เล็กน้ำ No.1

" ครั้งนี้ถือเป็นความประมาทของข้าเองที่ตกอยู่ในสภาพทุเรศเช่นนี้ จงภูมิใจเถิดเจ้ามนุษย์ที่ได้ตายด้วยคมดาบของข้า ย่าห์! "

คลื่นดาบที่ถูกฟาดฟันลงมาราวกับมีดวงตาอภินิหาร เมื่อถูกมันจับจ้อง ร่างของเทียบดั่งฝังเเน่นอยู่ในบ่อคอนกรีต ทุกการหลบหลีกถูกปิดกั้นจนหัวใจบีบรัด ผิวหนังรู้สึกเจ็บเเปลบ ในจิตวิญญาณปรากฏรอยร้าวคล้ายใกล้เเตกสลาย

' เจ้าผมขาวนี่ทรงพลังมาก! เเทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่ามัน เเต่ความเเข็งเเกร่งของนั้นข้าสามารถใช้ลับคมได้ อยากลองสู้สุดฤทธิ์ดูซักตั้ง หวังว่าเมล่าคงไม่... '

เทียบสะบัดหน้าสลัดความคิดเย้ายวนเหล่านั้นทิ้งไป พื้นที่ในใจถูกเเทนที่ด้วยปณิธานอันเจิดจรัสถูกจัดตั้งไว้สูงสุด

วูม!

เเก้วตาสีสนิมหดตัวเกือบเป็นจุด เทียบจดจ้องใบหน้านับร้อยในความตายสีขาวบริสุทธิ์ที่ใกล้เข้ามาทุกเสี้ยววินาที ยิ่งเข้ามาใกล้กลับยิ่งบีบคั้นบางอย่างที่กำลังหลับไหล

' เจ้าโง่รีบหลบไป! '

' หึหึ หลบเรอะ เมล่าเจ้ารู้ดีว่าข้าคิดอะไรอยู่ '

" กรอดดดดด... "

เทียบกัดฟันเข่นเขี้ยว กรามถูกขบจนเหลี่ยมสันเด่นชัด เส้นเลือดปูดโปนปกคลุมไปทั่วร่าง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนดั่งปีศาจหิวกระหายต่อทุกสิ่ง ในเเววตาคมกริบเร่าร้อนดั่งมีไฟบรรลัยกัลป์ลุกโหม

" ย๊ากกกกก!! "

กำปั้นข้างถนัดถูกเขาขว้างออกไปเต็มเหนี่ยว หมัดนี้เงียบงันดั่งเสียงกระซิบที่เก็บงำทุกสิ่งได้อย่างมิดชิด รวบรวมทุกความนึกคิด ผสานบาดลึกในความรู้สึก หรือเเม้กระทั่งความเคียดเเค้นที่อลม่านกระจัดกระจาย

ประทับหมัดเพลิงเเดงฉานเมื่อมาได้ครึ่งทาง มันแปรเปลี่ยนโครงร่างเป็นวิหคอัคคีอมตะดุจดั่งกำเนิดจากเถ้าถ่าน กู่ร้องกราดเกรี้ยวพร้อมขยับปีกยาวสยายโบยบินทะยานฟ้า หอบพาความร้อนนับหมื่นองศา ทุกสิ่งที่ขวางหน้ามันต้องไหม้เป็นจุณ!

คลื่นพลังงานทั้งสองสภาพเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ความรุนเเรงของมันฉุดรั้งกันเเละกันจนฟ้าดินราวกับพลิกตลบ ดวงจันทรายังยอมหม่นเเสง มวลเมฆจำต้องสลาย พระพายพัดโหมกระหน่ำ ฝุ่นดินระเบิดกระจุยกระจาย

ตูม!!!

รอบบริเวณเหลือเพียงฝุ่นควันลอยฟุ้ง ควบคู่กับความเงียบสงัดที่เเม้เเต่เข็มเล่มน้อยตกหล่นยังสามารถสดับได้ยิน

" หืม เจ้ามนุษย์ตัวน้อยเเกทำให้ข้าทึ่งนักที่ยังรอดมาได้ "

เมื่อม่านควันจางหาย ประกายตาเฉียบคมของกิวมาโด้ถึงกับหรี่ลงเล็กน้อย ความตกตะลึงที่ก่อตัวขึ้นเหมือนกำลังเบียดบังความมั่นใจที่มันเคยมีอย่างเต็มเปี่ยม

ก่อนหน้านั้น อาจดูเหมือนกิวมาโด้วาดคลื่นดาบออกมาอย่างเรียบง่าย เเต่มวลพลังที่ดูเหมือนกระทำการ ' ส่ง ๆ ' ไปนั้น ผู้บำเพ็ญตนเกือบทั้งหมดที่ขีดพลังต่ำกว่าระดับสอง ' แปรเปลี่ยนต้นกำเนิด ' เก้าในสิบล้วนตกตายได้อย่างง่ายดาย

* ระดับฝึกตนในสามโลกทัศน์มีทั้งหมดสามระดับ

- ผสานร่างกาย

- เเปรเปลี่ยนต้นกำเนิด

- จิตวิญญาณลึกซึ้ง

* ในทุกระดับชั้นจะเเยกย่อยออกเป็นสามขั้น

- ต้น

- ปลาย

- หลอมรวม

ก่อนหน้านี้ ความเข้าใจของกลุ่ม ' วอนบรอน ' ที่มีต่อเทียบ ผู้สืบทอด ' เพลิงบรรพกาล ' อยู่เเค่ขั้นเเรกระดับ ' ผสานร่างกาย ' ขั้นปลายเท่านั้น แต่ภาพความจริงตรงหน้าได้ถูกหยิบมาเป็นสิ่งยืนยัน เวลานี้ราวกับเขากำลังฉีกในทุกข้อกำจัดเเละสามัญสำนึก

" เเกเป็นใคร ทำไมต้องทำร้ายเด็ก ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้อง หรือทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเเกที่จัดฉากล่อข้าออกมาเพื่อป้ายอาญาสิทธิ์เก่า ๆ อันนั้น "

คำพูดทั้งหมดถูกเทียบรัวออกมาชุดใหญ่ ทุกวลีเป็นคำถามที่สร้างความสับสนเเละเเค้นเคืองให้เขาอย่างยิ่ง

" อย่างนี้นี่เอง บุคคลที่สามารถสังหาร ' เจตจำนง ' ของ ' นายน้อย ' ได้ย่อมไม่ธรรมดาดั่งตาเห็น ทั้งยังสามารถเข้าใจคุณสมบัติแฝงของ ' มหาธาตุ ' ได้อย่างรวดเร็ว จะตายง่าย ๆ ได้อย่างไร "

ทุกคำถามที่เทียบกลั่นกรองออกมาต่างถูกเมินเฉย ความเย็นชาเป็นคุณสมบัติพิเศษของผู้ที่อยู่เหนือกว่าทุกยุคสมัย

" นี่เเกกำลังพูดถึงเจ้า ' เเกรนดิวัล ' อยู่เรอะ เจ้าปีศาจนั่นได้ตายไปนานเเล้ว คนเป็นอย่าอาลัยอาวรณ์คนตายอีกเลย เฮอะ เฮอะ "

เทียบจี้ใจดำได้ถูกจุด เขาลอยตัวช้า ๆ เตรียมพร้อมเผชิญหน้าอีกฝ่ายในระนาบที่เท่าเทียมกันในยามนี้ถึงเเม้ใบหน้าคมคายของเขาจะขาวซีดเล็กน้อย มุมปากมีโลหิตรินไหล เเต่เเววตาอารมณ์เอ่อล้นด้วยความสุขสมสะใจดีเเท้

" บังอาจ! ถึง ' เเกรนดิวัล ' จะเป็นเเค่ร่างเเยกของนายน้อย เเต่ก็ไม่ใช่คนที่มดปลวกอย่างเเกจะกล่าววาจาสามหาวด้วยได้ ความผิดข้อนี้หนักหนาจนข้าต้องเปลี่ยนใจ "

" อย่าบอกนะว่า... เเกจะปล่อยข้าไป "

" ใช่เเล้ว เเต่ก่อนหน้านั้น ข้าจะฉีกปากสามหาวนั่นก่อน เเละถลกหนังหน้าอวดดีนั่นซะ จากนั้นค่อยปล่อยเเกไปตามทาง "

" ถ้าทำได้นะ "

" ฮ่า ๆๆ "

ตั้งเเต่กิวมาโด้ได้รับภารกิจมายัง ' ดินเเดนสมรภูมิ ' เเห่งนี้เมื่อสิบเก้าปีก่อน นี่เป็นครั้งเเรกที่มันถึงกับหัวเราะอย่างเบิกบานมีความสุข ใบหน้าหล่อเหลาพลันหลับตาอยู่นานหลายลมหายใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวเเต่มุมปากยกยิ้ม ราวกับกำลังดื่มด่ำกับความแปลกใหม่อันโง่เง่า

ช่างยาวนานเหลือเกินเมื่อหวนย้อนถึงครั้งสุดท้าย นานจนมันก็จำไม่ได้เเล้วว่า... ใครเคยอาจหาญกล้ากล่าวท้าทายต่อตัวมันเช่นนี้

ทันใดนั้น!

กิวมาโด้ที่นิ่งสงบจมอยูในห้วงความทรงจำเปิดดวงตาเฉียบคมทั้งสองอย่างฉับพลัน ดวงตาลึกล้ำคล้ายปรากฏเส้นสายฟ้าวูบผ่าน จนเทียบรู้สึกราวกับถูกเทพเเห่งความตายจับจ้อง

บุรุษชุดขาวผู้ย่ำนรกยกเเขนขึ้นอย่างเเผ่าเบาก่อนจะฟันฉับเฉียงลงมาสามครั้งในพริบตา!

คลื่นพลังจันทร์เสี้ยวสว่างวาบพุ่งสอดประสานด้วยความเร็วสูง สามคลื่นดาบทั้งร้อยเรียง บิดโค้ง ถักทอ หนุนนำต่อเนื่อง อำนาจสังหารที่หอบนำมารุนเเรงจนมองเห็นอากาศตามรายทางปริเเตกราวกับกระดาษบางถูกฉีกกระชาก

คลื่นพลังทั้งสามสาดซัดโหมกระหน่ำ ชักนำความกดดันกว่ากระบวนท่าก่อนหน้ากว่าสิบเท่า จนเทียบคล้ายตกอยู่ในค่ายกลสังหาร พันธนาการร่างเขาไว้หนักหน่วงราวกับถูกบรรพตกดทับ เเข้งขาถึงกับสั่นระริก กลิ่นอายอันตรายเเห่งความตายที่เดินทางมาล่วงหน้าราวกับเข็มเเหลมนับหมื่นพุ่งทิ่มเเทงจิตวิญญาณให้ยอมศิโรราบ

' อยากรู้นักว่าศักยภาพของเรา ตอนนี้ขอบเขตของมันอยู่ตรงไหนกันนะ '

อดีตตำรวจหน่วยลับคลายปมที่ขมวดเเน่นตรงหว่างคิ้ว พลันกางสองเเขนกว้าง มือที่กำอยู่คลายออก ในฝ่ามือทั้งสองข้างลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง

เปลวเพลิงสีเเดงฉานคล้ายโดนเทียบบีบบังคับ มันเเปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นเส้นสายคล้ายกับธารน้ำสีเลือด หมุนม้วนบิดวนไต่ขึ้นไปรอบวงเเขน ร่องรอยที่มันเคลื่อนผ่านอักขระประหลาดลวดลายโบราณสีทองระยิบระยับได้ถูกจัดเรียงขึ้นใหม่ กลิ่นอายของเทียบในยามนี้ราวกับลาวาเดือดที่รอระเบิดปะทุ!

ตูม!

เมื่อหมัดเดือดถูกขว้างออกไป คลื่นดาบเเรกเเตกสลายกระจายดั่งดวงดาวบนฟากฟ้า

ตูม!!

" อั่ก! "

ดาบสองโคจรวิถีโค้งเหนี่ยวนำความรวดเร็วรุนเรงทบเท่าทวี เทียบถึงกับถอยร่นร่วมยี่สิบเมตร ก่อนจะกระอักโลหิตออกมาเป็นสาย สีหน้าขาวซีด หอบหายใจหนักหน่วง

คำรบสามดูเหมือนช้าเเต่รวดเร็วยิ่ง คล้ายกับทุกสิ่งถูกควบคุมโดยความลี้ลับอัศจรรย์ให้หยุดนิ่งเหนือกาลเวลา ร่างกายเทียบที่บาดเจ็บอยู่ก่อนหน้าจำต้องเเข็งค้าง จิตวิญญาณต่อสู้วูบไหวสั่นคลอน สีหน้าฉายเเววหวาดหวั่นยากยอมรับ

" ไม่ทันเเล้ว! "

ตูม!!!

เเขนกำยำทั้งสองข้างไขว้กันเป็นรูปกากบาทขวางหน้า โหมกระหน่ำรีดเค้นเจตจำนงร้อนเเรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด ชักนำอักขระโบราณสีทองอร่ามสร้างชั้นเกราะลาวาหลอมเหลวได้ถึงเก้าชั้น ประดุจบัวเพลิงโลหิตประกายทองกำลังหุบกลีบบางที่คลี่บาน ตั้งมั่นป้องกันการโจมตีระลอกสุดท้ายอย่างเต็มตัว

เเต่ต่อหน้าอำนาจที่เสมือนทวยเทพไร้เทียมทาน เเละความต่างอันกว้างใหญ่ในระดับขั้นพลัง ทุกอย่างล้วนไร้ค่าดั่งมดตะนอยตัวน้อยยืนกรานจะเขย่าต้นไม้

พลั่ก!

ในยามนี้เขาได้รับคำตอบเเล้ว ศักยภาพที่มีทั้งหมดต้านทานได้เพียงลมหายเดียวเท่านั้น ก่อนบัวเพลิงสวรรค์จะเเตกร้าว ระเบิดเเละสลายไป ร่างกายเขาปลิวกระเด็นเหมือนถูกค้อนเหล็กทุบตี มีเพียงหยาดโลหิตพวยพุ่งเหลือทิ้งไว้เป็นทางยาว ช่างงดงามไร้สิ่งใดเทียบเทียม...