แต่ก่อนที่เอกจะหันหลังกลับเอกก็หยิบก้อนเหล็กสี่เหลี่ยมขึ้นมาดูเพราะเขาพยายามดูมันยังไงตัวเขาก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรกันแน่ไอ้ก้อนเหล็กสี่เหลี่ยมมันจะมีประโยชน์ต่อเขาจริงๆ เหรอ
แต่ก่อนที่เอกจะเลือกสนใจแล้วเก็บมันลงไปในกระเป๋าอยู่ๆ ก้อนเหล็กสี่เหลี่ยมก็เกิดปฏิกิริยากับเขาขึ้นก่อน แถมเอกยังรู้เหมือนจะมีสายฟ้าวิ่งผ่านมือเขาไปอย่างไม่รู้ตัวอีกด้วย ติ้ง-!
“กรุณายืนยันเพื่อเป็นเจ้าของระบบที่แท้จริง...YES/NO”
เอกถึงกลับไปไม่เป็นเมื่ออยู่ดีๆ ก็เห็นหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นมาอีกครั้งให้เขาเห็นได้เห็นแม้เขาจะเดินออกห่างจากดันเจี้ยนมาแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความสงสัยเอกเองก้ไม่ลังเลที่จะกดตกลงไป
YES
เมื่อเอกกดยืนยันได้ไม่นานก็มีข้อความเด้งขึ้นมาพร้อมกับค่าสถานะต่างๆ ของเขา
“ทำการยืนยันการเป็นเจ้าของ”
ชื่อ: นายเอก พิชิตเอกะอายุ : 27ระดับพลัง : ลำต้นทักษะ : วิชาบ่มเพาะกายาเอกภพ/ สายลมยมทูต จิตภาพแห่งความเป็นจริง /
เมื่อเอกยืนยันการเป็นเจ้าของระบบที่แท้จริงๆ เจ้าก้อนเหล็กสี่เหลี่ยมเอกก็กลายเป็นแสงแล้วหายไปจากสายตาของเขา เอกที่ยังไม่เข้าใจว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นและอะไรคือระบบที่แท้จริง ด้วยความที่เอกไม่เข้าใจก็ตะโกนถามออกไปอย่าง งงๆ
“เฮ้ นายช่วยบอกได้ไหมอะไรคือระบบที่แท้จริง” เอกตะโกนถามเสียงดัง
ติ้ง-!
"ระบบที่แท้จริงคือระบบสนับสนุนและแนะนำให้เจ้าของร่างตามที่เจ้าของร่างปรารถนา" ข้อความระบบเด้งขึ้นมาตอบคำถามเอก
“หืม แล้วไม่มีอย่างอื่นแล้วรึไงอย่างร้านค้าแลกแต้มอะไรเถือกนั้น” เอกขมวดคิ้วถามนี่มันไม่เหมือนกับระบบที่สมาคมนักผจญภัยให้เลยนะสิ เพราะระบบที่พวกนักผจญภัยใช้นั้นพวกเขาจะมีระบบอัพเลเวลและสกิลต่างๆ ตามเลเวลที่พวกเขาฝึกฝนจากภารกิจของระบบ
ติ้ง-!
“ระบบ ต้องตอบว่าทางเราไม่มีร้านค้าอะไรอย่างที่เจ้าของร่างต้องการเพราะทุกสิ่งทุกอย่างไม่สามารถเกิดขึ้นได้จากความว่างเปล่าถึงสิ่งสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นจากความว่างเปล่าแต่พวกมันก็ต้องอาศัยพลังงานจำนวนมหาศาลเพื่อให้เกิดตัวตนขึ้นมาเป็นกายหยาบ” ระบบตอบเอก
“นายจะบอกฉันว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันต้องการฉันต้องหามันมาเองและสร้างขึ้นมาเองสินะ” เอกถามระบบ เพราะเขาเองก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าระบบของเขานั้นมีหน้าที่อะไร
ติ้ง-!
“สมกับเป็นผู้ที่ระบบเลือก ตามที่เจ้าของร่างเข้าใจระบบนั้นจะมีหน้าที่แค่แนะนำและตรวจสอบสถานะร่างกายของเจ้าของร่างเท่านั้นถ้าเจ้าของร่างอยากจะเก่งขึ้นเจ้าของร่างต้องหมั่นฝึกฝนมาด้วยตนเองเพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เคยมีทางลัดเพราะความแข็งแกร่งที่ได้มาต่างมีทิศทางของมันเอง อย่างเช่นถ้าเจ้าของร่างอยากจะเก่งขึ้นแบบไม่ต้องฝึกก็ต้องเสียเงินทองหรือการแลกเปลี่ยนเพื่อที่จะได้เม็ดยามาเพื่อความแข็งแกร่งของตัวเองนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งในทิศทางของมัน” ระบบตอบให้เอกเข้าใจในตัวมัน
“เฮ้อ ไอ้เราก็นึกว่าจะได้ระบบ ที่เหมือนในนิยายซะอีก” เอกถอนหายใจอย่างผิดหวังถึงจะไม่ได้ผิดหวังจริงๆ ก็เถอะ
ติ้ง-!
“ระบบในนิยายก็แค่สิ่งเผลอฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างใช้ว่าจะเกิดขึ้นมาด้วยความว่างเปล่าของทุกชิ้นล้วนมาจากคนใดคนหนึ่งสร้างขึ้นมาถ้าระบบนั้นมีจริงระบบนั้นก็ไม่ต่างจากปรสิตที่ค่อยแต่จะขโมยสิ่งของ ของผู้อื่นและทำให้ผู้ที่สร้างมันขึ้นมาอย่างแท้จริงต้องถูกระบบนั้นทำลายอย่างไม่รู้ตัว” ระบบตอบด้วยความฉุนเฉียว
เอกที่อ่านข้อความจากระบบก็รู้สึกแปลกใจที่ระบบของเขาดูถ้ามันจะไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้สักเท่าไร
“สรุปแล้วการที่ฉันมีนายอยู่ด้วยก็เหมือนกับว่าฉันมีคนค่อยฝึกค่อยดูแลและแนะนำสิ่งต่างๆ ให้ฉันสินะ ก็ดีเวลาฉันมีปัญหาอะไรฉันจะได้ถามระบบแทนละกัน” เอกตอบอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจเพราะตัวเขาเองก็ไม่คิดจะพึ่งพาระบบอยู่แล้วถ้าเขามัวแต่พึ่งพาระบบพลังที่เขาได้รับมาก็ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของเขาแต่เป็นพลังของระบบที่เป็นอีกฝ่ายให้เรามาก็เท่านั้น และถ้าวันใดวันหนึ่งตัวเขาไม่มีระบบพลังที่ระบบให้มามันก็อาจจะหายไปกับระบบเลยไม่ใช่รึไง แต่ถ้าพลังที่เรามีมันไม่หายไปไหรแต่เมื่อถึงตอนนั้นจริงๆ ตัวเราก็ไม่ต่างจากเป็ดที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างค่อยแต่พึ่งพาระบบ
ติ้ง-!
“ใช่แล้ว และต่อไปนี้ระบบขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย” ระบบ
เอกที่เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็รีบกลับบ้านทันทีเพราะอีกไม่นานน้ำทิพย์ก็ตื่นขึ้นแล้ว
“โฮก...ทำไมนายน้อยกลับมาช้าจัง ผมที่ต้องเฝ้าคุณหนูทั้งสองยังไม่ได้นอนเลย” คานที่เฝ้าลูกๆ ของเขาทั้งคืนก็อดที่จะบ่นเขาออกมาไม่ได้
“ฮ่าๆ ..โทษทีนะ เจ้าคานพอดีฉันติดธุระสำคัญเลยกลับมาช้าหน่อยแล้วเป็นไงเด็กๆ ยังไม่ตื่นมาใช่ไหม” เอกถาม
“โฮก...ยังไม่ตื่นหรอกครับนายน้อยสบายใจได้” คานเงยหน้าตอบ
“ฟู่...เอาละขอบใจนายมากที่ดูแลทั้งสองให้เดียวเย็นนี้ฉันจะทำแซลมอนย่างให้ละกันนะ” เอกกล่าวยิ้มๆ
คานที่ได้ยินว่าจะมีแซลมอนย่างของโปรดของมันก็ถึงกับหูผึ่ง
“จริงๆ นะครับนายน้อย นายน้อยจะทำแซลมอนย่างให้กระผม” คานดีใจจนออกมานอกหน้าเมื่อเย็นนี้มีของโปรดให้กับมัน
“จริงสิฉันไม่เบี้ยวหรอกน่า” เอกส่ายหัวกับความตะกละของมันจริงๆ
เมื่อเอกเห็นว่าไม่มีเวลาแล้วก็รีบเปลี่ยนชุดแล้วรีบลงมือทำกับข้าวทันที
“ในเมื่อไม่มีเวลาเหลือแล้วก็ทำความผัดให้ทั้งสองละกัน จำได้ว่าเรามีข้าวเหลือเมื่อวานอยู่สินะ” เอกเปิดตู้เย็นมองดูของที่เหลือเมื่อวานทันที
จากนั้นเอกก็หั่นหมูเป็นชิ้นๆ ทุบกระเทียม หันผักคะน้า ก่อนจะตั้งไฟแล้วว่างกระทะลง เมื่อทุกอย่างได้ทีแล้วเอกก็เริ่มลงมือทำทันทีแต่ทว่า
ติ้ง-!
“ระบบ แนะนำให้เจ้าของร่างตั้งไฟด้วยความร้อน...องศา จากนั้นเจ้าของร่างต้องทำแบบนี้...”
เอกที่กำลังจะลงมือทำระบบก็ส่งข้อความมาหาเขาซะก่อน หลังจากที่เอกอ่านข้อความแล้วเอกที่อยากเห็นความสามารถที่มันแนะนำเขามาก็ลองทำตามที่มันบอกก็ไม่มีอะไรเสียหาย
จากนั้นไม่นานน้ำทิพย์ก็ลงมาหาเอกที่ห้องครัวทันทีเมื่อเธอได้กลิ่นหอมที่มากกว่าทุกวัน
“ข้าวหอมๆ น้ำทิพย์อยากกินข้าวหอมๆ ล้าลาลันล้า” น้ำทิพย์ที่ตื่นเช้าพร้อมเอกลักษณ์เสียงเพลงที่ไม่ซ้ำกันในแต่ละวันลงมาหาเอกอย่างรวดเร็ว
เอกที่ทำตามแนะนำที่ระบบบอกก็รู้สึกทึ่งทั้งๆ ที่ตัวเองคิดว่าฝีมือในการทำข้าวผัดของเขานั้นจะไม่เป็นลองใครแต่เมื่อเจอระบบที่แนะนำให้ทำตามตัวเขาเองก็ต้องยอมรับคำพ่ายแพ้ไปโดยปฎิยายเพราะหลังจากที่เขาลองชิมแล้วข้าวผัดที่ระบบแนะนำให้เขาทำกับอร่อยกว่าที่เขาทำไม่รู้ต่อกี่เท่าแต่ก่อนที่เขาจะทึ่งไปมากกว่านี้
เอกก็ได้ยินเสียงร้องเพลงของลูกสาว ทำให้เอกได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วแล้วหันหลังให้หาเธอด้วยรอยยิ้ม
น้ำทิพย์ที่เห็นพ่อของเธอหันหลังกลับมาพร้อมด้วยรอยยิ้มเธอก็รีบวิ่งไปหาพร้อมกับกระโดดกอดทันทีแล้วถามว่า “ข้าวหอมๆ ข้าวหอมๆ คุณพ่อทำอะไรกินทำไมข้าวถึงห๋อมหอม”
เอกที่เห็นน้ำทิพย์วิ่งกระโดดเข้าหาเขา เอกก็ย่อตัวรับน้ำทิพย์เหมือนทุกทีที่กระโดดกอดเขาแล้วยืนขึ้นก่อนที่เอกจะตอบคำถามของน้ำทิพย์ด้วยความที่เอกหมั่นไส้ที่เห็นแก้มสีชมพูของเธอทั้งสองต่างระดมหอมแก้มกันอย่างเมามันและตอบน้ำทิพย์ว่า
“วันนี้พ่อทำข้าวผัดยังไงละครับ และที่มันหอมกว่าทุกวันก็เพราะพ่อได้สูตรทำข้าวผัดมาใหม่มันเลยหอมมากๆ”
น้ำทิพย์ที่ได้ยินว่าพ่อของเธอได้สูตรทำข้าวผัดมาใหม่ก็ดีใจออกนอกหน้า
“เย้ๆ อย่างนี้น้ำทิพย์ก็ได้กินข้าวผัดห๋อมหอมอย่างนี้ทุกวันแล้ว เย้ๆ” น้ำทิพย์กอดคอพ่อเธอแล้วเอาหน้าซุกอย่างดีใจ เพราะในชีวิตนี้มีสิ่งสำคัญแค่สองอย่างสำหรับเธอ หนึ่งครอบครัวของเธอ สองกับข้าวที่พ่อเธอทำ ถ้าเธอขาดอย่างใดอย่างหนึ่งวันนั้นอารมณ์ของเธอจะบูดเป็นอย่างมาก
ใช้เวลาไม่นานสามพ่อลูกกับอีกหนึ่งตัวเมื่อได้กินข้าวผัดที่ระบบแนะนำต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
“ข้าวผัดอร่อยที่สูดดดดดดดx3” "โฮก...กับข้าวฝีมือนายน้อยอร่อยที่สุด"
ช่วงนี้เบื่อๆ กับบทบู้ของเอกรึยังเอ่ย
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
5.95M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)