ปราบพิภพสยบสวรรค์

ปราบพิภพทะยานร่างออกไล่ล่าสังหารผู้บุกรุกในเขตสิบสี่จนหมดสิ้น แล้วข้ามไปยังเขตสิบห้า

เขาใช้เวลาราวหนึ่งเดือนจึงจัดการพวกมันในเอเชียจนหมดสิ้นแล้วเข้าไปในยุโรป

“ เจ้านายยานของพวกมันกำลังจะพ้นจากชั้นบรรยากาศของโลก “ อัลตรอนเอ่ย

“ อืม “ ชายหนุ่มพยักหน้า

“ วิ้ง “ กระบี่สีทองที่ได้มาจากหอคอยพลันปรากฏในมือของเขา

“ เปรี้ยงงง “ แสงสังหารพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว

“ ครืนนน “ ห้วงนภาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“ มาแล้ว “ ชายหนุ่มผู้หนึ่งร้องตะโกนลั่นด้วยความแตกตื่น

เขามองยังแสงสังหารแล้วใจของเขาพลันคล้ายกับตกตาย

“ ครึก ครัก “ เรือเหาะของพวกเขาแทบจะแหลกสลายไปเพราะแรงกดดันที่แผดเข้าโลมเลียลำเรือ

“ อือ “ ผู้คนทั่วลำเรือพลันสั่นสะท้านทั้งหมดหวังที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อ

“ วูบบ “ พลันแสงสังหารสลายหายไป

“ เกิดสิ่งใดขึ้น “ ชายชราเอ่ยออกมาอย่างงุนงง

“ มันหายไปได้ยังไง “ ปราบพึมพำ

“ เจ้านายมียานเข้ามาในชั้นบรรยากาศโลก “ อัลตรอนเอ่ย

“ พวกเจ้าตามมา “ เสียงหนึ่งดังออกจากยานอวกาศ

“ รอดแล้ว “ ชายชราเอ่ย

“ เฮ “ ผู้คนบนเรือเหาะต่างระเบิดเสียงโห่ร้องอย่างยินดี

“ รอดแล้ว “

“ มิตายแล้ว “

เทียนฉางชิงทะยานร่างเข้าหายานอวกาศ

“ ไอ้หนูระวังไว้ คนพวกนี้แข็งแกร่งกว่าเจ้าหลายขุมนัก “ สมุนไพรเทวะเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้าช้าๆ

“ วิ้ง “ พลันประตูยานอวกาศเปิดออก

ผู้ชรานับสิบสวมชุดเกราะสมัยใหม่ออกมาจากยานอวกาศ

พวกเขากวาดตามองทั่วอาณาแล้วพยักหน้าช้าๆ

“ การกระทำของพวกเจ้าถือว่าสมาพันธ์รับมิได้ พวกเจ้าทุกคนจะถูกลงโทษกักขังเป็นเวลาคนละสิบปีที่สำนักของตน ตลอดสิบปีห้ามพวกเจ้าออกจากสำนักของพวกเจ้า “ ชายชราผู้มาใหม่เอ่ย

“ อะไรกันพวกมันเข่นฆ่าผู้คนบนโลกนี้นับพันล้าน พวกมันมีโทษเพียงสิบปี “ ปราบเอ่ย น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยโทสะ

“ มิยุติธรรม “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ไอ้หนู เจ้าเองก็มีความผิดรู้รึไม่ “ ชายชราเอ่ย

“ เช่นใด “ ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“ ความผิดของเจ้าก็คือสังหารคนของสมาพันธ์จอมยุทธ โทษของเจ้าคือตายสถานเดียว “ ชายชราเอ่ย

“ หึ “ ชายหนุ่มแค่นเสียง

“ ช่างยุติธรรมดีแท้ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ สมาพันธ์ทำสิ่งใดมิผิด แต่ข้าเพียงปกป้องคนของข้าโลกของข้า ข้ากลับมีความผิด “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ พวกเจ้าถือว่ายิ่งใหญ่เที่ยวกำหนดโชคชะตาของผู้คน “ ชายหนุ่มเอ่ยแล้ววาดกระบี่ออกชี้หน้าไปยังทุกคน

“ เช่นนี้รึสมาพันธ์ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ไอ้หนู เจ้ากำลังดูถูกสามพันธ์ โทษของเจ้าจะเพิ่มขึ้น “ ชายชราเอ่ย

“ โทษของข้าก็คือตาย เจ้าจะเอาศพของข้ามาฆ่าอีกครั้งรึ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ไอ้สัตว์ “ ชายชราร้องลั่น

“ ไอ้แก่ กูจะบอกให้ คนของโลกนี้ถูกไอ้เหี้ยพวกสังหารนับพันล้าน แต่พวกมึงกลับปกป้องมันด้วยโทษกักขังบริเวณสิบปี เมื่อครบสิบแล้วพวกมันก็คงกลับมาฆ่าพวกกูจนหมดสิ้นโลก “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ไม่มีใครทำแบบนี้ คนพันล้านตกตายไม่ยุติธรรม ผู้หญิงถูกข่มขืน ชายชราถูกอสูรเลี้ยงของมันแยกร่างออกเป็นหกส่วน เด็กๆถูกเข็มเจาะเข้าที่เส้นเลือดแล้วให้เลือดไหลจนตาย “ ปราบเอ่ย

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า โกรธแค้น ชิงชัง อาฆาตของเขานั้นทำเอาเหล่าผู้ชราทั้งหลายถึงกับสะท้านทั่วร่าง

“ มันช่างยุติธรรมเสียเหลือเกิน พวกเขานั้นจากไปด้วยวิญญาณที่มิสงบ “ ปราบเอ่ย

“ ไอ้แก่คนบริสุทธิ์ คนธรรมดาสามัญที่ไม่ฝึกวรยุทธพวกมันยังฆ่าได้ลงคอ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ สมาพันธ์ของมึงมีกฎห้ามฆ่าคนธรรมดาไม่ใช่เหรอ เอามาใช้สิ ใช้กับพวกมันทุกตัว “ เขายิ่งพูดน้ำตาของเขาก็ยิ่งไหลริน

“ อย่างน้อยโทษของพวกมันก็น่าจะรุนแรงกว่านี้ “ ปราบเอ่ย

“ เช่น ทำลายวรยุทธของมัน ให้พวกมันกลับไปเป็นคนธรรมดาแลรอวันตาย อย่างนี้ก็ยังดี “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ หรือจะให้พวกมันไปใช้แรงงานหนักขุดเหมืองคนละหมื่นปีก็พอที่จะบรรเทาความเกรี้ยวกราดของดวงวิญญาณของพวกเขาได้ “ ปราบเอ่ย

เขากวาดตามองยังเหล่าผู้ชราที่ไม่มีอาการสะทกสะท้านใดๆ

“ ดี “ ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ

“ สมาพันธ์จอมยุทธ สักวันเราจะได้เห็นกัน “ ปราบเอ่ย

“ มึงพูดจบรึยัง “ ชายชราเอ่ย

“ กูจะบอกมึงให้ สมาพันธ์ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อแสวงหาความแข็งแกร่ง ไม่ได้ถูกตั้งเพื่อปกป้องผู้ใด “ ชายชราเอ่ย

“ และสมาพันธ์มีกฎอยู่ว่าผู้ใดก็ตามที่สังหารคนของสมาพันธ์จอมยุทธมันผู้นั้นจะต้องตกตาย เพื่อเซ่นดวงวิญญาณของคนแห่งสมาพันธ์ “ ชายชราเอ่ย

“ กูตัดสินโทษของพวกมันแค่นี้ก็ถือว่าหนักที่สุดเท่าที่เคยมีการตัดสินมาแล้ว ในประวัติศาสตร์ของสมาพันธ์นั้นไม่เคยมีการตัดสินโทษใดๆสักอย่าง “ ชายชราเอ่ย

“ แล้วตัวมึงก็มีโทษตาย แต่เพราะความสูญเสียที่มากมายมึงจึงต้องทำเพื่อล้างแค้นกูเข้าใจเรื่องนี้ กูจึงไม่ตัดสินโทษตายให้มึง “ ชายชราเอ่ย

“ หวังว่ามึงจะเข้าใจ “ ชายชราเอ่ย

“ กลับ “ ชายชราเอ่ย

“ ครืนน “ ยานอวกาศแลเรือเหาะเร่งทะยานออกจากชั้นบรรยากาศของโลกอย่างรวดเร็ว

“ อ้ากกกก “ ปราบระเบิดเสียงร้องออกก้องโลกา

“ ครืนน “ พลันคลื่นเสียงของเขาแผดผลาญไปทั่วโลกาอย่างบ้าคลั่ง

ชายหนุ่มมองยังยานอวกาศของสมาพันธ์แลเรือเหาะลำนั้น

“ พวกมึงได้เจอกูแน่ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ไอ้หนูกูขอเตือนมึงไว้อย่าง อย่าได้คิดแก้แค้นประเดี๋ยวโลกของมึงจะเหลือเพียงชื่อ “ ชายชราส่งเสียงออกมา

“ ฮื่อห์ ฮื่อห์ “ ชายหนุ่มร้องคำรามลั่นในลำคอ

“ ไอ้หนู พวกที่มาอยู่ขั้นเบิกสวรรค์ ข้าเชื่อว่าพวกที่อยู่เฝ้าสมาพันธ์น่าจะเป็นขั้นเบิกจักรวาล “ สมุนไพรเทวะเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้าช้าๆ

ชายหนุ่มส่งเสียงออกไปว่าปลอดภัยแล้ว แล้วกลับไปยังบ้านของตน

เวลาผ่านไปอีกสิบปี

โลกได้รับการฟื้นฟูโดยสมบูรณ์

ทั้งเหล่าจอมยุทธก็เก่งกล้ามากขึ้น เวลานี้โลกมีจอมยุทธขั้นผันแปรมากกมายหลายล้านคน ขั้นหลอมรวมกายาอีกหลายลิบล้าน ที่โลกมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะการถือกำเนิดของบ่อโลหิตที่อยู่กลางประเทศอินเดีย จีน รัสเซีย ยุโรป อเมริกา ออสเตรเลีย แอฟริกา

แลโลกนั้นมีความสามัคคีเพิ่มขึ้นการถ่ายทอดวิทยาการต่างๆจึงมีมากมาย และทำให้โลกเกือบจะกลายเป็นหนึ่งเดียวแล้ว

ชายหนุ่มนั่งมองยังเหล่าสาวงามทั้งห้าที่เวลานี้ข้ามผ่านเป็นจอมยุทธขั้นแปรหมดสิ้นแล้ว พวกนางฉีกยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม

นางทั้งห้านั้นในสิบปีที่ผ่านมา พวกนางทั้งห้าร่วมมือกันช่วยเหลือกันป้องกัน ทำให้นางทั้งห้าอยู่รอดปลอดภัยแลรักกันมากขึ้น

พวกนางเร่งเข้ามานัวเนียชายหนุ่มอย่างรวดเร็วหลังจากที่พวกนางข้ามผ่านพันธนาการได้

สมชายนั่งมองดาวที่หลังคาบ้าน เวลานี้เขาเป็นจอมยุทธขั้นผันแปรแล้ว แลรอคอยเวลาที่พวกนั้นจะกลับมาเขาจะได้สางแค้นให้สิ้น

พีมมองยังท้องฟ้าแล้วพูด “ มันคงไม่มาแล้ว เพราะถูกขู่ไว้มากขนาดนั้น “

“ แต่มิว่าอย่างไร พวกเราต้องไมประมาท “ สมชายเอ่ย

“ นั่นสิ “ อิงอรเอ่ย