ทั้ง 4 คน (ผู้ชายจากแผงขายของป่า) มองรถจักรยาน 3 ล้อที่วางเรียงกัน แล้วถามลุงช่างอย่างตื่นเต้น
“รถพวกนี้ขับยากมั้ยลุง?”
ลุงช่างหัวเราะลั่น “ไม่ยากหรอก! แป๊บๆ ก็ใช้งานได้ ลูกชายของลุงขับเอาของไปส่งไปซื้อของในตลาดประจำ ไม่ยากเลย แข็งแรง เร็ว ขนของได้พอสมควร ลองๆ ดูหน่อยมั้ยล่ะ? ไม่ซื้อวันนี้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวหมู่บ้านอื่นเมืองอื่นที่แวะๆ มาเมืองนี้ก็ซื้อ ของขายได้ทุกวันเลย ดีที่ทำทันขาย มีเผื่อๆ ไว้ขายด้วย”
ผู้ชายทั้ง 4 คนเลยลองขึ้นปั่นจักรยานทีละคัน ลองเลี้ยว ลองเบรก ลองขึ้นไปนั่งกระบะให้อีกคนลองปั่นดู
“ยอดเยี่ยม! ปกติแบกของคนๆ นึงไปไหนมาไหนเหนื่อยหนักกว่านี้ อันนี้ไปได้เร็ว แม้จะหนักนิดหน่อย แทบไม่ต่างจากเดินเข้าไปหาของในป่าแต่เร็วกว่าเลย เหนื่อยเท่าเดิม ไปได้ไกลกว่าเดิม แบกของได้หนักกว่าเดิม!”
ทั้ง 4 คนยิ้มแก้มปริ ตัดสินใจซื้อทันที
โชคที่ยืนดูอยู่ยิ้มแล้วพูดช่วย “ลุงครับ... มีคนจากแดนไกลนานๆ ทีเข้ามาในเมืองมาขอซื้อของจากลุง ลุงจะขาย 50 ลูกปัดเล็กเลยเหรอลุง?”
ลุงช่างหัวเราะ “ก็ได้... ลดให้ 45 ลูกปัดเล็กต่อคันเลย!”
ทั้ง 4 คนดีใจสุดๆ จ่ายลูกปัดรวมกัน 180 ลูกปัดเล็ก (45 × 4)
ลุงช่างยิ้มแก้มปริ “ซึ้งถือว่าเยอะมากๆ สำหรับร้านค้าในยุคนั้น ปกติขายของได้เต็มที่ก็ได้ 50 ลูกปัดแบบรวยๆ รอบนี้มีคนซื้อพร้อมกันได้ลูกปัด 180 ลูกปัดเลย!”
โชคยิ้มกว้าง “ดีมากครับลุง! ลุงขายดีขนาดนี้ รับรองร้านลุงจะคึกคักแน่ๆ”
ทั้ง 4 คนปั่นจักรยาน 3 ล้อคันใหม่ของตัวเองออกจากร้านด้วยใบหน้าตื่นเต้น โชคนินและโอ ยืนมองแล้วยิ้มตาม
โชคคิดในใจ “ฮ่าๆ... การค้าขายเริ่มเชื่อมโยงกันแล้ว คนหมู่บ้านจะได้มีรถปั่นใช้ ขนของสะดวกขึ้นทุกวัน”