X มายืนล้อมร้านด้วยเช่นกัน

หัวหน้าเจ้าหน้าที่กลับไม่สนใจทำการตรวจสอบต่อไป เพื่อไม่ให้มีสิ่งใดผิดปกติเธอจำเป็นต้องทำให้บางอย่างผ่านมาตรฐานและทำให้บางอย่างไม่ได้มาตรฐาน แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อนำข้อมูลทุกอย่างมารวมกัน เธอจะต้องทำให้มาตรฐานของร้านแห่งนี้ไม่ถึงเกณฑ์เช่นเดิมแล้วก็สั่งปิดมัน

เพื่อให้ทุกคนที่อยู่ด้านนอกเชื่อว่าที่นี่ไม่มีมาตรฐานเธอจึงใช้มือลูบไปตามเครื่องออกกำลังกายต่างๆจนมือกลายเป็นสีดำ

“ ฝุ่น ที่นี่ติดถนนแต่กลับไม่มีมาตรการในการป้องกันฝุ่นเลย ฉันไม่ให้ผ่าน ตรงนั้นก็ฝุ่น ตรงนั้นก็ฝุ่น ”

มือของเจ้าหน้าที่สาวเริ่มชี้ไปยังจุดต่างๆ กลุ่มของอ้ายเสินที่ยืนเลิกคิ้วเริ่มกำหมัดเพราะพวกเขาช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูเช้าเที่ยงและเย็นจนฝุ่นไม่กล้าเกาะ อีกฝ่ายกลับกำลังใส่ร้ายพวกเขาเห็นๆ  มือที่ลูบไปตามเครื่องเล่นจนกลายเป็นสีดำล้วนแล้วมาจากฝุ่นที่เทออกมาจากแหวนเก็บของทั้งสิ้น

“ ไม่ผ่านๆ ที่นี่ไม่ผ่าน ดูสิ ฝุ่นเยอะขนาดนี้อีกยังเอาเด็กมาเลี้ยงที่นี่ พวกเธอไม่กลัวว่าเด็กจะป่วยเหรอ ”

เจ้าหน้าที่หญิงเดินเข้าไปใกล้ๆเด็กสาวก่อนจะก้มลงไปดูเบาะรองนั่งของเธอที่เต็มไปด้วยลวดลายเจ้าหญิง

อ้ายเสินไม่ได้เข้ามาขวางเพราะข้างๆเป่าเป้ยมีมังกรน้อยถูกจับหางเอาไว้

 “ ฝุ่น ”

คำว่าฝุ่นเอ่ยกระแทกหน้าเด็กน้อยเพื่อให้เธอร้องไห้ เด็กน้อยที่กำลังดูดขวดนมเริ่มดวงตาแดงก่ำเพราะจู่ๆก็มีคนใจร้ายเข้ามาร้องตะโกนใส่ ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะลุกขึ้นยืนเธอได้จับไปยังตุ๊กตาแต่ละตัวที่วางอยู่ข้างๆพลางแสดงท่าทางขยะแขยงออกมาเพราะมือของเธอเปื้อนไปด้วยฝุ่น

“ นี่พวกนายกล้าให้เด็กเล่นตุ๊กตาน่าเกลียดและสกปรกพวกนี้ได้ยังไง ฉันไม่ให้ผ่าน ร้านนี้ไม่มีอะไรผ่านเลยสักอย่าง บอกเจ้าของร้านให้รีบกลับพรุ่งนี้ฉันจะมาที่นี่อีกครั้ง ”

เจ้าหน้าที่รีบเก็บข้าวของก่อนจะเดินออกไปจากร้านด้วยใบหน้ามั่นอกมั่นใจพลางแสดงสีหน้าขยะแขยงฝุ่นภายในร้าน แต่แล้วเธอกลับสะดุดกล่องบางอย่างที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศจนต้องรีบลุกแล้วหันมองไปด้านหลังเพราะสัมผัสได้ถึงการใช้สกิลมาที่เธอ

 ทว่าคนที่ลงมือกลับเป็นเพียงแค่เด็กตัวน้อยๆที่ตอนนี้ใช้มือซ้ายขยี้ดวงตาที่กำลังเต็มไปด้วยน้ำตา

แง!